روزی که برای صاحبانش هم شناخته‌شده نیست!
چهاردهم تیرماه در تقویم رسمی کشور به عنوان «روز قلم» نامگذاری شده است؛ البته این روز برای مردم و اغلب حتی برای اصحاب قلم هم شناخته‌شده نیست.
چهاردهم تیرماه به عنوان «روز قلم» می‌تواند فرصتی باشد برای یادآوری منزلت و حرمت قلم و صاحبان آن که عمر خود را برای ارتقای فرهنگ و هنر این مرز و بوم در طبق اخلاص گذاشته‌اند. این روز از سال ۱۳۸۱ در پی پیشنهاد انجمن قلم و پس از تصویب شورای عالی انقلاب فرهنگی، به عنوان «روز قلم» در تقویم رسمی جمهوری اسلامی ایران ثبت شد. البته توجه به قلم در سرزمین ما پیشینه‌ای دیرینه دارد. سده‌ها پیش در ایران باستان، تیرگان یکی از مهم‌ترین جشن‌های ایران باستان بوده که آیین‌های مخصوصی داشته و یکی از آن‌ها پاسداشت قلم بوده است.
«روز قلم» هنوز چندان در میان مردم و حتی اصحاب قلم و اندیشه شناخته‌شده نیست و در این سال‌ها برنامه‌های چندانی برای معرفی و شناساندن و ارج نهادن آن درنظر گرفته نشده و اگر هم برنامه‌ای بوده، بسیار کم بوده است.
با تعدادی از اهل قلم درباره اهمیت قلم و جایگاه آن در جامعه و همچنین «روز قلم» گفت‌وگو کرده‌ایم.
«روز قلم» هنوز شناخته‌شده نیست
اکبر اکسیر - شاعر طنزپرداز - در این‌باره می‌گوید: قلم را از ابتدا رسانه اهل هنر و تفکر می‌دانند، اما روز قلم در ایران بعد از گذشت سال‌ها هنوز جایگاه واقعی خود را پیدا نکرده است. کسانی که این روز را به نام قلم شناخته‌اند، هنوز نمی‌دانند اهداف قلم و این روز چیست. اگر روز قلم، روز تجلیل و بزرگداشت نویسندگان و بزرگان اهل اندیشه - البته بدون طرفداری و وجود مرزبندی - باشد و اگر این روز به صاحبانش برگردد خیلی می‌تواند کارساز باشد. روز قلم روزی است که اهل قلم می‌توانند با تشکیل جلسات و بزرگداشت قلم در جهت آزادی بیان و ستایش آن حرکت کنند و درباره مشکلات و نیازهای اهل قلم به گفت‌وگو بپردازند.
او با تأکید بر این‌که روز قلم هنوز شناخته‌شده نیست، بیان می‌کند: دلیل این موضوع این است که هنوز اهل قلم نمی‌توانند خود را زیر پوشش این روز که اهداف و کارکردهایش مشخص نیست، قرار دهند. دیواری بین واقعیت‌ها و نامگذاری این روز وجود دارد. در ایران از همان روز اول سر نامگذاری این روز بین اهل قلم مشاجره و بگو مگو بود که واقعا خوشایند نیست. لازم است یک نفر این مرزبندی‌ها را بردارد و روز قلم را با صاحبان خود پیوند دهد.
اکسیر همچنین متذکر می‌شود: اگر روزی را به نام قلم نامگذاری می‌کنند باید اهل قلم با جان و دل پایبند این روز باشند و در چهاردهم تیرماه هر سال برای رفع مشکلات و رسیدن به آرزوهای خود دور هم جمع شوند. از ابتدا این مرزبندی‌ها و سیاه و سفید نشان دادن‌ها وجود داشت که بزرگ‌ترین آفت اتحاد و یکدلی ملی نویسندگان بود. بهتر است در این روز از پیشکسوتان و کسانی که برای قلم زحمت کشیده‌اند و یا کسانی که برای اهداف انسانی کوشیده‌اند تقدیر شود. قلم هرگز مرزبندی‌ها را برنمی‌تابد. باید بین اهل قلم وحدت ملی پیش بیاید و آن‌ها نیازهای خود را بشناسند و بعد روزی را به نام قلم نامگذاری کنند. این‌طور که بویش می‌آید اهل قلم هنوز روز قلم را جدی نگرفته‌اند آن هم به خاطر مرزبندی‌هایی که وجود دارد.
این شاعر تأکید می‌کند: به نظرم برگزارکنندگان روز قلم باید به این مهم توجه داشته باشند که اگر مرزبندی‌ها از بین نرود درگیر مسئله‌آفرینی خواهیم بود. به خاطر مرزبندی‌ها هیچ‌کس به آن اعتقادی پیدا نمی‌کند و نمی‌تواند خود را در آن روز سهیم بداند. روز قلم باید روزی باشد که کسی از نامگذاری آن گله‌ای نداشته باشد. نویسنده‌ها باید به دور از شائبه‌های سیاسی و فقط به خاطر قلم دور هم جمع شوند.
منبع: ایسنا
728
