سیر تا پیاز تیم بلژیک در جام جهانی؛ شیطانی که ترسناک نیست!

تیم ملی ایران پس از تساوی نومیدکننده برابر نیوزیلند در دومین بازی باید به مصاف مدعی اصلی گروه یعنی بلژیک برود. تیمی پرستاره که پیش از رقابتها حتی شانس قهرمانی برای آن قائل بودند اما نمایش پرفراز و نشیب شیاطین نخست در بازی اول جام برابر مصر بسیاری از این خوش بینی ها درباره بلژیک را باطل کرد. تساوی یک - یک بلژیک مقابل مصر، تصویری روشن از تیمی ارائه داد که هنوز از نظر هماهنگی، تمرکز و ثبات، فاصله زیادی با یک مدعی واقعی دارد.

ستاره های سربی

در بلژیک بیش از هر چیزی به ستاره هایش وابسته است. بازی با مصر نشان داد که بلژیک همچنان به چند ستاره خاص وابسته است و در غیاب فرم مطلوب آن‌ها، ساختار تیمی به‌سرعت دچار مشکل می‌شود

.در اسکواد بلژیک اول از همه تیبو کورتوآ که روی خط دروازه می‌ایستد. چهره‌ای که بدون تردید بهترین گلر حال حاضر دنیای فوتبال است اما در برابر مصر نمایشی دور از انتظار داشت. در مرکز زمین یوری تیلمانس فصل درخشانی در استون ویلا داشته و سال‌ها در لیگ برتر درخشیده. شاید کوین دی بروینه کمی افت کرده باشد اما هنوز با چند پاس می‌تواند سرنوشت بازی را عوض کرد. کلیدی‌ترین مهره این تیم اما بدون شک جرمی دوکو  خواهد بود. بازیکنی که از سمت چپ موتور محرک حملات تیم به شمار می‌رود. آن‌ها در خط حمله روی دی کتلار حساب باز می‌کنند اما لوکاکو با گلزنی برابر مصر نشان داد که می‌خواهد فراتر از یک مهره نیمکت‌نشین برای تیم باشد.

بیم و امید برابر مصر

نمایش بلژیک در بسیاری از دقایق بازی، مخصوصاً نیمه نخست، زنگ خطر جدی برای رودی گارسیا و تیمش بود. نخستین نکته نگران‌کننده برای بلژیک، عملکرد ضعیف تیبو کورتوا بود. دروازه‌بانی که سال‌ها ستون اصلی تیم بوده، برابر مصر اشتباهات غیرمعمولی داشت؛ از واکنش ضعیف روی شوت امام عاشور گرفته تا خروج‌های نامطمئن و دفع ناقص ضربه سر محمد صلاح. اگر کورتوا در چنین سطحی ظاهر شود، بلژیک در برابر تیم‌های قدرتمندتر آسیب‌پذیر خواهد بود.

در خط دفاع، بلژیک مشکلات جدی‌تری داشت. توماس مونیه روی گل مصر جاگیری بسیار بدی داشت و ناتان نگوی نیز چند بار توپ را در مناطق خطرناک از دست داد. حرکت خط حمله مصر، مخصوصاً صلاح و عمر مرموش، بارها این خط دفاع را آزار داد. براندون مِشله هم با وجود چند تکل خوب، نتوانست ثبات لازم را ایجاد کند. این خط دفاعی در برابر تیم‌هایی که سرعت و تکنیک بالایی دارند، به‌وضوح شکننده است.

در میانه میدان، آمادو اونانا یکی از ضعیف‌ترین بازیکنان زمین بود و هیچ تأثیری در جریان بازی نداشت. یوری تیلمانس نیمه نخست کم‌اثر بود اما پس از استراحت بین دو نیمه بهتر شد و پاس کلیدی او به مونیه زمینه‌ساز گل تساوی شد. با این حال، نبود یک هافبک تخریبی قدرتمند و یک هافبک بازی‌ساز دوم، باعث شد مصر در نیمه نخست کاملاً بر بازی مسلط باشد.

در خط حمله، کوین دی‌بروینه تنها بازیکنی بود که می‌توانست جریان بازی را تغییر دهد. ضربه آزاد او به تیر دروازه برخورد کرد و چند بار نیز با پاس‌های عمقی‌اش خط دفاع مصر را به هم ریخت، اما او هم در برخی لحظات دقت همیشگی را نداشت. جرمی دوکو با سرعتش خطرساز بود اما در ضربات آخر بی‌دقت عمل کرد. شارل دکِتِلار یکی از ضعیف‌ترین بازیکنان زمین بود و احتمالاً در بازی بعدی نیمکت‌نشین خواهد شد.

ورود روملو لوکاکو نقطه عطف بازی بود. او با حضور فیزیکی و جای‌گیری مناسبش باعث شد محمد هانی توپ را به اشتباه وارد دروازه خودی کند. لوکاکو حتی می‌توانست گل برتری را هم بزند اما ضربه سرش را خراب کرد. با این حال لوکاکو باز هم تأثیرگذار نشان داد. این مهاجم 33 ساله گرچه در چند بازی اخیر بلژیک به عنوان بازیکن جانشین به میدان رفته، اما همواره مؤثر بوده و به خوبی نشان داده که حضورش در محوطه جریمه تا چه اندازه می‌تواند در سرنوشت بازی تأثیرگذار باشد. در دیدار برابر مصر، لوکاکو تنها ثانیه‌هایی بعد از ورودش به زمین، روی توپ ارسالی از جناح راست، حضوری مؤثر در محوطه جریمه داشت. حضور او در محوطه جریمه باعث اشتباه مدافع مصری و گل به خودی او شد. عملکردی که لوکاکو در چند بازی اخیر به نمایش گذاشت، احتمالا باعث خواهد شد که او جلوی ایران، فرصت بیشتری برای حضور در میدان پیدا کند.

مهم‌ترین مسئله‌ای که خط دفاعی و هافبک ایران باید در نظر داشته باشد، این است که در فضای پشت محوطه جریمه نباید فرصت شوت‌زنی به بازیکنان حریف داد

شوتزنی ممنوع!

مهم‌ترین مسئله‌ای که خط دفاعی و هافبک ایران باید در نظر داشته باشد، این است که در فضای پشت محوطه جریمه نباید فرصت شوت‌زنی به بازیکنان حریف داد. هم بلژیک و هم مصر نشان دادند که به خوبی قادرند این فضا را برای بازیکنان خطرناک خود ایجاد کرده و به بهترین نحو از آن بهره بگیرند.

کوین دی‌بروینه در دقیقه 7 به خوبی از اندک فضایی که در پشت محوطه جریمه وجود داشت، بهره برد و به سمت دروازه مصر شوت‌زنی کرد. دی‌بروینه باتجربه در یک صحنه هم در نیمه دوم روی یک ضربه آزاد خطرناک نشان داد و ضربه او به تیر عمودی دروازه مصر برخورد کرد. نمایش این هافبک 34 ساله به خوبی بیانگر این است که وی قادر است از کوچکترین فرصتها برای شوتزنی بهره بگیرد و خط دفاعی و هافبک ایران نباید به هیچ وجه چنین فضایی را در اختیار او قرار دهد.

این حرکت را نمی‌توان اتفاقی تلقی کرد زیرا بلژیک در طول بازی بارها به گونه‌ای عمل کرد تا فضایی را در پشت محوطه جریمه حریف برای هافبک‌های شوتزن خود ایجاد کرده و از این طریق دروازه حریف را تهدید کند. تیلمانس هم در اواسط نیمه دوم با همین حربه شوت خطرناکی را به سمت دروازه مصر زد.

سرعت انتقال مرگبار

در بررسی نمایش بلژیک یک نکته بیش از هر چیز خودنمایی می‌کند؛ سرعت انتقال توپ از خط دفاع و هافبک به خط حمله در این تیم بسیار بالا و زهرآگین است. اگر به نحوه به ثمر رسیدن گل‌های بلژیک دقت کنیم، متوجه یک الگوی ساده اما کشنده می‌شویم. آنها به محض بازپس‌گیری توپ، بدون اضافه‌کاری و در اولین فرصت، با پاس‌های طولی مهاجمان خود را در موقعیت تک به تک با دروازه‌بان قرار می‌دهند.

با توجه به این ویژگی، توپ لو ندادن، مخصوصا در کمربند میانی و یک سوم دفاعی خودی، مهم‌ترین موضوعی است که باید به عنوان استراتژی اصلی برای تیم ملی ایران در نظر گرفته شود. ارسال پاس‌های کم‌ریسک‌تر و مطمئن‌تر می‌تواند ۹۰ دقیقه بلژیک را در حسرت توپ‌دزدی و اجرای ضدحملات سریع قرار دهد. استراتژی حفظ توپ شاید منطقی‌ترین راهکار برای کنترل عملکرد بلژیک در این دیدار باشد.

نکته غافلگیرکننده دیگر این بود که با وجود تصور قبلی مبنی بر تخصص مهاجمان بلژیک در بازی هوایی و سرزنی، در بازی برابر مصر نشان دادند آنها روی زمین هم فوق‌العاده عمل می‌کنند و بازی با پا را با مهارتی مثال‌زدنی انجام می‌دهند.

دندان شیطان را بکشید

در مجموع، بلژیک تیمی است با چند ستاره بزرگ اما ساختاری ناپایدار. اگر دوکو، دی‌بروینه و لوکاکو در فرم باشند، این تیم می‌تواند خطرناک شود؛ اما ضعف دفاعی، ناهماهنگی خط میانی و افت کورتوا می‌تواند برای هر حریفی فرصت‌ساز باشد. بازی نخست نشان داد که بلژیک حریفی قابل‌احترام اما کاملاً قابل‌ضربه است. حقیقت آن است که بلژیک، دیگر آن «تیم طلایی» تورنمنت‌های قبلی نیست و همه جای زمین ستاره ندارد اما دقیقا باید از همین موضوع ترسید! چرا که آن‌ها در زمان داشتن ستاره‌های پرشمار هرگز یک تیم هماهنگ نبودند و حالا اتحاد به مراتب بیشتری پیدا کرده‌اند.

کادر فنی تیم ملی قطعا تمام این نکات کلیدی را در مورد بازی بلژیک مدنظر قرار داده و به خوبی می‌داند که رویارویی با چنین تیمی بدون یک استراتژی مشخص و بدون نقص، ریسک را به شدت بالا خواهد برد.