قلندری که رفت و صدای تار خاموش شد / از اوج تا مهاجرت و عزلت محمدرضا لطفی

محمدرضا لطفی استاد بزرگ موسیقی کشورمان، ردیف‌دان، آهنگساز و نوازنده بزرگ تار که با آثار زیبای خود بخش عظیمی از خاطرات موسیقی ایرانیان را شکل داده است، 12 اردیبهشت 1393 برای همیشه خاموش شد و زخمه‌هایش بر تار جاودانه شد.

در چهارمین سالگرد درگذشت لطفی، جام‌جم گفت‌و‌گویی با کیوان ساکت، نوازنده برجسته تار انجام شده که در ادامه بخش‌هایی از صحبت‌های ساکت را خواهید خواند.

مهم‌ترین ویژگی نوازندگی لطفی را می‌توان در این دانست که تحت تاثیر استاد لطف ا... مجد قرار گرفته بود و همین تاثیر هم دوران طلایی کارش را رقم زد.

نکته دیگر این‌که آقای لطفی در سال‌های پایانی عمر خود به موسیقی قدیمی ایران علاقه زیادی داشت و در کارهایش هم موسیقی اواخر دوره قاجار را بازسازی می‌کرد. این بخش از آثار ایشان هم که به یادگار مانده، کارهای زیبایی است.

اما اگر قرار باشد از درخشان‌ترین دوره فعالیت هنری‌اش حرف بزنیم، باز هم می‌گویم شیوه لطفی برای دهه‌های 40 و 50 نو بود و خیلی هم طرفدار پیدا کرد، بخصوص میان جوانانی که نگاه به بازسازی ارزش‌های گذشته داشتند، شنیده شد و واقعا برای آن روزگار اتفاقی تازه و نو بود.

همچنین داریوش طلایی، آهنگساز و نوازنده تار نیز در یادداشتی که در اختیار جام جم قرار داده، در مورد لطفی نوشته است:

تارنوازی آقای لطفی به هر گونه‌ای حساب کنیم در سطح عالی است. هر هنرمندی دوره‌هایش متفاوت است و در یک دوره به اوج می‌رسد. او در یک دوره‌ای به اوجش رسید که به نظر من در همان سال‌های 50 تا 60 بود. نهایت این‌که لطفی هر جا بود و هرچه کرد،موسیقی دغدغه همیشگی اش بود. او شناخت بی‌نظیری از موسیقی داشت و همین باعث شده بود حتی روزگاری که قدرت و تکنیک جوانی را نداشت ساز بسیار حس و حال، با شعور و تاثیر‌گذاری ارائه کند.

728