10 گل هم بزنیم دیوار چین فروریختنی نیست

چند ساعت دیگر تیم ملی ایران به مصاف چین خواهدرفت، احتمالا با پیروزی در این دیدار، هم انتقام شکست تلخ سال 2004 را می‌گیریم و هم بعد از 15 سال دوباره به جمع 4 تیم برترآسیا می‌رسیم. رسانه‌ها هم قطع به یقین دوباره از تیتری شبیه به «دیوار چین فروریخت» استفاده خواهندکرد اما چقدر می‌توان به عمق چنین تیتری فکر کرد؟ آیا فوتبال سلاح مناسبی برای نابودی دیوار چین است؟

در اینکه فوتبال فقط یک ورزش نیست شکی نیست. واقعیت‌ها را نمی‌توان با چند جمله شیک مثل «فوتبال، سیاسی نیست» انکار کرد. از بقای حکومت ژنرال‌های آرژانتینی با قهرمانی در جام جهانی 1978 تا بازی قرن بین ایران و آمریکا در جام جهانی 1998، همه و همه رنگ و بویی فراتر از فوتبال داشتند.

این روزها که کشورمان از سیاست تا اقتصاد درگیر مسائل مختلف شده، شاید فوتبال یک دریچه باشد برای فرار از رنگ‌های تیره و تار، اما واقعیت فراتر از این امیدهای واهی‌ست. برای خراش انداختن روی این دیوار 8851 کیلومتری، خیلی چیزها باید سرجایش باشد. باید اقتصادی داشته‌باشیم که بتواند حداقل گلیم خودش را از آب بیرون بکشد. باید خیلی چیزهای دیگر هم مثل قطعات پازل، کنار هم قطار شود.

این قبیل تیترها صرفا برای جذابیت‌زایی خلق می‌شوند و مصداق عینی ندارند. خود نویسنده هم از این واقعیتآگاه است و اگر روی جلد روزنامه‌اش یا برای تیتر سایتش از آن استفاده می‌کند، برای زیبایی‌ست و بس، اما در عالم واقعیت زمانی می‌توانیم رابطه‌ای بین دیوار چین و فوتبال بسازیم که حداقل در فوتبال‌مان (نه در اقتصاد و بقیه آیتم‌ها) هم که شده، ذره‌ای به حرفه‌ای شدن نزدیک شده‌باشیم.

ما نه قوم هون هستیم و نه مغول و در چین هم قرن‌ها از دوره حکومت پادشاه شی هوانگ تی گذشته. آنها امروز اگرچه در امارات و در ورزشگاه بن‌زاید می‌بازند، اما واقعیت در دنیای خارج از مستطیل سبز چیز دیگری‌ست. شاهدش همه کالاهای نزدیک‌ترین بازار به منزل تک‌تک ما. آسیا

شروین رمضانی

منبع: جایگاه ویژه

2034