تینا آخوندتبار: بوکس را بیشتر از سینما دوست دارم

به گزارش خبر فوری و به نقل از خبرورزشی؛ تینا آخوندتبار بازیگر سابق سینما و تلویزیون در دنیای جدیدی که برایش خیلی متفاوت و جذاب‌تر از جعبه جادویی و پرده نقره‌ای است، به‌جایی رسیده که اعتراف می‌کند برایش به دنیا آمده است.

اسم تو پونه بود، چطور تینا را انتخاب کردی؟

اسم واقعی من پونه است. حتی پدرم هنوز مرا پونه صدا می‌کند اما از یک سنی به بعد دوست داشتم برای خودم یک اسم مستعار داشته باشم. آن هم تینا شد و شروعش هم از سینما بود.

قبل از سینما تصمیم گرفتم اسمم را عوض کنم و بعد از آن هم خواستم اسم تینا را انتخاب کنم.

چطور بازیگر شدی؟

در دانشگاه تئاتر با دانشجوها بازی می‌کردیم، آنجا با یکی از بچه‌ها آشنا شدم، بعد رفتیم کلاس‌های زنده‌یاد سمندریان و اولین کار را به نام «طلاق به سبک ایرانی» بازی کردم.

من برای سینما هیچ برنامه‌ای نداشتم. یعنی سینما یک توفیق بود. مثل بوکس نبود که من انتخابش کنم و برایش بجنگم و گریه کنم.

بوکس همه این روزها را برای من ساخته و من خیلی بیشتر از سینما دوستش دارم.

بوکس روزهای سخت و قشنگی را برایم ساخته و من تک‌تک این لحظات را دوست دارم.

پشیمانی که به سینما رفتی؟

من از هیچ کاری در زندگی‌ام پشیمان نیستم. تک‌تک کارهایم تجربیاتی است که مرا به اینجا رسانده.

سینما یک اعتمادبه‌نفس به من داد که هم از لحاظ جایگاه اجتماعی و هم مالی که فکر کنم چه چیزی حالا مرا راضی می‌کند.

انتخاب بوکس به من اعتمادبه‌نفسی داد که با شخصیت فعلی‌ام، احساس می‌کنم برایش به دنیا آمده‌ام.

با بوکس خودت را پیدا کردی؟

بوکس یکی دیگر از وجه‌های زندگی‌ام و جایی که بزرگ شدم و اجتماع یا دوست‌هایی که با آنها بزرگ شدم و آدم‌هایی که به زندگی من آمدند و رفتند در وجودم این فایتر را ساخته بودند. فقط نکته این بود که من آن را نمی‌شناختم.

بوکس باعث شد در ۲۷ سالگی این وجه زندگی‌ام را بشناسم و عاشق آن هستم. عاشقانه می‌خواهم آن را بسازم. هرچه از سینما به دست‌ آوردم را روی کاراکتر بوکسم سرمایه‌گذاری کردم.

فیلم‌های زیادی بازی کردی اما منتقدان می‌گویند تو با سریال دختران حوا به شهرت رسیدی. قبول داری؟

به خاطر اینکه اولین سریالی بود که از من پخش شد و مردم مرا در تلویزیون می‌دیدند. هنوز هم که به خیابان می‌روم مردم من را به چشم همان دختر، یعنی نیکی می‌بینند و حتی در کار آقای مقدم به اسم دیوار هم که بازی کردم مردم آن اسم را روی من می‌گذارند.

اصولاً چون مردم، تلویزیون بیشتر می‌بینند کاراکترهایی که در تلویزیون هستند بیشتر یادشان می‌ماند.من روزی که بوکس را انتخاب کردم قید صورتم را زدم.

جدا شدن تو از سینما برای بوکس بود فقط؟ چطور شد که از سینما دل کندی؟

من از زمانی که با بوکس آشنا شدم از خیلی چیزها دل کندم و با چیزی آشنا شدم به نام کندن. کندن از تمام وابستگی‌هایی که داشتم. یکی از آنها سینما بود.

چرا بوکس را بین این همه ورزش انتخاب کردی؟

به خاطر اینکه بوکس خودش با من مواجه شد. یک فیلمی را به من پیشنهاد کردند که قرار بود فایتر باشم.

من هم گفتم که دوست ندارم در صحنه‌های مشت‌زنی جایم بدلکار باشد. می‌روم و یاد می‌گیرم.

از همان‌جا شروع شد، از زمانی که شروع کردم به مشت‌زنی واقعاً دلم خواست این فایتر را بسازم.

چون یک انرژی‌ای را از من تخلیه می‌کرد که نمی‌توانستم در سینما تخلیه کنم یا فضایش در سینما به من داده نشده بود.

بوکس یک ورزش خشن است و شنیدیم همایون شجریان هم بوکس کار می‌کند. این را چطور می‌شود تحلیل کرد که دو تا هنرمند بوکسور شوند؟

این جمله هم اشتباه است. بوکس اصلاً ورزش خشنی نیست، یک بازی فکری است به علاوه قدرت و توانایی جسمی، مثل شطرنج است.

نکته‌اش این است که همه مشت‌ها را می‌بینند؛ برای این می‌گویند خشن است و با روح هنری منافات دارد.

من فکر می‌کنم آقای شجریان مرا خیلی خوب می‌فهمد. تمرین او را دیده‌ام، خوب تمرین می‌کند.

احساس می‌کنم تمام انرژی منفی‌شان را خالی می‌کنند. نمی‌توانید بگویید من می‌روم در جامعه و قاطی افراد می‌شوم و انرژی منفی افراد را نمی‌گیرم.

به نظرم مشت زدن به کیسه همه انرژی‌های منفی را از وجود آدم بیرون می‌آورد.

مدتی حرف از راه‌اندازی بوکس بانوان بود اما معاونت وزارت ورزش گفت بوکس مناسب فیزیک بانوان نیست. نظر تو چیست؟

نمی‌دانم با چه معیاری می‌سنجند که می‌گویند بوکس مناسب بانوان نیست. چطور موی‌تای برای بانوان مناسب است؟ چطور کیک‌بوکسینگ یا تکواندو که از دور خشن هستند مناسب‌اند اما بوکس نه؟

بعضی‌ها می‌گویند چهره‌ات در بوکس خشن از بین می‌رود. خودت قبول داری؟

من روزی که بوکس را انتخاب کردم قید صورتم را زدم. چون چیزی که اینجا به دست می‌آورم را خیلی بیشتر از صورتم دوست دارم.

مسابقات با حجاب کارت را سخت نمی‌کند؟

چند بازی اول را با حجاب انجام دادم و بعد از اینکه سازمان‌ گیر داد مجبور شدم موهایم را از ته بزنم. حتی برای وزن‌کشی مسابقه دیروز هم به مسئولان برگزاری هم گفتم به دلیل شرایط کشورم باید سرم حجاب داشته باشد و می‌بندم، چون عاشق ایرانم و می‌خواهم برگردم.

گفتند اگر بشود که ببندم و اگر نشد همان کار قبلی را می‌کنم.

گفتی با قهرمانی به سینما برمی‌گردی. بعد از برگشت به سینما دیگر روی رینگ نمی‌روی؟

من به خدا سپردم و هرچه برایم پیش بیاید محترم است و دوستش دارم. من سینما را رها نکردم. فقط یک زمانی را گذاشتم برای یادگیری بوکس.

اگر همین حالا هم یک کار خوب که دوستش داشته باشم را پیشنهاد بدهند کنار بوکسم بازی هم می‌کنم. حالا همه زندگی‌ام بوکس است.

اگر در سینما بتوانم قدم مثبت برای خودم و آدم‌های دیگر بردارم، صد درصد انجام می‌دهم.

واکنش خانواده‌ات به کار در سینما و کار در بوکس چه بود. مخالفت نکردند؟

نه. بابای من از بچگی من را آزاد گذاشت، هیچ‌وقت به من نه نگفت، همیشه به من اعتماد کرده و من هم همه تلاشم را کردم تا جواب اعتمادش را بدهم.

او من را دلگرم کرده است و می‌گوید احساس می‌کنم برای من پسر بودی و بیشتر اوقات هم مرا منوچهر صدا می‌کند در خانه.

بازی‌های پرسپولیس را پیگیری می‌کنی؟

بله تا جایی که برسم. زمانی که بوکس کار نمی‌کردم و فرصت بیشتری داشتم و با پدرم که پرسپولیسی است همه بازی‌ها را می‌دیدیم.

بازتاب اینکه یک دختر ایرانی هستی و بوکس کار می‌کنی آنجا چطور است؟

اینجا بیشتر به خاطر چهره‌ام برای‌شان جذاب است که چرا بوکس کار می‌کنم. بعد هم متعجب می‌شوند من چطور از بازیگری دل کندم و به بوکس آمدم و به صورتم فکر نمی‌کنم.

منبع: ستاره ها

72