انتقاد مکزیکیها از رویکرد تجاری فیفا؛ جامجهانی هم جامجهانیهای قدیم!
هوادارن فوتبال در مکزیک معتقدند که جامجهانی از فضای مردمی و جشنگونه، با توجه به رویکرد تجاری فیفا خارج شده و دیگر مانند گذشته نیست.
جام جهانی ۲۰۲۶ که از پنجشنبه گذشته به میزبانی آمریکا، مکزیک و کانادا آغاز شده، برای خیلی از هواداران فوتبال در سطح جهان آن شوق و ذوق همیشگی را ندارد. به خصوص برای مکزیکیها که پس از ۴۰ سال دوباره میزبان جام جهانی شدهاند.
رویترز در گزارشی نوشت: جام جهانی پس از ۴۰ سال در میان حس به حاشیه رانده شدن در میان شهروندان مکزیک، به این کشور بازگشته است.
ادواردو مارین، متولد ۱۹۸۶، همان سالی که مکزیک آخرین بار میزبان جام جهانی بود، دوست دارد به شوخی بگوید که زندگیاش را نه با سالها، بلکه با مسابقات فوتبال میسنجد.
در سال ۱۹۹۴، او به عنوان یک کودک خردسال، به همراه خانوادهاش شاهد حذف مکزیک توسط بلغارستان در ضربات پنالتی بودند. در سال ۲۰۰۶، در دوران دانشگاه، مارین درد شکست را به یاد میآورد، زمانی که ماکسی رودریگز آرژانتینی در وقت اضافه شوت محکمی از بیرون محوطه جریمه زد و یکی از بهترین نسلهای مکزیک در خاطرات اخیر را حذف کرد.
در سال ۲۰۱۸، در اوایل سی سالگی، مارین و هشت نفر از دوستانش اتوبوسی را به رنگهای سبز، سفید و قرمز مکزیک رنگآمیزی کردند و آن را از آلمان به روسیه راندند تا از تیم ملی خود حمایت کنند. این اتوبوس در کانالهای تلویزیونی سراسر جهان پخش شد و برای مدتی، شهرت اینترنتی را برای گروه دوستان به ارمغان آورد.
اکنون جام جهانی به مکزیک رسیده است، اما مارین در خانه خواهد ماند. او در هیچ مسابقهای شرکت نخواهد کرد و اتوبوس در حال خاک خوردن است. او میگوید قیمت بلیطها غیرقابل دسترس شده و حال و هوای آن با روحیه محبوب هر چیزی مجاز است که از دوران جوانیاش به یاد دارد، متفاوت است.
او میگوید: قبلا جام جهانی برای مردم بود. او معتقد است مسابقات جام جهانی به سمت یک رویداد نخبهگرایانهتر و شبیه فرمول یک میبیند، در حال تغییر است.
مارین افزود: کل هزینه سفر به روسیه، شامل بلیط سه مسابقه، حدود ۵۰۰۰ دلار بود اما در این مسابقات، برخی از هواداران این مبلغ را فقط برای یک بلیط برای بازی افتتاحیه مکزیک مقابل آفریقای جنوبی پرداخت کردند.
احساس مارین در سراسر مکزیک گسترده است. با وجود بازگشت جام جهانی به کشورشان پس از چهار دهه، بسیاری از مکزیکیها گفتند که احساس طرد شدن میکنند، قادر به پرداخت بلیط ورزشگاه نیستند، مجبور به پرداخت هزینه اشتراکهای تلویزیونی گرانقیمت هستند و تحت مقررات سختگیرانه صدور مجوز قرار دارند که تعداد بارها بهویژه در مناطق کمدرآمدتر که مسابقات را نمایش میدهند، محدود میکند.
برخی از شهروندان همچنین از تلاشهایی که برای زیباسازی شهرهای میزبان برای هواداران مهمان انجام میشود، ابراز نارضایتی کردند. در مکزیکوسیتی، ساکنان از نمایش سمندر محلی در همه چیز، از نقاشیهای دیواری گرفته تا واگنهای قطار، انتقاد کردند.
در اطراف مونتری، مقامات دیوارهایی در امتداد جادههای منتهی به ورزشگاه و فرودگاه نصب کردند که عملا محلههای فقیرنشین را مسدود میکرد. سن خوانیتا باررا، ۷۱ ساله، ساکن قدیمی محله نوئوو سن رافائل، گفت: آنها نمیخواهند کسی ما را ببیند.
مکزیک تنها ۱۳ مسابقه از ۱۰۴ مسابقه جام جهانی را میزبانی خواهد کرد. برای هواداران قدیمی مانند ریکاردو گارسیا تاگلی، انیماتور ۴۲ ساله اهل محله کارگری کوآپا در مکزیکوسیتی، این نابرابری دردناک است.
او از خانهاش هنگام تماشای مسابقه مرحله گروهی بین برزیل و مراکش گفت: وقتی فقط ۱۳ مسابقه به ما اختصاص دادند، احساس کردم توهینآمیز است. از بین سه کشور،مکزیک، ایالات متحده و کانادا؛ مکزیک کشور واقعی فوتبال است.
هزینه تماشای مسابقات در خانه نیز به شدت افزایش یافته است. برخلاف تورنمنتهای قبلی که به طور گسترده از طریق تلویزیونهای رایگان در دسترس بودند، اکنون بسیاری از مسابقات نیاز به اشتراک پولی دارند.
در ورزشگاهها، اوضاع حتی از این هم غیرقابل دسترستر است. در افتتاحیه جام جهانی در مکزیکوسیتی، هواداران حاضر در ورزشگاه آزتکا گفتند که بین ۳۰۰۰ تا ۵۰۰۰ دلار برای یک بلیط پرداخت کردهاند که تقریباً معادل ۱۰ ماه حقوق یک مکزیکی معمولی است.
فیفا اما از قیمت بلیطها دفاع کرد و گفت که این قیمت با سایر رویدادهای ورزشی بزرگ مطابقت دارند.
وقتی از دولت مکزیک در مورد قیمت بالای بلیط سوال شد، آنها گفتند در سراسر کشور صفحه نمایشهای عمومی رایگان راهاندازی کرده است.
برای مشاغل و مغازهها، موانع پخش مسابقات نیز دلهرهآور به نظر میرسند. لوئیس برنوت مدیر کافه Salón، یک کافه سنتی تاریخی در محله Doctores مکزیکوسیتی، گفت: آمادهسازی مجموعه برای این مسابقات به معنای عبور از هزارتوی محدودیتهای اعمالشده توسط فیفا است.
این کافه مدتهاست که برای جذب مشتری به رویدادهای ورزشی متکی است، اما امسال برنوت گفت که تیمش مجبور شده با ظهور قوانین جدید، از جمله ممنوعیت استفاده از عباراتی مانند جام جهانی یا تصاویر مرتبط با این مسابقات، چندین بار اقلام تبلیغاتی را دوباره طراحی کند.
در بیرون کافه، اکنون تابلویی با عنوان «فوتبال زندگی و شادی است» در کنار یک توپ فوتبال پوشیده از پرچمهای بینالمللی، با استفاده محتاطانه از واژگان و تصاویری که توسط دارندگان حق امتیاز ممنوع نشده است، وجود دارد.
برنوت در مورد فیفا گفت: آنها میخواهند از همه چیز سود ببرند.
هزینههایی که از کافهها و رستورانها برای پخش کل جام جهانی دریافت میشود، از حدود ۴۰۰۰ پزوی مکزیکی (۲۳۳ دلار) برای کافههایی است که به گفته سخنگوی شبکه تلویزیونی Televisa، کمتر از پنج میز دارند، برای کافههای بزرگتر با بیش از ۲۰ میز، تا ۲۲۰۰۰ پزو هزینه دریافت میکنند.
انجمن رستورانهای مکزیک در اطلاعیهای در وبسایت خود هشدار داد که اعضا باید برای مجوز کسب و کار، هزینه بپردازند و استفاده از اشتراکهای شخصی برای تماشای عمومی میتواند منجر به جریمه یا مجازات شود.
در رستوران کوچک لاس دلیسیاس د لا اوبررا در محله اوبررا در مکزیکوسیتی، خولیو مندوزا، مدیر رستوران، گفت: پرداخت هزینه بسته تلویزیونی تجاری غیرممکن است و رستوران فقط چند مسابقه موجود را به صورت رایگان پخش خواهد کرد.
عصر شنبه، در حالی که هائیتی با اسکاتلند بازی میکرد، تلویزیون به جای مسابقه، یک سریال آبکی پخش میکرد. مندوزا امیدوار بود که جام جهانی به ویژه با جذب گردشگران، کسب و کار را رونق دهد، اما ناامید شد. او در حالی که پوتزولی، یک سوپ مکزیکی، سرو میکرد، گفت: شرایط عالی نیست.
برای مارین، که برای تماشای بازی مکزیک به سراسر جهان سفر کرده است، پذیرش این موضوع که نمیتواند در هیچ مسابقهای در کشور خود شرکت کند، دشوار است. اما او گفت: احساس میکنم جام جهانی دیگر آن چیزی نیست که قبلا بود.
