گروه های چهارگانه ای که در انتخابات ریاست جمهوری ثبت نام کردند
محمد امین قانعی راد در ستون نگاه اجتماعی روزنامه اعتمادآورده است به بررسی انگیزه های کسانی که در انتخابات ثبت نام کردند پرداخت و آنان را به 4 گروه دسته بندی کرد:
از نگاه این جامعه شناس گروه اول درصد خودابرازی هستند و قصد دارند دیده شوند و و گاهی هم با انگیزه پرکردن اوقات فراغت و خاطره آفرینی و گرفتن عکس و انتشار خبر در شبکه های مجازی ثبت نام کردند.
گروه دوم شرکت کنندگان انگیزه های سیاسی و اجتماعی دارند و حتی می دانند که صلاحیت رئیس جمهور شدن را ندارند اما با هدف انتقال پیام های خود آمده اند. اعتراض به از بین رفتن محیط زیست یا روشن شدن مفهوم رجل سیاسی از جمله پیام های این گروه است.
گروه سوم هم کسانی‌اند که یکسری شایستگی‌ها در خود می‌بینند. جدی هم آمده‌ا‌ند کاندیدا شوند. اما این شایستگی‌ها، شایستگی‌های سیاسی نیست. هنرمندان، ورزشکاران، پزشکان یا دیگر صاحب تخصص یا حرفه ای که برای خود صلاحیت اجتماعی قایل هستند وقتی می بینند مشاغل مختلف توسط افرادی اشغال می‌شود که صلاحیت حرفه‌ای هم ندارند، می‌گویند ما هم برویم کاندیدا شویم، ما که دانش و تحصیلات داریم، شهرت اجتماعی داریم، ما را در این جامعه می‌شناسند. برخی‌شان در شورای شهر هم آمدند و موفق هم بودند یا کاندیدای مجلس شدند و توانستند انتخاب شوند حال می‌خواهند در عرصه ریاست‌جمهوری هم امتحان کنند.
گروه چهارمی که می‌آیند علی‌الظاهر سیاستمداران حرفه‌ای‌اند و کارشان سیاست است، فعالیت حزبی دارند و می‌خواهند ثبت‌نام کنند.
وی در ادامه با اشاره به نقش ضعیف احزاب در ایران و فعالیت جریان های سیاسی که شکل حزبی دارند آورده است: اگر یک انتخابات حساب‌شده حزبی باشد، از هر جریان حزبی یک نفر باید ثبت نام کند، نه ٥٠ نفر. دلیلش این است که جریان‌های سیاسی نمی‌توانند در مورد چهره‌های مشخص به توافق برسند و آن را برجسته کنند.
سازوکارهای گفت‌وگویی در درون‌شان نیست که به توافق برسند. لذا هرکسی از این جریان می‌آید و خودش را کاندیدا می‌کند تا ببیند
چه می‌شود. در یک فرآیند عملی بخشی‌شان حذف می‌شوند. نامعلوم بودن فرآیند کاندیداهای یک جریان، اینکه همه به خودشان اجازه می‌دهند که ثبت نام کنند، حتی اگر دیروز گفته باشند ثبت‌نام نمی‌کنم، از شکل نگرفتن یک نظام حزبی قدرتمند است.
مساله از نگاه دیگر این است که شرکت عموم مردم بیشتر آنهایی که برای نمایش وارد می‌شوند تا این پست را اشغال کنند، این است که منزلت کاندیدای ریاست‌جمهوری به عنوان یک پایگاه کاهش پیدا کرده، جایگاه کافی و لازم را ندارد و در دسترس عموم قرار گرفته است.
افرادی که فاقد صلاحیت بودند، وارد این عرصه شدند و توانستند این جایگاه را اشغال کنند، لذا این جایگاه را کم‌بها و کم‌ارزش کردند. افراد معمولی هم در خودشان می‌بینید که شانس‌شان را امتحان کنند.
وی در فراز دیگری از نوشته خود بیان داشته است: .
مقایسه کشوری چون ایران با کشورهای توسعه‌یافته در این است که آنجا ضوابط و قواعدی برای حضور در صحنه سیاست برای اشغال پست‌های بالای سیاسی وجود دارد.
باید معرفی حزبی و مردمی به شکل گسترده باشد. فردی که می‌خواهد کاندیدا شود، باید معلوم باشد از طرف کدام حزب است، شخصیت‌های سیاسی و حزبی باید تایید کنند. کسی که می‌آید باید یک سیاستمدار حرفه‌ای باشد، نه تنها یک فرد متخصص. باید بین این دو تفکیک بگذاریم. ما می‌بینیم بین افراد فرهیخته جامعه هم این تفکیک نیست.
هرکس که تخصص علمی دارد، می‌تواند وزیر یا رییس‌جمهور باشد، درحالی که این مقولات را در عرصه و حرفه سیاسی باید تلقی کرد. اگر فردی کاندیدای ریاست‌جمهوی می‌شود، باید تجربه کار سیاسی و حزبی در مقاطع مختلف داشته باشد
منبع: روزنامه اعتماد
29
