حذف نگارگری نوعی تهاجم فرهنگی است/ جامعه بدون هنر به قهقرا می‌رود

محمدباقر آقامیری استاد نگارگری که بیش از ۴۰ سال از عمرش را صرف آموزش کرده است، از حذف نقاشی ایرانی از لیست دروس هنرستان ها و دانشگاه ها دردمند است و آن را نوعی تهاجم فرهنگی می داند.خبرگزاری مهر-گروه هنر-فاطمه حامدی خواه: تصاویری که از زادگاهش ترسیم می کند چیزی از یک تابلو نگارگری کم ندارد، روستایی آباد که مژده بهارش را پرستوهای مهاجر به ارمغان می آورند با تاکستان ها و باغ های انبوه میوه، دره ای بزرگ و سرسبز، رودخانه ای پرآب و مردمانی پر مهر و شاکر، اینها تنها بخشی از طبیعت خیال انگیز یاسوکند در خاطره اوست.

زادگاهی که تنها ۶ سال از کودکی اش را در آن زندگی کرد اما جادوی طبیعت بی نظیر آن بار دیگر در دوران جوانی او را به زادگاهش کشاند و این بار او ارمغانی برای روستاییان به همراه آورد، ارمغانی که جوانان روستا را در جایگاهی برخاسته از فرهنگ پهلوانی گرد هم آورد.

شاید زندگی در دل یک طبیعت زیبا و دیدن خوش ذوقی های برادرانش در خوشنویسی و پرتره نگاری بود که او را چنان نازک طبع و نازک خیال بار آورد که سال ها در نقاشی ایرانی زندگی کرد.

دنیای خیال انگیز نقاشی هایش، هنرجویان بسیاری را به کلاس هایش کشاند از جمشید مشایخی کمال الملک سینمای ایران گرفته تا هنرجویان دیگری که امروز استادند و افتخارشان شاگردی اوست.

او بخشی از هویت نگارگری ایران است با این همه روح خلاقش تنها در نقاشی ایرانی خلاصه نمی شود، دستی بر آتش موسیقی دارد، آواز می خواند و به نوای سازش دیگران را مهمان می کند. شاید کمی عجیب به نظر برسد که هنرمند نازک خیال ما قهرمان کشتی و کاراته هم باشد! اما با این وجود، دردمند جفایی است که در حق نقاشی ایرانی روا شده است.

منبع: مهر

728