در اسرائیل «واقعا» چه خبر است؟
کماکان واقعیت این است که آنچه از وضعیت داخلی در سرزمینهای اشغالی منتشر میشود، با واقعیت میدانی فاصله دارد و بخش زیادی از آن از فیلترهای امنیتی و سانسور عبور کرده است.
سعی شده این لایههای سانسور شکافته شود و تصویر واقعیتری از وضعیت داخلی این روزهای رژیم ارائه شود: «آژیرها، دویدن و تلاش برای رسیدن به پناهگاه؛ اینها به ریتم زندگی روزمره در اسرائیل تبدیل شدهاند. هفتهها حملات موشکی ایران و راکتهای حزبالله، خیابانها را خالی کرده، کسبوکارها را مجبور به تعطیلی زودهنگام کرده و خانوادهها را وادار کرده نزدیک اتاقهای امن بخوابند: «فکر نمیکنم این وضعیت عادی باشد. زندگی کردن اینطوری خیلی سخت است.»
اسرائیل میگوید میتواند هرچقدر لازم باشد به جنگ ادامه دهد، اما برای میلیونها نفری که بین آژیرها زندگی میکنند، سؤال اصلی این است که این وضعیت تا کی ادامه دارد و چه کسی تصمیم میگیرد جنگ چه زمانی تمام شود: «این وضعیت خوب نیست. ما میخواهیم به زندگی عادی برگردیم.»
اما همه صهیونیستها به این پناهگاهها دسترسی ندارند: «ما پناهگاه نداریم و افراد زیادی آواره شدهاند. خودمان را بهسختی ایمن میکنیم و زیر پلهها پناه میگیریم. شرایط خیلی بد است.»
در سراسر اسرائیل، کسبوکارها میگویند تأثیر جنگ کاملاً محسوس است. خیابانهایی که زمانی شلوغ بودند، حالا خالی به نظر میرسند: «جنگ قطعاً روی ما تأثیر گذاشته. شهر خالی است. کاملاً مشخص است که خیابانها چقدر خلوت شدهاند.»
از سوی دیگر، در مورد آمار زخمیها، صهیونیستها به سازمانهای جهانی گفتهاند که حدود «۷ هزار و ۱۰۰ نفر زخمی» دارند، اما وقتی نوبت به رسانهها و مردم خودشان میرسد، این عدد را نصف میکنند تا ترس و وحشت ایجاد نشود.
حتی بررسی لیست قبرستانهای بزرگ نشان میدهد که تعداد مردههایی که هر روز دفن میشوند، خیلی بیشتر از روزهای معمولی شده است. در حالت عادی روزانه ۱۵۰ نفر در اسرائیل دفن میشدند، اما در طول جنگ جاری، این عدد به «۲۱۱ نفر در روز» رسیده است؛ یعنی روزی ۶۰ نفر بیشتر از همیشه.
اگر این حساب و کتاب را ادامه بدهیم، معلوم میشود که تا الان بیش از «۱۲۸۱ نفر» کشته شدهاند که اسمشان در آمارهای رسمی نیست. از سوی دیگر، تیمهای مخصوص «زاکا» که کارشان فقط جمع کردن جنازهست، این روزها به شدت مشغول هستند و همین نشان میدهد که آمار کشتهها بالاست.
علاوهبر آمار مردگان، وضعیت زندههای صهیونیست هم خوب نیست. روز گذشته خبرنگار بیبیسی از داخل سرزمینهای اشغالی گزارش کرد که شهروندانی را دیده که «از شدت ترس میلرزیدند». یکی از این شهرکنشینان به خبرنگار بیبیسی گفته وقتی صدای انفجار میآید و شیشهها میشکند، انگار آخرالزمان شده و آرزو میکرده هر جای دنیا باشه جز آنجا.
گزارش جدید روزنامه عبری جروزالم پست پرده از یک واقعیت تلخ دیگر برای شهرکنشینان برمیدارد. بر اساس این گزارش، پناهگاههای خانگی یا همان «مامادها» که صهیونیستها به آن دلخوش بودند، در برابر موشکهای بالستیک کارایی ندارند. گزارش توضیح میدهد که این اتاقهای بتنی در اصل برای مقابله با حملات شیمیایی یا ترکشها ساخته شدهاند، نه برخورد مستقیم موشکهای پیشرفته.
طبق گزارش رسمی این روزنامه، طی حملات اخیر ایران به شهرک اشغالی «بیت شمش»، برخورد مستقیم موشک به یکی از همین پناهگاهها باعث کشته شدن ۹ نفر و ویرانی بزرگی در اطراف شد.
در مجموع، جامعه داخلی اسرائیل هنوز سرپاست اما رژیم حالا علاوهبر تخلیه و فرسایش پاتریوتها، یک عامل تعیینکننده دیگر نیز پیش روی خود دارد.
