دفاع روزنامه اصولگرا از علی دایی در برابر تهمتهای بیرانوند/ دایی را به رانت خواری متهم می کنی و یادت رفته به هیات مدیره تیم رشوه دادی؟

تماشای جدال علی دایی و علیرضا بیرانوند، بیش از آن‌که یک بحث فوتبالی باشد، پرده‌برداری از یک بحران هویتی در فوتبال ماست.

دفاع روزنامه اصولگرا از علی دایی در برابر تهمتهای بیرانوند/ دایی را به رانت خواری متهم می کنی و یادت رفته به هیات مدیره تیم رشوه دادی؟
 روزنامه خراسان نوشت: ماجرا از کمی نقد و البته یک کنایه با لحن شوخ طبعانه در برنامه اینترنتی عادل فردوسی‌پور آغاز شد؛ جایی که دایی و کریم باقری از وضعیت فنی تیم ملی انتقاد کردند؛ حرف‌هایی که فوتبالی و ناظر به عملکردها بودند نه شخصیت افراد. اما واکنش بیرانوند، تلاشی عجیب برای عبور از مرزهای نقد بود.
 
بیرانوند در استوری‌هایش، دایی را به چالش کشید و از رانت و سوابق دایی گفت. اما آیا او در جایگاه مناسبی برای این نقد ایستاده است؟ کسی که پرونده فسخ قراردادش با پرسپولیس یک سال و نیم بلاتکلیفی و حاشیه به پا کرد و خودش به صراحت به پرداخت «شیرینی» (بخوانید رشوه) به اعضای هیئت‌مدیره اعتراف کرد و آب از آب تکان نخورد، چگونه می‌تواند از «رانت‌خواری» دم بزند؟
 
بیرانوند که حتی از دوستش میثاقی خواست درباره رشته تحصیلی‌اش به چالش کشیده نشود همان مدرکی که برای تعویق سربازی برایش جور شده، اکنون از کنایه دایی ناراحت شده و نقد غیرفوتبالی به دایی وارد می‌کند. نکته دردناک این جاست که بیرانوند نقد فنی به تیم ملی و ماجرای مجسمه ساختن برای قلعه‌نویی را نوعی توهین به «پسر کارگر» تلقی می‌کند. این یک مغالطه بزرگ است. نقد علی دایی به ساختار تیم ملی، نقدی فنی است، نه نادیده گرفتن تلاش بازیکنان. به‌علاوه اگر دایی در تیم ملی به عنوان مربی نتیجه نگرفت و به قول بیرانوند  رانت‌خوار بود، در عوض سال‌ها در بالاترین سطح فوتبال آلمان دوام ‌آورد؛ همان‌جایی که بیرانوند حتی با نیمکت‌نشینی هم به توفیقی نرسید و بازگشت. البته که مردم و رسانه‌ها باید از دایی، بابت سکوتش در «جنگ ۴۰ روزه» مطالبه کنند اما آن ماجرا نباید مستمسک بیرانوند باشد برای این‌که موضوع وطن را ابزاری کند برای ساکت کردن منتقدانش.

 از طرفی بیرانوند نباید تصور کند واکنش‌های خوبش در بازی با بلژیک، تحسین‌های اغراق شده برنامه شبکه سه، به او مجوز می‌دهد تا به بزرگان فوتبال بتازد. اگر علی دایی را دفع کنیم این فوتبال در چند دهه اخیر چه فرد شاخصی معرفی کرده؟ راه اثبات این‌که دایی نباید به بیرانوند کنایه می‌زد هم نه نقد، اتهام رانت و یادآوری نتایج بازی با عربستان که شفاف‌سازی پایان‌نامه و محتوای علمی آن است. در نهایت فوتبال ما به همه نیاز دارد؛ از نسل محبوب ۹۸ تا نسل طارمی و بیرانوند. اما این خانه با بی‌اخلاقی آباد نمی‌شود. بیرانوند باید بداند که ساختن مجسمه برای مربی، شاید از سر قدرشناسی باشد، اما نوعی اسطوره‌سازی با هدف نقدناپذیری است که فوتبال را در مسیر بهتر شدن قرار نمی‌دهد. علی دایی هم کاش در سبک و سیاق نقدش کنایه‌ای وارد نکند تا بستر فهم بهترش فراهم باشد و در نهایت فوتبالی که قرار است از آن لذت ببریم تبدیل به میدان جنگ نشود.   

 

شبکه‌های اجتماعی
دیدگاهتان را بنویسید

نظرات شما - 7
  • ترک

    جامعه ایران دو قطبی شده این هم از برکات دین وسیاست وتعصب دینی ومثل دوران قاجار

    نظرات شما -
    • علی

      دیگه هر کی میرسه در مورد همه چیز نظر میده. تو نمی‌خواد در مورد برکات دین و سیاست حرف بزنی. ماستتو بخور راحت

  • ناشناس

    لا اقل آقای دایی با پول مدرک تحصیلی نگرفته شما دهان باز میکنید معلومه بیسوادی

    نظرات شما -
    • خون سیاوش

      ولی ماشالله کم از رانتش استفاده نکرده ....

  • عباس زارع

    به عنوان یک سپاهانی ، اینگار نسل 98 فوتبال از زمین و زمان طلبکارند ، دستتون درد نکنه برای تیم ملی بازی کردید ولی از فوتبال و تیم ملی به همه چیز رسیدید و بعدش هم از رانتش تا تونستید ثروت اندوزی کردید و می کنید ..... ولی تا اونجا که یادمه جز یک جام جهانی رفتن کاری برای ایران نکردید .....کدوم جام و کدوم .....که اینقدر از زمین و زمان طلبکارید نسل های بعد از شما هم جام جهانی رفتند و..... حتی همین نسل بیرانوند هم همینطور از سر فوتبال و تیم ملی کم به جاه و منال نرسیدند ولی کدوم قهرمانی و جام رو برای ایران آوردید ...حالا تو این اوضاع مملکت و جنگ که مردم دارن در جنوب قتل و عام می شند ...یه جنگ زرگری راه افتاده بین موفت خور های فوتبال یه عده ای طرفدار علی دایی و هم نسلش و یک عده ای هم طرفداران بیرانوند و هم نسلش پاشین بابا جمعش کنید کل فوتبالیست ها جمع بشید اندازه یک حسن یزدانی افتخار ندارید و پرچم ایران رو در میادین بالا نبردید

    نظرات شما -
    • ناشناس

      حق🥹

  • مهدیار

    عجب سکانس عجیبو وا مصیبتاایی شد،این لوکیشن روزگار،قرار بود بگذره این روزگار تلخ تر از زهر،به کجااا رسیدیییم کدوم شیرینی کدوم شکر،چیو دیگه قراره با این چشمامون ببینیم،چقد اتفاقایه دوست نداشتنی،چقد همه چی به سمت داغون شدن،از کجاش بگذریم یا اصن کجاشو بگیم،از جنگ،تحریم،فشار،دلار،از اینوریا،یا اونوریا،از هیچی که سر جاش نیست، اصن همین ورزش،امام حسینی اگه به هیچ دینی نیستید یه سر سوزن وجدان داشته باشیید،تو همین مبحث فوتبال،ببینید کار به کجا رسیده مشت نمونه خرواره،بیاییم تو اوج فساد بی مدیریتی و ونتیجه نگرفتن،تواین همه سااال،طلبکارانه پشت این اوضاع سنگر بگیریم و فرار کنیم از واقعیت،این فوتبال مریض یه گوشه از واقعیته الانه که توش بسر میبریم خدایا میشه بگی چخبره!