دبیر کل حزب کارگزاران:
نهادهای امنیتی چهکاره بودهاند که اجازه دادهاند موساد در ایران یارگیری کند یا اسلحه وارد کشور شود؟/ اصلاحاتی باید باشد که انتهایش به جایی برسد که نظام با خواستههای حداقل ۷۰ درصد امروز مردم ایران سازگار باشد
دبیر کل حزب کارگزاران گفت: جوانی که با حکومت و دولتمردانش و مسئولان کشور حال نمیکند و از ادبیات تلویزیون لذت نمیبرد، موسیقیای که رادیو و تلویزیون پخش میکند با موسیقیای که او گوش میکند متفاوت است، اینها خشم خفتهای ایجاد کرده است که به هر بهانهای به میدان میآید.
حسین مرعشی با اشاره به اعتراضات مردم و حوادث دی ماه، در پاسخ به این سوال که آیا اعتراضات واقعا تمام شده است گفت: خیر. یک خشم خفته و بغض خفته در درون جامعه داریم که ریشه آن – از نظر من – شکاف بین نظام رسمی کشور و متن جامعه است. متن جامعه ما، اولویتها و فرهنگ و موسیقیاش و مذهبش و سلوکش و علایقش و روابطش با دنیا، با حکومت دچار شکاف شده است. از نظر من جمهوری اسلامی بر مبنای اعتقادات اکثریت مردم در دهه شصت است. در دهه شصت، اکثریت ۸۰ درصدی را همیشه پشت سر نظام داشتیم.
وی ادامه داد: امام وقتی سخنرانی میکردند، وقتی بحث اعزام به جبهه میشد و وقتی شعار «جنگ، جنگ تا پیروزی» و یا «جنگ، جنگ تا رفع فتنه» میدادیم، وقتی در خیابانهای شهرهای مختلف ۱۰۰ تا ۱۰۰ تا شهید تشییع میکردیم، مردم و حکومت یک خواسته داشتند و یکجور فکر میکردند و اولویتها و فرهنگ و منش و کنش آنها یکی بود. الان جامعه تغییر کرده است. نسلهای جدید را با فرهنگ و ادبیات دهه شصت نمیشود مدیریت کرد.
مرعشی با بیان اینکه جمهوری اسلامی این تغییر را تا به امروز به رسمیت نشناخته است، گفت: از نظر من، این عامل اصلی مشکل است. جوانی که با حکومت و دولتمردانش و مسئولان کشور حال نمیکند و از ادبیات تلویزیون لذت نمیبرد، موسیقیای که رادیو و تلویزیون پخش میکند با موسیقیای که او گوش میکند متفاوت است، اینها خشم خفتهای ایجاد کرده است که به هر بهانهای به میدان میآید. در ۸۸ به حالتی کاملاً مدنی بیرون میآید. به آرایی که حکومت رسماً اعلام کرده است اعتراض دارد. اینکه درست بود یا غلط را کاری نداریم. به هر حال در قالب دفاع از رأی مطرح کرد. انتهایش هم به خشونت کشیده میشود. روزهای اول راهپیمایی سال ۸۸ کاملاً مسالمتآمیز است. ولی وقتی به عاشورا میرسیم، دو طرف خشونت به خرج میدهند. هم در معترضین و هم بین نیروهای امنیتی آثاری از خشونت دیده میشود.
این فعال سیاسی با بیان اینکه در ۹۶ به نحوی دیگر و در ۹۸ به نحوی دیگر ظاهر میشود. در سال ۱۴۰۱ هم در اعتراض به کشته شدن ژینا دوباره به نحوی دیگر ظاهر میشود، خاطرنشان کرد: حتماً هر نظام حکومتی میتواند هر نوع اعتراض و هر حجمی از اعتراض را با ابزارهایی که دارد، با خسارت کم یا با خسارت زیاد پایان ببخشد. متأسفانه این بار خسارت فوقالعاده زیاد بوده است. همان آمار رسمی اعلامشده توسط جمهوری اسلامی هم اعداد کوچکی نیست. ۳۱۱۷ نفر هم یک نفر و دو نفر نیستند. هر کدام یک خانواده دارند و این به ناراحتیها و بغضهای دیگری تبدیل میشود. دشمن و منافقین هم حتماً استفاده کردهاند. اینها را نباید مطلقاً رد کرد و نباید هم گفت که اینها همه ضد انقلاب بودهاند. همه آنها بیگانهپرست نبودهاند.
مرعشی با انتقادات از مسئولان تاکید کرد: به هر حال معترضینی بودهاند که نسبت به جمهوری اسلامی نقد دارند و ممکن است حتی برخی از آنها جمهوری اسلامی را قبول نداشته باشند و حتی متنفر باشند. ولی بالاخره شهروند ایران هستند. اینکه بگوییم اینها بیگانه هستند یا تحت تأثیر عوامل خارجی بودهاند، مسئولیت مسئولان کشور را کم نمیکند. نهادهای امنیتی چهکاره بودهاند که اجازه دادهاند موساد در ایران یارگیری کند یا اسلحه وارد کشور شود؟ چهکاره بودهاند که این گروههای مسلح شکل بگیرد و به خیابان بیاید؟ از مسئولیت امنیتی مهمتر، کسانی که مدیر جامعه و نظام هستند، مگر میتوانند نسبت به شکافت بین مردم و حکومت بیتفاوت باشند؟ بالاخره این شکاف را باید چه کسی ترمیم و تدبیر کند؟ چه کسی باید مسیر را طوری هدایت کند که به وفاق برسیم؟ چه کسی باید از فرصت بعد از جنگ دوازدهروزه و آن وحدت استفاده میکرد؟ چرا از آن استفاده نکردیم؟ چرا یک تغییر کوچک در مدیریتهای نهادهایی مانند صدا و سیما که معمولاً مردم را عصبانی میکنند رخ نداد؟ چرا قدر مردم را ندانستیم؟ اینها مسائلی است که مسئولیت مدیران جمهوری اسلامی را کم نمیکند. مدیران جمهوری اسلامی باید چارهاندیشی کنند.
وی افزود: یک سطح وسیع از اصلاحات باید آغاز شود و انتهایش به جایی برسد که نظام جمهوری اسلامی با خواستههای حداقل ۷۰ درصد امروز مردم ایران سازگار باشد. باید اکثریت قاطع و دو سوم مردم ایران، نظام و سیاستهایش و گرایشها و جهتگیریهایش را قبول داشته باشند. نمیشود یک کشور را در شرایطی با شکافی عمیق با مردم اداره کرد. میشود اداره کرد، ولی پرهزینه است و به نفع کشور و اسلام نیست. در این اعتراضات اخیر، بخشی از این معترضین با کل نمادهای دینی از سر دشمنی درآمدند و مسجد آتش زدند. نمیشود از اینها گذشت. لذا فکر میکنم که این خیزش و اعتراضات الان فروکش کرده است، ولی مثل آتش زیر خاکستر است. ممکن است یک زمان دیگر به بهانهای بیرون بیاید. ولی یادمان باشد که سلسله اعتراضات با فاصله چندسالهای که رخ میدهد، زمانش به هم نزدیکتر شده است و شدت خشونت هم دارد بالاتر میرود. راهکارش هم این است که جمهوری اسلامی باید با ادبیات امروز و با خواستههای اکثریت حدود ۷۰ درصدی امروز جامعه خود را تطبیق دهد.
