روشنایی ۲۴ ساعته زمین با آینه‌های فضایی!

این شرکت برنامه دارد نخستین ماهواره‌های خود را در سال ۲۰۲۶ پرتاب کند و هدفش این است که تا سال ۲۰۳۵ یک منظومه ۵۰ هزار ماهواره‌ای را برای خدمت‌رسانی به صنایعی مانند ساخت‌وساز، کشاورزی و واکنش به شرایط اضطراری مستقر کند. در حالی که این طرح با تولید سریع به دنبال حل هزینه‌های بالای پرتاب است، با مخالفت گروه‌هایی مانند Darksky International به‌ دلیل نگرانی درباره آلودگی نوری و کاربردهای نظامی روبه‌رو است؛ با این حال، این شرکت قصد دارد دسترسی را به شرکت‌های بزرگ محدود کند و از سازوکارهای سخت‌گیرانه برای استفاده بهره ببرد.

به نقل از فوربز، تصور کنید استارتاپی وجود دارد که با استفاده از آینه‌های مستقر در فضا، نور خورشید را به زمین بازمی‌تاباند و مکان‌ها را مدت‌ها پس از غروب روشن می‌کند. دیگر محدود به چرخه روز و شب نخواهیم بود و دسترسی به نور خورشید می‌تواند به ‌صورت درخواستی فراهم شود. این شاید شبیه داستان‌های علمی-تخیلی به نظر می‌رسد، اما واقعی است.

رفلکت اوربیتال، استارتاپی که در جنوب کالیفرنیا قرار دارد، قصد دارد نخستین ماهواره‌های خود را امسال پرتاب کند تا این چشم‌انداز را به واقعیت تبدیل کند. برای مثال نیاز دارید یک کارگاه ساختمانی را در طول شب روشن نگه دارید؟ در آینده نزدیک، ممکن است این کار به سادگی وارد کردن مختصات آن در یک اپلیکیشن باشد.

بن نواک، هم‌بنیان‌گذار و مدیرعامل رفلکت اوربیتال، بخش زیادی از علاقه‌اش به مهندسی را به پدرش نسبت می‌دهد؛ نجاری که کارگاهی پر از ابزار داشت و از همان سنین پایین پسر کنجکاوش را به دنیای ساخت‌وساز دعوت می‌کرد. آن‌ها با هم اسباب‌بازی‌های چوبی می‌ساختند و پدرش با حوصله مهارت‌ها و روش‌های مختلف ساخت و ساز را به او آموزش می‌داد.

کنجکاوی و اشتیاق نواک به مهندسی او را به مسیری شغلی رساند که شامل کار روی فضاپیمای دراگون در اسپیس‌ایکس و کمک به ساخت پهپادهای خودران در زیپ‌لاین بود.

این غوطه‌وری در مسائل مهندسی متنوع، مهارت‌های لازم برای ایده جدیدش را شکل داد.

ایده رفلکت اوربیتال یک شب دیرهنگام در سال ۲۰۲۱ شکل گرفت. نواک در حال تماشای ویدیویی در یوتیوب درباره شرکتی بود که در آفریقا مزرعه خورشیدی می‌ساخت تا انرژی آن را به اروپا منتقل کند و به‌عنوان جایگزینی کم‌هزینه ارائه دهد. او تحت تأثیر تازگی این ایده قرار گرفت: انتقال انرژی خورشیدی از منطقه‌ای با شرایط بهتر برای جمع‌آوری، از نظر شدت نور و هزینه، به مناطقی با تقاضای بالا.

این مفهوم او را مجذوب کرد و شروع به فکر کردن در مورد این موضوع کرد که آیا راه‌های دیگری برای دستیابی به نتیجه‌ای مشابه وجود دارد، بدون نیاز به زیرساخت‌های عظیم و خطوط انتقال طولانی.

با تکیه بر تجربه‌اش، او به‌سرعت محاسبه کرد که ساخت و پرتاب آینه‌هایی به فضا برای بازتاب نور به صفحات خورشیدی موجود روی زمین چه هزینه‌ای خواهد داشت. با کاهش هزینه‌های پرتاب و پیشرفت در مواد و فناوری‌های مرتبط، محاسبات اولیه‌اش نشان داد که این ایده بزرگ می‌تواند عملی باشد.

نواک به‌دنبال حل یک مسئله جسورانه بود و حالا آن را یافته بود. او تصمیم گرفت شرکتی بسازد تا انرژی خورشیدی پاک را به روشی کاملاً جدید مهار و توزیع کند.

ایده‌ای که دست فناوری بالاخره به آن رسید

نواک که کنجکاو بود چرا پیش از این کسی چنین ایده‌ای را دنبال نکرده، تحقیقات زیادی درباره این موضوع از سوی سازمان‌هایی مانند ناسا، آژانس فضایی اروپا و دانشگاه گلاسگو یافت، از جمله تلاش‌هایی برای طراحی و ساخت پروژه‌های مشابه که به دلایل مختلفی از جمله هزینه‌های بالای پرتاب ماهواره‌ها در گذشته، ایده تاباندن نور خورشید از فضا عمدتاً در حد یک تمرین دانشگاهی باقی مانده بود.

نواک به همکاری با دیگران فکر کرد، اما در نهایت تصمیم گرفت خودش کاری انجام دهد. او معتقد بود که به‌جای کاهش سرعتش با شرکا، بهتر است سرمایه لازم را جذب کرده و شرکت خودش را بسازد.

در واقع، فلسفه نواک درباره موفقیت در اجرای ایده‌های پیچیده، به ‌شدت به سرعت مربوط است. او باور دارد حرکت آهسته می‌تواند ایده‌های جاه‌طلبانه را غیرممکن کند. اقدام سریع، حتی با ریسک بالا، بهتر از اقدام آهسته یا بی‌عملی است. رویکرد او حرکت سریع و تصمیم‌گیری قاطعانه است؛ باوری روشنگرانه در جهانی که فناوری دیگر اغلب مانع محسوب نمی‌شود.

گروه کوچک این شرکت که از ۱۶ نفر در سال گذشته به ۶۰ نفر در سال جاری رشد کرده، اکنون هر سه روز یک بازتاب‌دهنده (مشابه بادبان خورشیدی) می‌سازد؛ کاری که پیش‌تر برای دیگران حدود ۶ ماه زمان می‌برد. حتی چشمگیرتر اینکه دو ماهواره اول در حال حاضر ساخته شده‌اند و قرار است امسال پرتاب شوند. پس از پرتاب و استقرار در فضا، انتظار می‌رود تنها حدود دو هفته طول بکشد تا آن‌ها عملیاتی شوند.

با رفع چالش‌ها در پرتاب‌های اولیه، شرکت برنامه‌هایی برای استقرار گسترده منظومه‌ای از آینه‌ها در فضا دارد. پیش‌بینی می‌کند تا سال ۲۰۳۵ تا ۵۰ هزار واحد را به کار گیرد. این امر امکان کاربردهای متنوع و ظرفیت کافی برای پاسخ به تقاضای قابل ‌توجه مورد انتظار را فراهم می‌کند.

چشم‌انداز اصلی نواک این است که این شرکت به یک تأمین ‌کننده انرژی تبدیل شود. با رقابت در صنعت انرژی برای ارائه کمترین هزینه به ازای هر کیلووات‌ساعت، او معتقد است ترکیب انرژی پاک و هزینه پایین، رفلکت اوربیتال را به بازیگری جدی در تأمین انرژی جهان تبدیل خواهد کرد. در کنار این، کاربردهای فراوانی در حوزه روشنایی نیز وجود دارد.

شدت نور آینه‌های نواک قابل کنترل خواهد بود، از روشنایی ملایم تا نور معادل مهتاب. او معتقد است در نهایت حتی نور کامل روز نیز ممکن خواهد شد.

کاربردها می‌تواند شامل روشن کردن کارگاه‌های ساختمانی، فضاهای شهری مانند استادیوم‌ها و مکان‌های تاریخی، مناطق بحران ‌زده و مزارع باشد. با امکان ارائه ۲۴ ساعته نور خورشید، تولید محصولات کشاورزی می‌تواند به‌طور قابل‌توجهی افزایش یابد.

نواک معتقد است با ترکیب فروش انرژی و نور، در حال ساخت یک کسب‌وکار چند میلیارد دلاری است.

بسیاری معتقدند این فناوری ممکن است برای اهداف نظامی استفاده شود یا آلودگی نوری ایجاد کند و برخی دیگر درباره تأثیر آن بر انسان‌ها، حیوانات و گیاهان نگران‌اند. شرکت از این نگرانی‌ها آگاه است و کنترل دقیق نور و وضع مقررات سخت‌گیرانه را در اولویت قرار داده است.

درخواست نور چیزی نخواهد بود که هر کسی بتواند از طریق یک اپلیکیشن گوشی انجام دهد. نواک با شوخی می‌گوید این فناوری برای روشن کردن پیاده‌رو هنگام قدم زدن با سگ طراحی نشده است. مشتریان هدف رفلکت اوربیتال، شرکت‌های بزرگ خواهند بود و هر درخواست با دقت مدیریت می‌شود تا از محیط زیست محافظت شود و نگرانی‌ها کاهش یابد.

تاریخ نشان داده است که ایده‌های بزرگ جدید تقریباً همیشه در ابتدا با مقاومت و نگرانی روبه‌رو می‌شوند. اگر نواک و گروهش بتوانند تمام مزایای پیشنهادی خود را ارائه دهند و نتایج عمدتا مثبت باشد، به دستاوردی خارق‌العاده خواهند رسید.

امروز بیش از هر زمان دیگری، رهبران ابزارهای لازم برای دنبال کردن ایده‌های جسورانه را در اختیار دارند. اینکه آیا این شرکت نهایت موفق خواهد شد یا خیر، هنوز مشخص نیست؛ اما پیام روشن است: آینده متعلق به کسانی است که سریع حرکت می‌کنند، ریسک می‌کنند و آنچه را که زمانی غیرممکن به نظر می‌رسید، می‌سازند.