با «نصرالله رادش» که از دنیای بزرگتر‌ها خسته است

بزرگترها چگونه اند؟
- آدم بزرگ ها وقتی جایی می نشینند، فکر می کنند اگر بخندند از شأن و منزلت شان کم می شود و سبک می شوند اما بچه ها از ما بزرگترها جلوتر هستند؛ چون به این فکر نمی کنند که حالا که دارم می خندم، مثلا ممکن است همکارم مرا ببیند و به پرستیژم لطمه بخورد.

شادی چقدر در زندگی تان تاثیر دارد؟
- شادی لازمه انسان است؛ لازمه زندگی است. یک اصل بدیهی زندگی است.

خاطره ای از تاثیر شادی دارید؟
- بچه که بودیم، مدرسه که تعطیل می شد بچه ها خوشحال می شدند. الان هم همین طور است و این به نظرم یک مصیبت بزرگ برای مملکت ماست. دوستی داشتم که همسر و بچه اش به یکی از کشورها رفته بودند و قرار بود خودش هم به آنها ملحق شود. همسرش بچه شان را در مدرسه ای ثبت نام کرده بو د. دوستم تعریف می کرد روز سوم بچه ما با این که در کشور غریبی بود و پدرش هم حضور نداشت، گفته بود؛ خانه نمی آیم و می خواهم در مدرسه بمانم. نمی خواهم شعار بدهم، اما ایمان دارم که در فضای مفرح و شاد، استرس که ضد شادی و آرامش است از بین می رود.

شما یکی از اعضای خاص ساعت خوش بودید که همان زمان هم مشهور شدید و بین جوانان آن موقع محبوبیت داشتید. بازی های تان هم با شور و حرارت بود. در آیتم ها هم ادا و هم فیزیک خاصی را به کار می بردید. اینها ویژگی های رفتاری شما هم بود که در بازی تان نمایان بود؟
- خب! در مدرسه که چیزی را تعریف می کردم،بچه ها به من می نگفتند. برو در جشن های مدرسه نمایش اجرا کن. می گفتند تو یک چیز ساده را خیلی گرم تعریف می کنی ما می خندیم. اینها به نظرم ذاتی است و من هم به غریزه و ذات خیلی اعتقاد دارم. مخالف تحصیلات آکادمیک نیستم اما خیلی از کارهای موفق، از غریزه می آید.

در سریال «باغ مظفر» هم یک گریم متفاوت در نقش حیف نون داشتید. حیف نون شخصیت عجیب و غریبی بود که بازی شما به آن هویت و جان داد. چطور به روحیات و اخلاقیات آن شخصیت جان دادید؟
- به الهام خیلی اعتقاد دارم. درست است که دور و برمان آدم هایی یا تصویرها و نشانه هایی را می بینیم، اما این که به بازیگر در حین بازی الهامی برسد، دیگر دست من و تو نیست. فکر می کنم هشتاد نود درصد لطف الهی است که به بازیگر داده می شود. به مجسمه ساز بزرگی می گویند چطور این مجسمه را ساختی؟ می گوید این مجسمه در سنگ هست، من فقط اضافاتش را بر می دارم. یا شاعر بزرگی بود که وقتی از خواب بیدار شد، همسرش به او گفت، دیشب چه شعر زیبایی نوشتی!
شاعر گفت، اما من شعری ننوشتم، اصلا وقتی هوشیارم نمی توانم شعری بگویم. بله! ما سعی خودمان را می کنیم اما میزان تاثیر تلاش مان به نسبت میزان الهامی که ممکن است به ما بشود، خیلی اندک است. همان طور که می دانید صورتک سازی هم می کنم اما هیچ وقت نمی توانم یک صورتک رئالیستی بسازم. حداقل تا الان صد چهره دفرمه درست کرده ام. مبنای ماجرا این است که می گویند باید بتوانی رئال کار کنی تا بعد بتوانی دفرمه کار کنی اما من اصلا رئال بلد نیستم!

728