روایت منظوم آغاز هجرت حسینی(ع)/ که رجب، راهی مُحرم بود
خروج امام حسین(ع) به همراه خاندانش از مدینه و حرکت به سمت مکه در ماه رجب، سرآغاز قیام ماندگار عاشورا بود؛ حماسه‌ای که سبب سروده شدن اشعار بیشماری شد.
شامگاه بیست و هشتمین روز از ماه رجب را باید آغاز علنی قیام حضرت سیدالشهداء (ع) علیه حکومت طاغوت وقت دانست؛ شامگاهی که حضرت پس از دو روز بیتوته در کنار مرقد مطهر رسول الله (ص) و همچنین وداع با مزار مادر و برادر، مدینه منوره را به سمت مکه مکرمه ترک کردند.
این هجرت، برخی شاعران آئینی ما را به سرودن اشعاری فرا خوانده است که در این میان، غلامرضا سازگار، متخلّص به «میثم» اشعار متعددی در این باره دارد.
او در یکی از این اشعار چنین سروده است:
مدینه! امام ات کجا می‌رود؟
سفر کرده؛ سوی خدا می‌رود
دل شب، غریبانه تنها حسین
نهان از همه چشمها می‌رود
مدینه! چه آرامی‌و ساکتی
امام غریبت کجا می‌رود؟
مدینه ز عباس و اکبر بپرس
اگر می‌رود؛ شب چرا می‌رود؟
مدینه! تماشا کن این قافله
چه عاشق سوی کربلا می‌رود
اگر جان به بزم بلا می‌برد
علی اصغرش را کجا می‌برد؟
او در شعر دیگری هم، این وداع کاروان اهل بیت (ع) با مدینه را، وداعی عاشقانه می‌بیند و می‌سراید:
ای اشکها ببارید از چشمها چو باران
کز باغ وحی با هم، رفتند گلعذاران
خون از دو دیده جاری ست؛ هنگام سوگواری ست
چشم مدینه گرید؛ چون چشم سوگواران
دیشب عزیز زهرا بگذاشت سر به صحرا
خورشید وحی گشته پنهان به کوهساران
خالی شده مدینه از لاله‌های توحید
پُر گشته کوه و صحرا از ناله ی هَزاران
ای دوستان بر آرید آهی ز سوز سینه
این بیت را بخوانید همراه آن سواران
«بگذار تا بگریم چون ابر در بهاران
کز سنگ ناله خیزد روز وداع یاران»
دیشب تو خواب بودی؛ وقت سحر، مدینه
یک عمر شد نصیبت؛ خون جگر، مدینه
دیدی چگونه از تو، هجده ستاره گم شد؟
دیدی که قرص ماهت رفت از نظر، مدینه؟
دستی سوی سماء کن؛ عباس را دعا کن
ترسم شود در این ره، بی دست و سر، مدینه
آه از جگر بر آرم؛ خون از بصر ببارم
این بیت را بخوانم؛ بار دگر، مدینه
«بگذار تا بگریم چون ابر در بهاران
کز سنگ ناله خیزد روز وداع یاران»
728
