شکاف حزبی در اردوگاه ترامپ در مورد جنگ با ایران

در حالی که ترامپ در انتخابات میان دوره ای به حمایت حداکثری هم حزبی هایش در کنگره و سنا نیاز دارد،‌ شاهد آن هستیم که صداهای مخالف با جنگ علیه ایران در میان جمهوری خواهان شنیده می شود.

چندی پیش سناتور جمهوری‌خواه لیزا مورکوفسکی از آلاسکا با همراهی تعدادی از سناتورها در حال همکاری برای ایجاد امکانی برای نقش آفرینی بیشتر کنگره برای استفاده از نیروی نظامی علیه ایران بوده است،‌ موضوعی که گفته می شود باید به سرعت در هر دو مجلس کنگره به رأی گذاشته شود و مطمئناً تنها چند ماه قبل از انتخابات میان‌دوره‌ای در مورد جنگی که نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد محبوبیتی ندارد، بحثی سیاسی داغ ایجاد خواهد کرد.

مورکوفسکی روز پنجشنبه این اقدام را اقدامی از روی ناچاری برای اعمال برخی پارامترها در مورد این جنگ توصیف کرد، این در حالی است که دولت ترامپ از ارائه پاسخ به کنگره در مورد اهداف، هزینه و جدول زمانی خود امتناع کرده و اجازه تصمیم گیری به قانونگذاران نداده است.

تنها پنج روز پس از صحبت‌های مورکوفسکی در مورد این کمپین، سناتور جمهوری‌خواه جان کرتیس از یوتا، سرمقاله‌ای برای روزنامه دزرت نیوز نوشت و در آن بر لزوم نقش آفرینی کنگره در مورد این جنگ صحبت کرد. کرتیس نوشت: «در آمریکا، محدودیت‌های قانون اساسی برای مهار رئیس جمهور از اختیارات یکجانبه وجود دارد....من از اقدام نظامی مداوم فراتر از یک بازه زمانی ۶۰ روزه بدون تأیید کنگره حمایت نخواهم کرد... من نمی‌توانم از تأمین بودجه برای عملیات نظامی مداوم بدون اینکه کنگره فرصت اظهار نظر داشته باشد، حمایت کنم.»

در فاصله بین اظهارات مورکوفسکی و انتشار مقاله کرتیس، سناتور جمهوری‌خواه رند پال از کنتاکی گفت که با درخواست دولت برای ۲۰۰ میلیارد دلار اضافی برای جنگ مخالفت خواهد کرد.پال به سی‌بی‌اس نیوز گفت: «من به این لایحه تکمیلی رأی نخواهم داد، زیرا نمی‌خواهم جنگ ادامه یابد.»

مطمئناً، ۵۳ جمهوری‌خواه سنا وجود دارند که به نظر می‌رسد اکثر آنها صرفاً از کاخ سفید دستور می‌گیرند و نسبت به نقش قانونی کنگره در مورد جنگ بی‌تفاوت هستند. به همین دلیل است که با شروع ششمین هفته عملیات نظامی، نه مجلس نمایندگان و نه سنا حتی یک جلسه استماع در مورد جنگ، شایستگی‌ها، هزینه‌های آن، اهداف آن یا نحوه اجرای آن برگزار نکرده‌اند.

با توجه به افزایش مخالفت های مردمی در مورد این جنگ و با توجه به اینکه مورکوفسکی، کرتیس و پاول تا حدودی استقلال خود را در این مورد نشان داده‌اند، کاخ سفید با چیزی روبرو شده است که امیدوار بود از آن اجتناب کند: ظاهر شدن شکاف حزبی.