به قول حسین پناهی: «جواب زنده بودنم مرگ نبود»/ تراپی شبانه؛ همیشه فکر میکنید مرگ برای دیگری است؟/ ویدئو
هادی محقق از حقیقتی میگوید که همه میدانیم اما کمتر باورش میکنیم: روزی مرگ به سراغ خود ما هم میآید. شاید اگر پایان را جدی بگیریم، تازه معنای زندگی، عشق و لذت بردن از همین لحظه را بفهمیم.
هادی محقق، کارگردان و سینماگر، در گفتگوی جدیدش با آف رکورد با اشاره به ناپایداری زندگی انسان، اظهار داشت که مشکل اصلی انسانها عدم باور به واقعیت مرگ است.
وی تاکید کرد: «همه ما میدانیم روزی از این جهان میرویم، اما همواره تصور میکنیم مرگ برای دیگران است. اگر انسان حقیقتاً حقیقت مرگ را باور کند، نحوه زندگی و رفتارش کاملاً تغییر خواهد کرد.
تمام بینظمیها و ناآرامیهای جهان ناشی از همین نادیده گرفتن حقیقت مرگ و هراس از مواجهه با آن است.»
محقق با اشاره به سخنی از زنده یاد حسین پناهی درباره اشتیاق به زیستن و فهم بیشتر جهان افزود: «انسان تازه زمانی که در حال کشف معنا، عشق و ارتباط با هستی است، با حقیقت مرگ روبهرو میشود؛ بنابراین نباید لذت و نقد زندگی در لحظه را به نسیه و ابهام واگذار کرد.»
هادی محقق، کارگردان و نویسنده ایرانی متولد 1357 در دهدشت (کهگیلویه و بویراحمد)، از سال 1389 فعالیت حرفهای خود را آغاز کرد. از مهمترین آثار او میتوان به فیلمهای سینمایی «ممرو»، «ایرنو» و «درب» اشاره کرد. وی مجرد است و در حال حاضر 48 سال دارد.
این صحبتهای هادی محقق را میشود فراتر از یک نگاه فلسفی به مرگ، بهعنوان نقدی به شیوه زیستن انسان معاصر دید. مسئلهای که او مطرح میکند این است که انسان «مرگ را میداند»، اما لزوماً «مرگ را باور نکرده» است؛ یعنی مرگ را یک واقعیت دور و مربوط به دیگران میبیند و به همین دلیل بسیاری از تصمیمها، حسرتها، ترسها و تعارضهایش را به آینده موکول میکند. از این منظر، آگاهی واقعی از مرگ میتواند اتفاقاً به معنای زندگی کردنِ عمیقتر، قدر دانستن زمان حال، جدی گرفتن عشق و روابط انسانی و رها شدن از حاشیهها باشد.
حرف محقق در نهایت مخاطب را با یک سؤال شخصی مواجه میکند: اگر بدانیم فرصت ما برای زندگی محدود است، آیا باز هم همینطور زندگی میکنیم؟ شاید ارزش این گفتگو دقیقاً در همین تلنگر باشد؛ اینکه مرگ قرار نیست فقط پایان زندگی باشد، بلکه میتواند معیاری برای فهمیدن زندگی است.
