تنگسیری؛ ناخدای دریاها و معمار دکترین حقوقی هرمز

چهل روز از شهادت سردار دریابان علیرضا تنگسیری می‌گذرد؛ مردی که نامش با شوره‌زار نمکین دریا و غرش موتورهای شناورهای تندرو گره خورده بود. او تنها یک فرمانده نظامی نبود؛ او فرزند ارشد دریا بود که الفبای عزت را بر صفحه‌ی آبی آب‌های نیلگون جنوب نوشت و لرزه بر اندامِ ناوهای غول‌پیکری انداخت که گمان می‌کردند کدخدای این آب‌راه‌اند.

تنگسیری، راهبرد حضور مستمر و مقتدر را از روی نقشه‌ها به پهنه‌ی دریا آورد. او معمار نبردی بود که در آن، ایمان بر آهن غلبه می‌کرد. در نگاه او، هر قایق تندرو، سجیلی بر پیکر امریکای جنایتکار بود. او دریا را نه یک مسیر عبوری، بلکه حریم خانه می‌دانست و در دفاع از این حریم، هرگز اجازه نداد بیگانگان، رؤیای تسلط بر میراث نیاکان ما را در سر بپرورانند.

بزرگترین میراث فکری سردار تنگسیری، تدوین و تثبیت دکترین ایرانی تنگه هرمز بود. او با نبوغی استراتژیک، حقوق بین‌الملل را با اقتدار میدانی پیوند زد. او معتقد بود هرمز، گلوگاه حیات ماست و کلید این قفل استراتژیک تنها باید در دستان ایرانیان بعنوان صاحبان اصلی آن باشد.

او با تبیین امنیت بومی، ثابت کرد که ایران نه‌تنها پلیس صادق دریا، بلکه نویسنده‌ی قواعد بازی در این شاهراهِ جهانی است. دکترین او بر یک اصل استوار بود: «یا امنیت برای همه، یا برای هیچ‌کس».

آنچه تنگسیری را در دل کارگران بندر، ماهیگیران ،بندر امام ، ماهشهر ، هندیجان ، خورموسی، ، جاسک، اروندکنار، بوشهر و رزمندگان هرمزگان محبوب می‌کرد، سادگی دریایی‌اش بود. او فرماندهی بود که بوی جبهه می‌داد و دست‌هایش از کارزار مستقیم با موج‌ها، پینه بسته بود. او در اوج اقتدار، متواضع‌ترین رفیق برای سربازانش بود.

اربعینِ شهادت او، پایان راه نیست؛ آغاز فصلی است که در آن، هر موجِ خلیج فارس، طنین صدای او را بازتاب می‌دهد.