نوجوان ووشوکار: امیدوارم ووشو المپیکی شود
همه‌چیز از روزهای بکر دامنه‌های زاگرس شروع شد؛ از شهرکرد و سال ۷۸ که به دنیا آمد تا سری میان سرها بلند کند و در جمع ووشوکاران حضوری فعال داشته باشد.زهرا هفت ساله بود که سراغ ووشو رفت. البته پيش از آن ...
همه‌چیز از روزهای بکر دامنه‌های زاگرس شروع شد؛ از شهرکرد و سال ۷۸ که به دنیا آمد تا سری میان سرها بلند کند و در جمع ووشوکاران حضوری فعال داشته باشد.
زهرا هفت ساله بود که سراغ ووشو رفت. البته پيش از آن ژیمناستیک کار می‌کرد و حالا طوری با اين ورزش عجین شده که می‌گوید دل‌کندن از ووشو برایش سخت است.
اولین مدالش را در 10 سالگی و در مسابقات جهانی سنگاپور به‌دست آورد. مربی‌اش استاد بنی‌طالبی است و در بخش تالو فعالیت می‌کند. فرم‌های چانگ‌چوان و جین‌شو و چیانگ را در مسابقه‌ها اجرا می‌کند. هفت مدال طلا، هفت نقره و یک برنز حاصل تلاش او تا به‌اين‌جاست؛ و البته كلي اعتماد به‌نفس و تجربه‌هاي جديد!
زهرا، مهر امسال در مسابقه‌هاي قهرماني جوانان در بلغارستان حسابي گُل كاشت؛ او با كسب دو مدال طلا و يك نقره، پديده‌ي اين دوره از مسابقات شد. به‌همين مناسبت سراغش مي‌رويم و با او به گفت‌وگو مي‌نشينيم...
چه‌طور شد که سر از ووشو در آوردی؟
اول ژیمناستیک کار می‌کردم؛ حركت‌هاي نمايشي اين رشته برايم جذاب بود. بعد ووشو را یکی از دوستانم به من معرفی‌کرد؛ این رشته هم پر بود از حركت‌هاي نمايشي؛ فرم‌هايي با سلاح‌های مختلف كه موردعلاقه‌ام بود.
بعضي تصور مي‌كنند این ورزش با روحیه‌ی دخترها هماهنگ نیست.
در ظاهر این طور است؛ اما واقعیت چیز دیگری است. اين ورزش پر از ريزه‌كاري و ظرافت است؛ البته بايد در باشگاه مثل یک شیر تمرین کرد و بحث دختر و پسر مطرح نیست. همه در تمرين‌ها باید از آن چیزی که هستند قوی‌تر باشند.
در ووشو، محدوديتي هم برايت وجود داشت؟
البته بايد پذيرفت كه در ورزش جامعه‌ی ما، دخترها کمی محدودترند و امكانات برايشان كم‌تر است. اما تفاوتی كه بین دختر و پسر در این زمینه قائل می‌شوند درست نیست؛ يعني اگر كسي بخواهد مي‌تواند به هدفش برسد؛ چه دختر باشد چه پسر. خدا را شکر مي‌كنم که خيلي‌ها حمایتم كردند.
براي شركت در مسابقه‌هاي جهاني، به كشورهاي مختلف سفر كرده‌اي؛ نوجوان‌هاي کدام کشور‌ها بيش‌ترتوجه تو را جلب کرد‌ه‌اند؟
نوجوان‌هاي چيني برايم جذاب‌تر بودند. آن‌ها اراده‌ي بالايي داشتند و با پشتكار تمرين مي‌كردند و مسابقه مي‌دادند.
انگار بچه‌هاي اصفهاني هم در اين رشته، حسابي پشتكار دارند. آخر شنيدم كه بيش‌تر اعضاي تيم‌ملي دختران ووشو، اهل اصفهان هستند.
مربی تیم ملی، استاد معماری، ساکن اصفهان هستند و بچه‌ها می‌توانند از وجود ایشان استفاده کنند. این موضوع در مدال آوری هر چه بیش‌تر ورزشکاران نوجوان اصفهانی مؤثر است.
با توجه به این‌که ووشو رشته‌ی المپیکی نیست، چه انگيزه‌اي براي تمرين در اين رشته داري؟
اين‌روزها نگاهم به بازی‌های آسیایی 2018 ميلادي است. آخر اين مسابقه‌ها يك‌جورهايي المپيك اين رشته به‌حساب مي‌آيد و مهم‌ترین رقابت ووشو در سطح جهان است. البته بدم نمي‌آيد در رشته‌هایی که المپیکی هم هستند فعالیت کنم؛ اما دل‌کندن از ووشو برايم سخت است. برای همین امیدوارم ووشو هم يك روز المپیکی شود./ منبع: همشهری
10
