بردن سوریه و اردن افتخار نیست/ باید در تیم ملی دگرگونی اساسی ایجاد شود

تیم ملی بسکتبال ایران با وجود صدرنشینی در گروه C و صعود به مرحله دوم انتخابی جام جهانی ۲۰۲۷، در پنجره سوم این رقابت‌ها نتوانست نظر همه کارشناسان را از نظر فنی جلب کند. در همین راستا، محمد مهدی ایزدپناه، پیشکسوت بسکتبال ایران، عملکرد تیم ملی را مورد نقد قرار داد و بر لزوم برنامه‌ریزی بلندمدت، استعدادیابی و جوان‌گرایی تأکید کرد.

ایزدپناه در گفت‌وگو با ایسنا، در مورد عملکرد تیم ملی بسکتبال در پنجره سوم انتخابی جام جهانی اظهار کرد: علی‌رغم همه احترامی که برای کادرفنی و بازیکنان قائل هستم، نظر شخصی‌ام این است که این تیم ملی با این شرایط نمی‌تواند جایگاه واقعی ایران را حفظ کند. بازی‌های تیم ملی برابر اردن و سوریه که جزو تیم‌های درجه دو یا سه آسیا هستند را نپسندیدم. من رقابت‌ها را دنبال می‌کردم. در مجموع تیم ضرب‌داری ندیدم و سخت است که تیم ما از پنجره بعدی یا در مسابقات آتی به رده‌های بالاتر صعود کند.

جای سه تا پنج بازیکن در تیم ملی خالی است

او ادامه داد: اساسا در هر تیم یک بازیکن باتجربه کافی است. ما بازیکنان خوب زیادی در ایران داشتیم که می‌توانستیم با تیم ببریم. به اعتقاد من جای سه تا پنج بازیکن در تیم ملی خالی است. عملکردی هم که برخی از بازیکنان داشتند لذت‌بخش نبود. بردن سوریه و اردن به نظر من کار شگفت‌انگیز یا بزرگی نیست. اتفاقی بود که سال‌ها افتاده و باید این تیم‌ها را ببریم، آنها در حد ما نیستند. به نظرم باید در تیم ملی دگرگونی اساسی  ایجاد شود. 

در بسکتبال هوش مهم‌تر از هر چیز دیگری است

وی درباره کیفیت فنی بازیکنان تیم ملی گفت: باید توجه بیشتری به شعور بازیکنان شود. من از زحمات بازیکنان تشکر می‌کنم، همه آنها تلاش می‌کنند و روی صحبتم به شخص خاصی هم نیست و اسم هم نمی‌آورم، اما در بسکتبال اولین مورد شعور است. در دنیای بسکتبال، در لیگ آمریکا و اروپا، بازیکنان باهوش نظر مربیان را جلب می‌کنند. اگر می‌خواهیم جوانان را هم انتخاب کنیم، اولین آیتم برای این منظور هوش آنها است. تکنیک را ظرف یکی دو سال می‌توان درست کرد. برخی از بازیکنان تیم ملی پوشش دفاعی را بلد نبودند. دو پاس درست نداشتند یا بازیکنان پیرامونی، بازیکنان داخلی را تغذیه نمی‌کردند و بیشتر با مهارت فردی نتیجه گرفته شد.

بردن سوریه و اردن افتخار نیست، باید خود را با ژاپن مقایسه کنیم

او افزود: میانگین گل ما برابر تیم‌هایی مثل سوریه به ۷۰ نمی‌رسد و این ضعف بزرگی است. ما باید خود را با تیم‌های طراز اول آسیا همچون ژاپن مقایسه کنیم نه با سوریه و لبنان. اعتقاد من این بازی‌ها تدارکاتی بود. در دیدار رفت هم نباید به اردن می‌باختیم. اردن اصلا در حد و قواره ایران نبود. تیمی که ۸ درصد پرتاب سه امتیازی دارد، این تیم را باید درجه چهار حساب کرد. بازیکنان لبنانی از نظر میزان آمادگی جسمانی هم آماده نبودند.

باید در تیم ملی دگرگونی اساسی ایجاد شود

ایزدپناه در ادامه بیان کرد: خواهش می‌کنم دوستان در فدراسیون به صحبت‌های من مثبت نگاه کنند. فکر می‌کنم این تیم ملی در آینده هیچ چیز نمی‌شود. باید در انتخاب جوان‌ها هم تجدیدنظر شود. باید در بازیکنی که به آن بهای اضافه هم می‌دهیم استعداد و توانایی ببینیم. بازیکنان باید در پاس، جای‌گیری و شوت زدن مهارت داشته باشند. یعنی ما بازیکن بهتر  در ایران نداریم؟ آذری، بازیکن کاله، شوت‌زن خوبی است و جای او در تیم ملی خالی است. می‌گویند از بازیکنانی استفاده می‌کنیم که هیکل خوبی دارند. این بازیکنان اگر تیپ خوبی دارند به پرورش اندام یا بادی‌بیلدینگ بروند. من در تیم ملی چیز خاصی ندیدم و به نظرم باید دگرگونی اساسی در تیم ملی ایجاد شود.

جوانی که تعیین کننده باشد در تیم ملی نمی‌بینم

وی ادامه داد: پس چه زمانی باید جوان‌گرایی شود؟ جوانی که تعیین‌کننده باشد در تیم ملی نمی‌بینیم. چندین سال است که می‌شنویم نسل جدید آمده، پس کجا هستند؟ هنوز از ارسلان کاظمی و آرمان زنگنه استفاده می‌کنند. اینها بازیکنان با شخصیتی هستند و برای تیم ملی زحمت کشیده‌اند و قدردان آنها هستیم، اما سنی از آنها گذشته است. ما جوان‌هایی نداریم که جایگزین این نسل کنیم. باز باید جلوی سوریه و لبنان زور بزنیم و نوسان داشته باشیم. روند درستی نداشتیم. من حامی تیم ملی کشورم هستم و باید نگرش مجددی به تیم ملی داشت.

باید به رده‌های پایه بها داد 

او درباره تیم ملی زیر ۱۸ سال نیز گفت: علی توفیق تیم خوبی دارد و در مسابقات خیلی خوب بودند. تنها در بازی آخر با یک امتیاز به لبنان باختند. تیم خوبی هستند و باید سراغ این بازیکنان برویم و روی آنها سرمایه‌گذاری کنیم. باید به این رده‌ها بها داد و از نسل پایین‌تر نیز حمایت کرد.

بعید می‌دانم جزو پنج یا شش تیم اول آسیا باشیم

ایزدپناه در ادامه اظهار کرد: با شرایطی که داریم بعید می‌دانم جزو پنج یا شش تیم اول آسیا هم باشیم. این را بی‌تعارف می‌گویم. باید برنامه‌ریزی کنیم و برای ۱۰ سال بعد کار کنیم. در این شرایط بسکتبال روز به روز ضعیف‌تر می‌شود. چند سال قبل این صحبت‌ها را به مرحوم مشحون زدم. گفتم فریب این بازیکنان خوب مثل حدادی را نخوریم. آنها آمدند، شاخص شدند و بسکتبال به سطح اول آسیا رسید و در مسابقات جهانی هم وارد شد. وقتی حامد رفت، چه جایگزینی برای حامد داشتیم؟ چقدر برای این کار تلاش کردیم؟

بسکتبال ایران به استعدادیابی و برنامه‌ریزی بلندمدت نیاز دارد

وی درباره راهکارهای پیشرفت بسکتبال ایران عنوان کرد: بسکتبال ایران نیاز به برنامه‌ریزی بلندمدت دارد. نیروی مستعد خیلی داریم و فکر می‌کنم مشکل اصلی ما استعدادیابی است. نباید منتظر باشیم این نیروها بیایند، ما باید دنبال آنها برویم. در مدارس و مسابقات دانشگاهی باید ورود کنیم و نیروهای آماده را بیاوریم. باید این کار را به باشگاه‌ها بدهیم و مسئولیت را از روی فدراسیون برداریم. در یک مقطعی کاله این کار را خوب انجام داد. اکنون کاله یک تیم خوب و جوان دارد که می‌تواند الگوی خوبی برای تیم‌ها و فدراسیون باشد. مهرام در یک زمانی استعدادیابی کرد و ریشه در بسکتبال دارد. به نظرم جواد داوری وظیفه دارد سراغ این تیم برود و آن را به لیگ بازگرداند. این تیم‌های ریشه‌دار می‌توانند به تیم ملی کمک کنند. تیم‌هایی دنبال بازیکنان خوب می‌روند و اول هم می‌شوند چه سودی دارد، اماتیم‌های ریشه دار تعدادی بازیکن جوان را آورده‌اند و با چهار بازیکن باتجربه و دو بازیکن خارجی تیم خوبی را جمع کرده‌ و ۲۰۰ میلیارد هم سرمایه‌گذاری نکرده‌اند.

من عاشق بسکتبالم و می‌خواهم بسکتبال قشنگ‌تری از تلویزیون ببینم

ایزدپناه گفت: این تیم ها الگوهای خوبی هستند و باید ادامه پیدا کنند تا تیم ملی ضعیف نداشته باشیم. خواهش می‌کنم دوستان از نگاه مثبت به حرف‌های من نگاه کنند. من قصد تخریب تیم ملی را ندارم. آنها زحمت می‌کشند و ممنون آنها هستیم. خودمان روزی بازیکن ملی بودیم، اشتباه کردیم، افتخار کسب کردیم، از پس برخی تیم‌ها برنیامدیم و اینها جزئی از ورزش است. من عاشق بسکتبالم و می‌خواهم بسکتبال قشنگ‌تری از تلویزیون ببینم و اگر روزی تیم ملی می‌خواهد برابر ژاپن بازی کند، با نیت برد به زمین برود، چین و دیگر تیم‌های بزرگ را ببریم و مثل گذشته برابر تیم‌های درجه یک پیروز شویم. 

حب و بغضی ندارم

وی در پایان خاطرنشان کرد: من از سر دلسوزی این حرف‌ها را می‌زنم و حب و بغضی ندارم. می‌خواهیم بسکتبال بهتری از تیم ملی ببینیم. فرقی هم نمی‌کند. در کنار تیم دوستان خوب من هستند؛ کوهیان و کسایی‌پور از بهترین‌ها هستند، چطور می‌توانم علیه آنها حرف بزنم؟ فقط تیم ملی را خوب نمی‌بینم و باید تغییرات اساسی در آن ایجاد شود.