ادعاهای عجیب پسر 9 ساله:
صداهایی را می شنوم که هیچ فردی نمی تواند بشنود!
پسری ۹ ساله دارم که رفتارهایش خیلی نگرانم کرده است. او می گوید که «سوپرمن» شده و اصرار دارد که من قبول کنم.
عاشق این شخصیت و فیلم هایش است. به تازگی می گوید که من صداهایی را می شنوم که هیچ فردی نمی تواند بشنود یا مثلا من پشت سرم دو تا چشم دارم و می توانم همه را ببینم! این حرف هایش خیلی نگرانم کرده است. باید چه کار کنم؟
ذهن کودکان یکی از جالب ترین پدیده های دنیاست. همه ما کودکانی را دیده ایم که با گذاشتن وسیله ای مانند کنترل تلویزیون روی گوش شان با فردی خیالی در آن سوی خط، مکالمه ای پرهیجان برقرار می کنند. بازی های خیالی از بازی های محبوب کودکان است که در آن از سد محدودیت های خود می گذرند و تبدیل به فردی کارآمد و مفید می شوند که قادر است به طور مثال، شهری را از خطری بزرگ نجات دهد یا به تنهایی به مدرسه برود.
خیال پردازی ناسالم بازی های تخیلی و دوست های خیالی، جزء جدایی ناپذیری از مراحل رشدی کودکان هستند اما گاهی به حدی می رسند که والدین را نگران می کنند. وقتی شدت و دفعات خیال پردازی زیاد شد و کودک در محیطی نامناسب مانند کلاس درس به دفعات درگیر خیال پردازی باشد، آن گاه این خیال پردازی از حالت سالم خارج شده است. همذات پنداری در کودکان معمولا کودکان با مشاهده پویانمایی های مختلف و قصه های تخیلی، علاوه بر این که حس های پنجگانه شان با این قصه ها درگیر می شود، قوه تخیل شان هم به کار می افتد و شروع به خیال پردازی و از سد محدودیت های دنیای واقعی عبور می کنند و در دنیای خیال از طریق همانندسازی با قهرمان داستان، برای خود شخصیتی نزدیک با قهرمان داستان با ویژگی شخصیتی اغراق آمیزش می آفرینند.
در واقع، الگو پذیری و همانند سازی و به تبع آن همذات پنداری یکی از ویژگی های طبیعی فرد است و به رشد ذهنی او کمک می کند اما نکته قابل تامل این است که در هر موضوعی تعادل حرف اول را می زند. وقتی کودکان تنها می مانند بیشتر به سمت دنیای خیال سوق داده می شوند و افراط در هر مقوله ای سلامت روان را تهدید می کند.
عاقبت فاصله گرفتن کودک از دنیای واقعی کودکانی که ساعت های طولانی با بازی های رایانه ای، فیلم ها و پویانمایی ها و به طور کلی با دنیای مجازی در ارتباط هستند، از دنیای واقعی فاصله می گیرند و در این حالت همذات پنداری می تواند از تعادل خارج شود و احتمال انجام رفتارهای پرخطر در این کودکان به وجود آید. بنابراین بهتر است کودک تان را به بازی با همسن و سالانش سوق دهید. شرایطی را برایش فراهم کنید تا با دنیای واقعی و دوستانش زمان بیشتری بگذراند. البته با شروع سال تحصیلی این اتفاق افتاده است که بسیار هم خوب و گره گشا برای شما خواهد بود.
ایجاد محدودیت برای تماشای فیلم برای ساعات تلویزیون دیدن و بازی های رایانه ای با همفکری یکدیگر محدودیت زمانی وضع کنید و به جای آن، خودتان و همسرتان وقت کافی با فرزندتان سپری کنید.
روزی حداقل نیم ساعت بدون مزاحمت تلفن، موبایل یا تلویزیون با کودک تان وقت بگذرانید. به صورت فعال به او گوش دهید. به اتفاقات مدرسه علاقه مند باشید و از او بپرسید که روزش را چگونه سپری کرده است. در نهایت اگر همچنان رفتارهایش موجب نگرانی تان بود از یک روان پزشک متخصص کودک و نوجوان کمک حرفه ای بگیرید.
728
