رضا یزدانی؛ از وسوسه رکورد و مدالِ المپیک تا خطر خداحافظی تلخ از کشتی
هنوز کسی درست نمی‌داند چه در سر رضا یزدانی می‌گذرد، می‌خواهد کشتی بگیرد یا صرفا به خاطر رکورد، به بازگشت دوباره با وجود پشت سر گذاشتن مصدومیت سنگین فکر می‌کند.
رضا یزدانی بعد از انصراف از حضور در جام دیمیتری کرکین، هنوز در مورد حضورش در تورنمنت مدوید که از نگاه کادرفنی آخرین فرصت او برای کسب شانس حضور در جهانی بوداپست است، رسما اعلام آمادگی نکرده، اما فدراسیون کشتی می گوید پاسپورتش را تحویل نداده و این را می توان به این معنا دانست که او در جام مدوید هم قصد کشتی گرفتن ندارد اما اگر یزدانی واقعا قصد بازگشت نداشت، چرا بعد از آسیب دیدگی سنگین و پشت سر گذاشتن جراحی، بار دیگر تمریناتش را از سر گرفت؟
یزدانی در یک دهه اخیر یکی از بهترین 97 کیلوهای ایران بوده که البته با بدشانسی های بزرگی مواجه شد. او اولین المپیک زندگی اش را در شرایطی تجربه کرد که دو تیم اعزامی به پکن، یکی از بدترین نتایج تاریخ کشتی ایران را در سال 2008 و در زمان مدیریت محمدرضا یزدانی خرم رقم زدند. در آن المپیک، در حالی که وضعیت روحی و جسمی آزاد و فرنگی کاران ایران اصلا مناسب حضور در این میدان بزرگ نبود، ایران تنها به برنز مشترک سیدمراد محمدی رضایت داد و یک لشگر شکست خورده به ایران بازگشت.
رضا یزدانی هم در آن المپیک عضو تیم ملی ایران بود که با وجود شایستگی های فنی، به تبع وضعیتی که کشتی در آن مقطع داشت، نتوانست مدالی بگیرد. او در هیچ میدانی به اندازه لندن شایسته کسب مدال طلا نبود، آمده بود که ناکامی در المپیک قبلی را تلافی کند، اما درست در جایی که همه منتظر شنیدن خبر فینالیست شدن و قطعی شدن مدالش بودند، به شدت آسیب دید و با ویلچر تشک کشتی را ترک کرد. این یکی از بزرگترین بدشانسی های زندگی ورزشی رضا یزدانی بود، گرچه مشکلات و اتفاقات ناخواسته ای هم او را به مدت دو سال از کشتی دور کرد.
یزدانی با دو طلا و دو برنز جهانی و سه طلای بازی های آسیایی خیلی دوست داشت که در جاکارتا نماینده ایران در وزن 97 کیلو باشد، در همان وزنی که شورای فنی تصمیم گرفت علیرضا کریمی را اعزام کند و او هم به خوبی جواب اعتماد کادرفنی تیم ملی را داد و با اقتدار بر سکوی اولی ایستاد.
1515
