مینی بوسی که کتابخانه ۱۹ روستاست

به گزارش خبر فوری و به نقل از مهر، کار قصه‌ها طعم دار کردن خیال آدم‌هاست. جوری که می‌شود در دنیایشان غرق شد و با روایتشان آرام آرام به همه رویاهای بچگی رنگ زد. ما ایرانی‌ها به قصه شنیدن عادت داریم و حتی برای گوش سپردن به آن آداب خاصی در نظر می‌گیریم. مثلاً بیشترمان می‌دانیم که همه مادربزرگ‌ها شیرین‌ترین قصه‌های دنیا را لابه‌لای نخودچی کشمش‌های توی جیبشان قایم کرده‌اند تا به وقتش آن را برای یک نوه عزیز کرده تعریف کنند. اما نکته اینجاست که قصه‌ها را باید پیدا کرد آن‌ها یا حکایت می‌شوند و می‌نشینند زیر زبان صاحبشان ، یا کتاب می‌شوند و روی قفسه کتابخانه‌ها جا خوش می‌کنند در این میان اما ماجرای آقای صفاری مهربان داستانی جدا است. او در روزهایی که همگی از ترویج کتاب و کتاب‌خوانی حرف می‌زنیم برای بهتر کردن اوضاع دست به کار شده، او یک کتابخانه سیار دارد. یک مینی‌بوس پر از کتاب قصه‌های کوچک و بزرگ که در تمام روزهای سال از روستایی به روستایی دیگر می‌رود تا با کتاب‌هایش مهمان هرزچندگاهی بچه‌های آبادی باشد.

مینی‌بوسی با ۱۴۷۰ نفر عضو فرهنگی

آقای صفاری مهربان نه فقط آمار تعداد کتاب‌هایش که حتی آمار تک تک اعضایش را دارد و وقتی از او درباره تعدادشان می‌پرسیم او می‌گوید«دقیق۱۴۷۰ نفر» کسی که بچه روستایی‌های طبس او را با نام «عمو مهربان» می‌شناسند و صدایش می‌کنند. آقای صفاری مهربان یک جوان ۳۵ ساله است با مدرک کارشناسی علوم تربیتی که از بین همه شغل‌های گوناگونی که پیش رویش بوده ۹ سال است که این شغل را انتخاب کرده و خواسته تا سفیر فرهنگی کتاب وکتابخوانی برای بچه‌های روستاهای مختلف در طبس باشد. او روزهایش را با بچه‌هایی سپری کند که شاید به لحاظ فرهنگی و آموزشی به نسبت کودکان شهری از امکانات کمتری برخوردار باشند تا جایی که او حالا مسئول کتابخانه سیار ۱۹ روستا در طبس است.

اینجا همه چیز فقط به امانت کتاب ختم نمی‌شود

کتابخانه آقای صفاری یک مینی‌بوس است که به طور میانگین بیش از ۷هزار جلد کتاب دارد. چیزی که در نظر اول به نظر می‌رسد که صرفاً یک کتابخانه سیار باشد اما وقتی با مدیر این کتابخانه هم کلام می‌شوید خواهید فهمید که آن‌ها در کتابخانه کوچکشان کارهایی فراتر از توزیع کتاب در میان بچه‌ها انجام می‌دهند.« توزیع و امانت دادن کتاب تنها بخشی از کاری است که با بچه‌ها انجام می‌دهیم؛ چون وقتی به هم می‌رسیم بعد از دادن و گرفتن کتاب‌های امانتی از بچه‌ها در هر روستا، داخل مسجد می‌شویم و با هم برنامه‌های مختلفی را انجام می‌دهیم مثل شعرخوانی، قصه‌گویی و نقاشی. جالب اینجاست که بعد از اینکه هر قصه‌ای را برای بچه‌ها تعریف می‌کنیم بچه‌ها دنبال کتابش می‌روند و همین هم باعث بیشتر شدن مطالعه آن‌ها می‌شود.»

بچه‌ها دوست دارند هر روز به آن‌ها سرزنم

اما با همه کاهش جمعیت در روستاها وقتی از این مربی درباره تمایل بچه‌ها و خانواده‌هایشان نسبت به این کتابخانه سیار می‌پرسیم او برایمان از استقبال همیشگی و گرم بچه‌های روستایی و خانواده‌هایشان تعریف می‌کند.«مخاطبانی سنی کار ما بین شش تا ۱۶ سال است. مقطع ابتدایی خیلی بیشتر اند اما سنشان که کمی بیشتر می‌شود تابستان‌ها بیشتر سر زمین و کشاورزی مشغول به کار می‌شوند. خدا را شکر خانواده‌ها هم از این موضوع استقبال می‌کنند و هم خود بچه‌ها؛ تا حدی که من سعی می‌کنم مخصوصاً در تابستان هفته‌ای یک‌بار به هر روستا سر بزنم ولی بچه‌ها به اندازه ای استقبال نشان می‌دهند که از من می‌خواهند که هر روز به آن‌ها سر بزنم.»

هرچه روستا دور افتاده تر، شوق بچه‌هایش بیشتر

آقای صفاری مهربان معتقد است کاری که او و همکاران دیگرش در کانون پرورش فکری کودکان در زمینه کتاب‌خوانی انجام می‌دهند کاری است که باید بازدهی و خروجی آن را در ۱۰ سال دیگر پیدا کرد چون نمود این فعالیت‌های فرهنگی طی گذشت سالیان خودش را نشان می‌دهد. کاری که حتی شاید به لحاظ مالی و سختی شغل برای او و همکارانش در مناطق مختلف کشور چندان به صرفه نباشد.«کتابخانه سیار ما در طبس از ۱۹ روستای این منطقه عضو دارد. جالب اینجاست که دورترین روستایی که من سروقت آن می‌روم از پایگاه مرکزی اینجا ۱۰۰کیلومتر فاصله دارد و وظیفه ما این است که تا فاصله‌های ۳۵کیلومتر را برویم ولی من وقتی می‌بینیم این بچه‌ها چقدر ذوق و شوق از خودشان نشان می‌دهند به سراغشان می‌روم به اندازه‌ای که هر قدر یک روستا دور افتاده‌تر باشد شوق و ذوق بچه‌هایش بیشتر است و من فکر می‌کنم همین شوق و ذوق بچه‌هاست که به من انگیزه می‌دهد و باعث می‌شود که این کار را با همه سختی‌هایش دوست داشته باشم.»

33