حسرت‌های این چند نفر از غُصه آبتان می‌کند

پرسشِ موردنظر برای این مقاله به این شکل بود:"وقتی به گذشته‌ات نگاه می‌کنی، بزرگترین حسرتِ زندگی‌ات چیست؟" کاربران ردیت خیلی زود پاسخ‌های فراوان و قابل تاملی برای این پرسش ارائه دادند که تعدادی از آن‌ها را در ادامه خواهید خواند.

خوب یادم هست. هفت ساله بودم و دعوای تقریبا شدیدی با مادرم داشتم و آن‌چه نمی‌دانستم این بود که دیگر هیچ‌وقت مادرم را نخواهم دید. دقایقی پس از جروبحث، مادرم برای شب به خیر گفتن پیشِ من آمد و از من خواست اجازه دهم تا در آغوشم بگیرد و من که هنوز عصبانی بودم با این درخواست مخالفت کردم و با ناراحتی به اتاقم رفتم و خوابیدم.

حسرت‌های این چند نفر از غُصه آبتان می‌کند

فردا در شرایطی از خواب بیدار شدم که خانه‌مان پر از جمعیت بود و همه اقوام با ترحم به من نگاه می‌کردند. نمی‌توانستم بفهمم چه خبر است و کاملا گیج بودم. در نهایت پدرم کنارم نشست و در حالی‌که اشک‌هایش فرو می‌ریخت برایم توضیح داد که مادرم نزدیکی‌های صبح بر اثر خونریزی مغزی فوت کرده است. چه می‌توانم بگویم جز اینکه با عصبانیت و دلی پر از کینه به رخت خواب نروید.

گاهی یک عمر حسرتِ یک تصمیم را خواهی خورد

روزی کاملا معمولی بود اما برای همیشه در خاطر من می‌ماند. سال‌ها پیش یک روز به یکی از دوستانم زنگ زدم چون خبر داشتم دوران خوبی را از لحاظ روحی نمی‌گذراند و شرایط سختی دارد. پای تلفن به دوستم گفتم همین حالا به خانه‌اش خواهم رفت و او با گفتن اینکه حالش خوب است و نیازی به این کار نیست بالاخره توانست پشیمانم کند. کمتر از یک مایل به خانه‌اش فاصله داشتم و نرفتم.

 

حسرت‌های این چند نفر از غُصه آبتان می‌کند

نرفتم و فردا صبح با تماسِ مادرِ دوستم از خواب بیدار شدم. مادرش با صدایی لرزان به من گفت که دوستم همان دیشب خودش را کشته است. سال‌ها از آن روز گذشته و من هنوز به این فکر می‌کنم که کاش راضی نشده بودم و آن یک مایلِ لعنتی را می‌رفتم.

 

حسرتِ رفتاری که درست نبود

خوشحالم که اینجا این پرسش مطرح شده چرا که مدت زیادی است که افسوس رفتاری خاص در گذشته را می‌خورم. در دوران مدرسه من به شدت محبوب بودم و دوستان زیادی داشتم. یکی از همکلاسی‌هایم دختری خجالتی بود که گاهی حتی حرف زدن هم برایش سخت می‌شد و تقریبا دوستی نداشت.

حسرت‌های این چند نفر از غُصه آبتان می‌کند

البته من آن موقع کودکی بیش نبودم اما چندباری آن دختر بیچاره را اذیت یا مسخره کردم. البته هیچ‌وقت کاری شیطانی یا آسیب زننده انجام ندادم اما حالا مدت‌هاست که حسرت آن روزها را می‌خورم. به این فکر می‌کنم که باید از محبوبیتم برای پذیرفته شدنِ دختر استفاده می‌کردم و اندکی زندگی‌اش را راحت‌تر می‌کردم و حالا فقط متاسفم، از تهِ تهِ قلبم متاسفم.

حسرت تمام تحقیرهایی که حقم نبود

تقریبا از وقتی خاطرم هست از مهدکودک و مدرسه و دانشگاه گرفته تا سر کار، تمرکز کردن و انجام درست بسیاری از کارهای حتی ساده برایم سخت و گاهی غیرممکن بود و به همین دلیل از معلم و پدر و مادر و همکلاسی گرفته تا همکار، همگی بارها و بارها تحقیرم کردند و به من خندیدند و رویم القابی چون خنگ و بی‌عرضه و دست و پا چلفتی گذاشتند و من فقط گوش می‌کردم. البته تهِ دلم می‌دانستم که خنگ نیستم اما نمی‌توانستم با همه بجنگم.

 

حسرت‌های این چند نفر از غُصه آبتان می‌کند

سال‌ها بعد وقتی دخترِ کوچکم در مهد کودک دقیقا همان علائم را بروز داد، خیلی زود به روان شناس و روان پزشک ارجاع داده شد و با مصرف دارو در کمتر از یک ماه عملکردش در همه زمینه‌ها پیشرفتی چشمگیر و باورنکردنی داشت. به اصرار دخترم جرئت یافتم و خودم هم  نزد روانپزشک رفتم. شرایط دقیقا مشابه پیش رفت. تنها پس از چند هفته مصرف دارو و جلسات مشاوره انگار من دیگر آن آدم قبلی نبودم و حالا از پس هرکاری بر می‌آمدم. شاید از خودتان می‌پرسید دقیقا حسرت چه‌چیزی را می‌خورم؟ من حسرت تمام آن توهین‌ها و تحقیرهایی را می‌خورم که برای همیشه شخصیتم را تغییر داد. حسرت می‌خورم چرا منی که حتی ده سال هم نداشتم به خاطر یک بیماری ساده باید حتی از طرف پدر و مادرم هم تحقیر می‌شدم؟ گاهی به این فکر می‌کنم اگر من هم والدینی مانند دخترم داشتم حالا چگونه بودم و رضایتم از زندگی چقدر بود.

 

حسرت تصمیم به ازدواج

من حسرت ازدواج کردنم را می‌خورم. ازدواج تمام زندگی و عمرِ من را بلعید. سال‌ها کار کردم تا قرض‌های دوران مجردی همسرم را تسویه کنم. بعد از آن تازه وامِ 50 هزار دلاری خانه‌مان به وسط آمد و من برای خانه‌ای که تنها یک سال در آن زندگی کردم، یک عمر کار کردم.

حسرت‌های این چند نفر از غُصه آبتان می‌کند

حالا من و همسرم جدا شده‌ایم و او در خانه من بدون هیچ قرضی زندگی می‌کند و من فقط به سال‌هایی از عمرم فکر می‌کنم که دیگر هیچ‌وقت بازنخواهد گشت.

حسرتِ روابطی که بهتر بود تمام می‌شد

راستش خوشبختانه من حسرت‌های زیادی در زندگی ندارم اما این یکی هرازچندگاهی به سراغم می‌آید. من هم مانند همه زمان، انرژی و هزینه‌های زیادی را صرف پایان نیافتن روابط عاشقانه یا دوستانه‌ای کردم که حالا می‌دانم به نفع همه بود اگر تمام می‌شد. البته در مقابل یاد گرفتم هر رابطه‌ای ارزش جنگیدن ندارد.

 

حسرت‌های این چند نفر از غُصه آبتان می‌کند

حسرت مهربان بودن با کسانی که مهربانی را نمی‌فهمیدند

همه ما با چنین آدم‌هایی برخورد کرده‌ایم هرچند که در بیشتر مواقع به این موضوع آگاه نبودیم. آدم‌هایی که هرچه مهربانی بیشتری می‌بینند طلبکارتر می‌شوند و هرچه لطف بیشتری دریافت می‌کنند، برای آزار دادنت مصرتر می‌شوند. من حسرت تک‌تک ثانیه‌هایی از عمرم را می‌خورم که با این افراد گذشت.

 

حسرت‌های این چند نفر از غُصه آبتان می‌کند

حسرت تمام زمان‌هایی که با فکر رابطه گذشت

من هم مانند اغلب هم‌سن و سال‌هایم، بیشتر دوران نوجوانی و جوانی را با فکر رابطه و عشق و عاشقی گذراندم و حالا که سن بیشتری دارم حسرت آن دوران را می‌خورم. حسرت اینکه چرا بخشی از آن زمان را صرف یافتن دوستانی صمیمی و شبیه به خودم نکردم. چرا به جای اینکه برای از دست دادن پسرهایی اشک بریزم که حالا حتی نامشان هم در خاطرم نیست سعی نکردم مهارت‌های اجتماعی‌ام را پیشرفت دهم.

حسرت‌های این چند نفر از غُصه آبتان می‌کند

حسرت تصمیم‌های اقتصادی

وقتی خیلی جوانی، آینده‌نگریِ مالی و سرمایه گذاری برایت محلی از اعراب ندارد. حالا در میان‌سالی من حسرت این را می‌خورم که چرا وقتی 18 ساله بودم و تعداد زیادی آدم برای باز کردنِ حسابِ بازنشستگی تقریبا به من التماس می‌کردند، حرفشان را گوش نکردم.

حسرت‌های این چند نفر از غُصه آبتان می‌کند

من حالا با کلی بیماری و درد حسرت این را می‌خورم که چرا وقتی در 20 سالگی برادرم از من خواست تا تمامِ درآمدِ یک سال در رستوران کار کردنم را برایم سرمایه گذاری کند، به او خندیدم.

حسرت وقتی که باید می‌ماندم و نماندم

تقریبا یک سال پیش مادرم را بعد از یک سال مبارزه، بر اثر بیماری ALS از دست دادم. وقتی مادرم را بستری کردیم و روزهای آخری بود که هوش و حواس درستی داشت از من خواست پیشش بمانم و من نمی‌تواستم. برایم غیرممکن بود آب شدن و از بین رفتن مادرم را تماشا کنم و قدرتش را نداشتم.

حسرت‌های این چند نفر از غُصه آبتان می‌کند

البته خیلی زود دوباره هر روز به ملاقاتش رفتم و این موضوع تا زمان مرگش ادامه داشت اما مادرم دیگر من را نمی‌شناخت. من هیچ‌وقت خودم را نخواهم بخشید.

حسرت ازدواج کردن وقتی هنوز خودت را نمی‌شناسی

من در 19 سالگی با اولین دوست دختر جدی‌ام ازدواج کردم. حالا که به آن زمان نگاه می‌کنم انگار فقط برای تنها نبودن این تصمیم را گرفتم. راستش نه شخصیت من و نه او به طور کامل شکل نگرفته بود و ما مانند دو کودک بودیم که واقعا نمی‌دانستیم چه کسی هستیم.

حسرت‌های این چند نفر از غُصه آبتان می‌کند

البته من ازدواج در سن کم را به طور کلی رد نمی‌کنم. چیزی که من رد می‌کنم ازدواج در شرایطی است که هنوز خودت را به درستی نشناخته‌ای. تنها اندکی پس از ازدواج، وقتی من و همسرم تازه فهمیده بودیم چقدر با هم فرق داریم، طلاق گرفتیم و سایه این تجربه تلخ برای همیشه روی زندگی من ماند.

منبع: برترین ها
شبکه‌های اجتماعی
دیدگاهتان را بنویسید

نظرات شما - 7
  • Milad
    0

    یک روز صبح زود ، وقتی میخواستم برم مدرسه برای آخرین بار تو دلم گفتم کاش مادر بزرگم زود تر بمیره، آخه سرطان ریه داشت و ما مجبور بودیم مدت ها خونه آنها باشیم، خسته شده بودم.....
    اون موقع من 15 ساله بودم......
    موقع برگشت از مدرسه به خونه مادر بزرگم دیدم پرچم سیاه زدند به در و دیوار.....
    هنوز که هنوزه در سن 31 سالگی دارم حسرت موقعی رو میخورم که میتونستم برای اخرین بار، صورت مادربزرگم رو ببوسم

  • معلمى شغل انبيا است
    2

    حسرت اين را دارم كه فرصتهاى شغلى زيادى داشتم اما رفتم معلم شدم ،حالا شرمنده وخجالت زده زن وفرزند در دوران بازنشستگى هستم علاقه بى مورد در دوران جوانى ،،،همكلاسى ترك تحصيل كرده ام شاگرد شوفر شد حالا ده تا تريلى داره

  • ح
    4

    حسرت اون روزهای قبل ازانقلاب رومیخوریم که چه آدمهای باوجدان ودلسوزی وزندگیهای خوش و محبتهایی وشادیهایی بودازدستمون رفت

    نظرات شما -
    • ناشناس
      4

      خدابیامرزه قدیمارو رودخانه ها دیوار نداشت (درطهران قدیم البته تهران جدید رودخانه هاش دیوار داره ) دراین رودخانه ها همه چی سبز میشد خدا بیامرزد تورا

  • ناشناس
    0

    آنقدر حسرت تودلمه که نمیدونم کدومش رابگم
    حسرت پدر ومادر وبرادر از دست رفته ام رامیخورم که منو تنها گذاشتن با پسر داییم ازدواج کردم الان هرروز بهم میگه بی کس وکار اگه از خونه انداختمت بیرون از گشنگی میمیری 😭

  • 1

    حسرت دورانی که میتوانستم میلیلردها تومان بدزدم وندزدیدم الان محتاج محتاجم واوناییکه میدانند مسخره ام می کنند .

  • زری
    1

    باسلام . بخشیدن فقط بخشیدن دیگران نیست . ادم باید یاد بگیره اول خودش رو ببخشه با این کار حسرت خوردن کمتر میشه و اینکه راحت تر می تونه دیگران رو ببخشه . حسرت اتشی هست که ادم رو می سوزونه پس باید یاد بگیریم خودمون رو ببخشیم تا بتونیم بهتر ادامه بدهیم