پورمحمدی: رضا پهلوی مهره سوخته است/ بین خود سلطنت‌طلبان و ضدانقلاب هم هیچ جایگاهی ندارد/ وقتی مردم نیامدند، مزدوران وارد شدند

بخش‌هایی از صحبت‌های حجت‌الاسلام و المسلمین مصطفی پورمحمدی در ادامه می‌آید:

اتفاقی که داخل کشور افتاد، ابتدا به نظر من حرکتی بود برای تشویق و تحریک به ادامه اعتراض؛ پا گرفت و می‌خواست به یک موج گسترده اجتماعی تبدیل شود تا دوباره بتوانند آن عملیات دیگرشان را با هر شکل دیگری کلید بزنند. در بازار، اعتراض تند نبود، ولی در این میان با تحریکاتی که انجام شده بود و وقتی احساس کردند که شاید این فرصت از دست برود، همه فراخوان دادند که به میدان بیایید. اگر بنا بود عملیات بنیان‌کن باشد، دست به این جنایات گسترده نمی‌زدند.

مردم ما عمیقاً متمدن‌اند؛ حرکت ضدتمدنی انجام بدهید، مردم همراهی نمی‌کنند. مردم ما عمیقاً متدین‌اند؛ شاید برخی نسبت به انجام بعضی دستورات شُل باشند یا یک‌خورده سفت باشند، اما عمق مذهبی دارند و باور دارند. اگر کسی وارد این حوزه شود و مثلاً یک‌باره ۲۵۰ مسجد را بزند، حتماً مردم صف‌شان را جدا می‌کنند. آن تحلیلگری که پشت صحنه نشسته و این‌ها را نمی‌فهمد، واقعاً نادان است.

تلاش برای تأمین «ملات جنگ روانی»

این‌ها می‌خواستند از تمام فرصت و ظرفیت‌شان استفاده کنند؛ جامعه ما را هدف گرفتند تا ارزیابی عملیاتی و میدانی هم داشته باشند و به این بهانه، یک وجهی برای تشدید فشار سیاسی، تبلیغاتی و تحریمی ایجاد شود. من فکر می‌کنم که داشت ملات جنگ روانی‌شان تمام می‌شد؛ این‌ها باید ملات جنگ روانی پیدا کنند: «اینجا کشته شده، اینجا آتش گرفته، مردم تظاهرات کردند، شلوغ کردند». این‌ها ملات می‌خواهند.

نکته بسیار قابل توجه این است که در همین جنگ روانی هم می‌بینید نتانیاهو مشارکت مستقیم دارد. وسط چنین معرکه‌ای، پهلوی یک مهره سوخته است. بین خود سلطنت‌طلبان و ضدانقلاب هم هیچ جایگاهی ندارد. ۵۰ سال از ایران بیرون بوده و از همان موقع تا امروز هم زندگی سیاسی خاصی نداشته است.

آوردن مهره‌ای مثل رضا پهلوی یعنی هیچ‌چیز در دست ندارند. ناچارند به همین هم اتکا کنند و به همین بسنده کنند تا با هر ابزاری که دارند، موجی را که می‌خواهند در کشور ایجاد کنند.

وقتی مردم نیامدند، مزدوران وارد شدند

اما وقتی نمی‌توانید مردم را به صحنه بیاورید، به یک عده‌ای که اجیر شده‌اند، پول گرفته‌اند، داعشی، منافق و ضدانقلاب‌های دیگرند ـ که حالا سابقه تاریخی هم دارند ـ و با خشن‌ترین روش‌ها عمل می‌کنند، متوسل می‌شوید. معلوم است مردم ایران به‌راحتی تسلیم این موج و این جریان نمی‌شوند.

پس این اقدامات به چه دردی می‌خورد؟ این‌ها به درد مصرف خارجی می‌خورد؛ اینکه بگویند «ببینید همه‌چیز در ایران از دست رفته است». اما مردم خیلی سریع، در روز ۲۲ دی، با آن شکوه و عظمت نشان دادند که «نه، مردم ماییم».

مرز روشن مردم با خشونت و تخریب

بله، بچه‌ها و جوان‌های برخی از همین جامعه هم فریب این حرف‌ها را خورده بودند و در برخی شعار دادن‌ها شرکت کردند؛ ناراحتی‌های‌شان هم واقعی است. اما وقتی موج تخریب، آتش‌زدن، ددمنشی و سبوعیت آغاز شد، دیگر همراهی نکردند.

الان که بررسی می‌شود، اکثر مصدومان و افرادی که جان خودشان را از دست داده‌اند، خانواده‌های‌شان صریح اعلام می‌کنند: «ما با این‌ها نبودیم و با این‌ها نیستیم. شاید گله داریم، اعتراض داریم؛ بچه‌مان هم شاید دو تا شعار داده یا بدهد.»

برخورد نظام؛ تفکیک معترض از آشوبگر

نظام هم صراحتاً اعلام کرد: «شما مال مایید، از خود مایید، عزیزید؛ جان شما محترم است.» با این‌ها باید با احترام رفتار شود، محبت شود؛ هر جا که دوست دارند، برای مراسم تدفین و تشییع بروند و بیایند. چرا؟ چون یک فهم مشترک شکل گرفته بود که اگر اعتراضی هم داریم، اگر تظاهراتی هم می‌کنیم، ما شبیه این‌ها نیستیم.

حمله سازمان‌یافته، بدون همراهی مردم

به همین مرکز اسناد حمله کردند. دو شب، هم شب بیستم و هم شب بیست‌ویکم، فیلم‌ها کاملاً موجود است؛ حدود ۲۰ نفر می‌آیند حمله می‌کنند، سردست‌اند، گالن بنزین دارند، دیلم دارند، چوب دارند و... . با این حال، جمعیت زیادی که آنجا حاضر بودند، با این‌ها همکاری نمی‌کنند؛ نه برای زدن، نه برای حمله و نه برای تخریب.

بسیاری از مردم هم قربانی حرکت‌های تند و وحشی این‌ها شدند؛ از آن‌ها به‌عنوان سپر انسانی استفاده کردند. این اتفاقات برای همه ما ناگوار و دردناک است. تعداد زیادی از مردم و نیروها جان‌شان را از دست دادند، افراد زیادی مصدوم شدند و خسارت‌های زیادی به جا ماند. این‌ها همه ملت ما هستند؛ حتی آن‌هایی که فریب خوردند.