جزئیات مراسم تشییع اسماعیل یغمایی اعلام شد
مراسم تشییع و خاکسپاری پیکر اسماعیل یغمایی، از پیشگامان باستانشناسی ایران، روز سهشنبه ۳۰ تیرماه ۱۴۰۵ در بهشتزهرا (س) تهران برگزار میشود.
سمیرا ایمنی ـ باستانشناس، دستیار اسماعیل یغمایی و ناشر آثارش ـ با اعلام این خبر به ایسنا گفت: مراسم تشییع و خاکسپاری این باستانشناس نامدار، سهشنبه ۳۰ تیرماه در بهشتزهرا (س) تهران برگزار میشود.
او افزود: مطابق وصیتنامه اسماعیل یغمایی، پیکر این باستانشناس در قطعه ۳۲۰ بهشتزهرا (س)، در مزار خانوادگی و در کنار تنها فرزندش، مهرداد، به خاک سپرده خواهد شد.
ایمنی همچنین گفت: پس از آیین خاکسپاری، مراسم یادبودی برای این باستانشناس برجسته برگزار خواهد شد که زمان و جزئیات آن متعاقباً اطلاعرسانی میشود.
اسماعیل یغمایی که از دوشنبه ۱۵ تیرماه در اثر سکته مغزی در بیمارستان محب یاس تهران بستری شده و در کما به سر میبرد، صبح یکشنبه ۲۸ تیرماه ۱۴۰۵ در ۸۵ سالگی درگذشت.
یغمایی، متولد ۲۷ شهریور ۱۳۲۰ در تهران، از چهرههای اثرگذار و از آخرین بازماندگان نسل نخست باستانشناسان حرفهای ایران بود که از دهه ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ خورشیدی در مهمترین کاوشهای میدانی کشور حضور یافت. او نزدیک به ۶ دهه از عمر خود را وقف پژوهش، کاوش، مستندسازی و حفاظت از میراث فرهنگی ایران کرد و در این سالها در کنار فعالیتهای میدانی، در تربیت نسلهای بعدی باستانشناسان نیز نقش مؤثری داشت.
یغمایی تحصیلات خود را در رشته باستانشناسی در دانشکده باستانشناسی و هنر دانشگاه تهران به پایان رساند و در اردیبهشتماه ۱۳۴۶ به استخدام اداره کل باستانشناسی کشور درآمد. از آن زمان، سرپرستی و مشارکت در دهها پروژه کاوش، بررسی و نجاتبخشی باستانشناختی را بر عهده داشت؛ فعالیتهایی که سهم مهمی در شناخت تاریخ و تمدن ایران، بهویژه در دورههای پیش از تاریخ، ایلامی و تاریخی، داشتهاند.
او در هیأتهای کاوش و بررسی محوطههای مهمی چون هفتتپه خوزستان، شوش، شهر سوخته، تپه چغاگاوانه اسلامآباد غرب، مرودشت، کنگاور، کرمانشاه، گرگان، دشت قزوین، کرمان و مناطق شمالغرب ایران حضور داشت و سالها در شناسایی، مستندسازی و حفاظت از محوطههای باستانی کشور نقشآفرینی کرد. بسیاری از همکارانش، او را باستانشناسی میدانستند که دانش دانشگاهی را با تجربه گسترده میدانی درآمیخته بود و همواره بر ضرورت حفاظت از میراث فرهنگی و انتقال تجربه به نسل جوان تأکید داشت.
اسماعیل یغمایی افزون بر فعالیتهای میدانی، آثار مکتوب متعددی نیز از خود به یادگار گذاشت. کتابهای «شوش؛ کاوشهای باستانشناسی در شهر پانزدهم دوره عیلام میانی»، «گیسوان هزارساله؛ گوشههایی از خاطرات یک باستانشناس»، «آن قصر که جمشید...؛ پژوهشی در پیشینهشناسی تخت جمشید»، «نقاط امن» و «وقتی که بچه بودم» از جمله آثار منتشرشده اوست که بخشی از تجربههای پژوهشی و خاطرات حرفهای این باستانشناس را روایت میکنند.
