شناسایی گوی طلایی مرموزی که در کف اقیانوس پیدا شد
دانشمندان پس از بیش از دو سال بررسی، سرانجام هویت یک «گوی طلایی» مرموز را که از اعماق اقیانوس کشف شده بود، مشخص کردند؛ شیئی که ابتدا بهشدت دانشمندان را سردرگم کرده و حتی گمانهزنیهایی درباره منشأ ناشناخته یا غیرعادی آن مطرح شده بود.
به گزارش خبرفوری، این جسم عجیب در جریان یک مأموریت تحقیقاتی در سال ۲۰۲۳ توسط کشتی پژوهشی اوکینوس در خلیج آلاسکا و در عمقی بیش از دو مایل زیر سطح دریا پیدا شد. یک زیردریایی کنترل از راه دور هنگام بررسی بستر دریا، ساختاری گرد، طلاییرنگ و حدود ۱۰ سانتیمتری را مشاهده کرد که به سنگی در کف اقیانوس چسبیده بود. این شیء دارای سطحی صاف و یک سوراخ کوچک در بخش پایینی بود و در نگاه اول هیچ شباهتی به موجودات شناختهشده نداشت.
در ابتدا دانشمندان حدسهایی مانند تخم یک موجود ناشناخته، اسفنج مرده یا بقایای زیستی غیرمعمول را مطرح کردند، اما هیچکدام قطعی نبود. همین موضوع باعث شد نمونه برای بررسیهای دقیقتر به موزه ملی تاریخ طبیعی اسمیتسونین منتقل شود.
بیشتر بخوانید:
تصمیم عجیب دادگاه | اسبهای آبی پابلو اسکوبار اعدام میشوند!
سوال مهم؛ آیا هواپیماها «بوق» دارند؟
بررسیهای بعدی نشان داد این جسم از مواد زیستی فیبری تشکیل شده و دارای سلولهای نیشدار است؛ ویژگیای که در گروهی از موجودات دریایی به نام مرجانها دیده میشود. این گروه شامل مرجانها و شقایقهای دریایی است. آزمایشهای ژنتیکی گسترده نیز نشان داد این نمونه با گونهای از شقایقهای دریایی عمیقزیست به نام Relicanthus daphneae ارتباط دارد.
دانشمندان در نهایت به این نتیجه رسیدند که «گوی طلایی» در واقع بخش باقیمانده از پایه یک شقایق دریایی عظیم بوده است؛ بخشی که این موجود برای چسبیدن به بستر دریا ترشح میکند. بهگفته پژوهشگران، احتمالا این شقایق در طول زمان رشد کرده و لایههای متعددی از این ماده در پایه آن انباشته شده است، تا جایی که پس از جدا شدن یا مرگ بخشهای بالایی، تنها همین ساختار طلایی باقی مانده است.
این گونه خاص از شقایقهای دریایی در اعماق اقیانوس زندگی میکند و معمولا نزدیک چشمههای حرارتی یافت میشود. اگرچه این موجود پیشتر در دهه ۱۹۷۰ کشف شده بود، اما تا سال ۲۰۰۶ بهطور رسمی طبقهبندی نشد.
مقامهای سازمان نوآ تأکید کردهاند که این کشف نمونهای از پیچیدگی اکوسیستمهای ناشناخته اعماق دریاست. به گفته آنان، هر مأموریت اقیانوسی تقریبا همیشه به کشف گونههای جدید یا پدیدههای غیرمنتظره منجر میشود. همچنین فناوریهایی مانند توالییابی ژنتیکی امکان شناسایی دقیقتر چنین نمونههایی را فراهم کردهاند.
