طرح تکثیر یوز در اسارت؛ یک دهه انتظار بینتیجه
طرح تکثیر یوزپلنگ ایرانی در اسارت از سال ۱۳۹۴ با انتقال «کوشکی» و «دلبر» به پارک پردیسان آغاز شد. هدف این برنامه جلوگیری از کاهش جمعیت یوز آسیایی و افزایش تعداد این گونه در معرض انقراض بود.
با وجود چند سال تلاش، برنامه در مراحل نخست به نتیجه مشخصی نرسید و تکثیر این دو یوز در اسارت موفقیتآمیز نبود.
۷ سال پس از آغاز پروژه، سه توله یوز در قالب این طرح متولد شدند؛ رخدادی که امیدها برای احیای جمعیت یوز ایرانی را افزایش داد.
اما این موفقیت کوتاهمدت بود و هر سه توله تلف شدند؛ موضوعی که انتقادها نسبت به نحوه اجرای پروژه را تشدید کرد.
ظهرابی، معاون سازمان حفاظت محیطزیست به فارس اعلام کرده کمبود تجربه، ضعف امکانات، مشکلات فرایند زایمان و نبود آمادگی کافی از عوامل اصلی تلف شدن این تولهها بودند.
این نخستینبار نبود که مسئولان سازمان حفاظت محیط زیست به وجود کاستیها در اجرای پروژه اشاره میکردند.
یکی از مسئولان پیشین سازمان حفاظت محیطزیست با انتقاد از سیاست تکثیر یوزپلنگ آسیایی در اسارت، این رویکرد را برای شرایط فعلی ایران ناکارآمد دانست و به فارس گفت که چنین برنامهای در نهایت کمکی به احیای جمعیت یوزپلنگ در طبیعت نخواهد کرد.
اکنون و پس از گذشت نزدیک به یک دهه از آغاز طرح تکثیر یوز در اسارت، ارزیابی نتایج نشان میدهد که این پروژه هنوز به هدف اصلی خود یعنی ایجاد یک جمعیت پایدار از یوزهای متولدشده در اسارت دست پیدا نکرده است. با توجه به نتایج بهدستآمده، به نظر میرسد ادامه پروژه تکثیر یوز در اسارت نیازمند بازنگری جدی و اتخاذ رویکردی تازه است.
