چرا ترامپ از جنگ با ایران پرهیز می‌کند؟

نویسنده معتقد است ایران طی دهه‌ها راهبردی مبتنی بر «فرسایش» طراحی کرده است؛ راهبردی که هدف آن پیروزی سریع نیست، بلکه طولانی کردن جنگ و تحمیل هزینه‌های سیاسی، اقتصادی و نظامی به طرف مقابل است. در این چارچوب، برتری نظامی آمریکا لزوماً به معنای پیروزی سریع نخواهد بود.

یکی از محورهای اصلی تحلیل، مسئله «ریاضیات دفاع موشکی» است. سامانه‌های رهگیری آمریکا و اسرائیل بسیار گران و زمان‌بر در تولید هستند، در حالی که ایران می‌تواند موشک‌ها و پهپادهای نسبتاً ارزان‌تری تولید و به‌صورت مستمر شلیک کند تا سامانه‌های دفاعی را فرسوده کند. حتی اگر درصد بالایی از موشک‌ها رهگیری شوند، تعداد اندکی که عبور کنند می‌تواند خسارت اقتصادی و روانی ایجاد کند.

نویسنده همچنین به توان موشکی، پهپادی و دریایی ایران، نقش یمن در فشار بر خطوط کشتیرانی، و آسیب‌پذیری تنگه هرمز و دریای سرخ اشاره می‌کند و می‌گوید هر جنگی می‌تواند به اختلال در تجارت جهانی و افزایش هزینه‌های اقتصادی منجر شود.

از نظر مقاله، حملات هوایی محدود ممکن است هزینه تحمیل کند، اما به‌تنهایی قادر به پایان دادن به جنگ یا تغییر حکومت ایران نیست. زیرساخت‌های موشکی ایران پراکنده، متحرک و مقاوم‌تر شده‌اند و نابودی کامل آن‌ها آسان نیست.

در نهایت، نویسنده نتیجه می‌گیرد که یک جنگ گسترده با ایران احتمالاً به درگیری فرسایشی و بدون پیروزی قاطع منجر می‌شود. بنابراین ترامپ احتمالاً به‌جای جنگ تمام‌عیار، به گزینه‌هایی مانند فشار اقتصادی، حملات نمادین محدود یا دیپلماسی روی می‌آورد، زیرا ورود به جنگی طولانی می‌تواند پیامدهای اقتصادی و سیاسی سنگینی برای ریاست‌جمهوری او داشته باشد.