داستان سرباز و و برادرش و سركار استوار

سرباز وظیفه‌شناسی هر یك روز در میان، بالای یك دكل نگهبانی در یكی از مناطق نظامی نگهبانی می‌داد. او صبح رأس ساعت 8 به بالای دكل می‌رفت و پست را از نگهبان قبلی تحویل می‌گرفت و شب رأس ساعت 8 پست را به نگهبان بعدی تحویل می‌داد و از دكل پایین می‌آمد. یكی از روزها كه سرباز در بالای دكل نگهبانی می‌داد، رأس ساعت 10، از فراز دكل شخصی را دید كه به دكل نزدیك می‌شد. با استفاده از دوربینش شخص را نگاه كرد و دید مردی است كه دوربین و سه‌پایه عكاسی بر دوش دارد و كلاهی پشمی نیز روی سرش كشیده است و بدون توجه به تابلوی «محوطه نظامی ـ عكسبرداری ممنوع» به دكل نگهبانی نزدیك می‌شود.

سرباز كه بسیار وظیفه‌شناس بود، می‌دانست كه نباید دكل نگهبانی را ترك كند و برای هشدار به مرد عكاس به او نزدیك شود. پس تصمیم گرفت با شلیك گلوله‌ای به سمتش به او هشدار دهد. در نتیجه اسلحه‌اش را آماده كرد و به سمت او نشانه رفت و مگسك را درست در چند متری زیر پای او تنظیم كرد. در لحظه‌ای كه خواست شلیك كند ناگهان زنگ تلفن دكل به صدا درآمد و دست سرباز لرزید و تیرش به‌جای زیر پای مرد عكاس، به خود پای مرد عكاس اصابت كرد و مرد عكاس به زمین افتاد.
سرباز با آشفتگی اسلحه را انداخت و تلفن را جواب داد. سركار استوار كه پشت خط بود به او گفت: «داداشت اومده سرباز، همون كه گفتی عكاسه. فرستادمش بیاد دم دكل كه سورپرایز بشی. الان هم گفتم زنگ بزنم كه اگه خواستی به سمتش شلیك كنی، تیرت خطا بره و بهش نخوره.» سرباز گفت: «بمیری استوار. تیرم خطا رفت، منتها می‌خواستم بزنم زیر پاش، خورد به خود پاش. آمبولانس بفرست بابا.»
و به این ‌ترتیب داستانی كه می‌توانست جور دیگر تمام شود و در مورد قضاوت زودهنگام و تصمیم‌گیری عجولانه به ما هشدار دهد، این‌طوری تمام شد و اعصاب ما را از حماقت و بی‌شعوری خرد كرد. اه.

منبع: جام جم

1980