ماجراهای ˝پاشنه ‌بلند˝ و لوئی چهاردهم

نقل است که کفش پاشنه‌بلند از ابداعات سربازان ایرانی بوده و در سال ۱۵۹۹ میلادی و پس از سفر هیئت سفیران شاه‌عباس صفوی به اروپا، کفش‌های پاشنه‌بلند پا را فراتر از ایران‌زمین گذاشتند. تاریخ استفاده از کفش‌های پاشنه‌بلند زینتی در اروپا به قرن ۱۶ میلادی در شهرهای بزرگ عصر رنسانس، ونیز و فلورانس برمی‌گردد که گاهی به ارتفاع ۷۵ سانتیمتر هم می‌رسید.

البته لوئی چهاردهم هم که تنها یک متر و ۶۳ سانتیمتر قد داشت، با پوشیدن کفش‌هایی با پاشنه‌های ۱۰ سانتیمتری خود را بلندقدتر نشان می‌داد تا جایی که در دهه ۱۶۷۰ میلادی، لوئی چهاردهم فرمانی صادر کرد، مبنی بر آن‌که تنها اعضای دربارش اجازه داشتند کفش‌های پاشنه‌بلند قرمزرنگ بپوشند.

از آن زمان به بعد، زنان نیز برای تشابه با مردان رو به استفاده از کفش‌های پاشنه‌بلند آوردند و کم‌کم این کالای به اصطلاح شیک و مجلسی در انحصار بانوان درآمد. امروزه اگر شاهد آن باشیم که مردی کفش پاشنه‌بلند بر پا کرده است با تعجب و حیرت به او نگاه می‌کنیم و بی‌هیچ توجه به خاستگاه آن، این نوع استفاده برایمان امری غیرقابل قبول به نظر می‌رسد. دراین‌باره توضیحات مختلفی وجود دارد که با استناد بر یکی از منابع موجود می‌توان گفت که از سال ۱۶۳۰ میلادی به بعد زن‌ها سعی می‌کردند که از لباس پوشیدن و آرایش مردانه استفاده کنند، آن‌ها موهای خود را کوتاه می‌کردند و اِپل‌های مردانه بزرگ روی سرشانه‌هایشان می‌گذاشتند و کم‌کم با شروع عصر روشنگری، تفاوت بین کلاس اجتماعی کم شد و زنان به عنوان جنسیت حساس و ظریف که کار نمی‌کنند شناخته شدند و به این طریق گزینه مناسب برای پاشنه‌های بلند بودند.

پاشنه‌هایی که راه رفتن و کار کردن با آن سخت بود و تنها برای تجمل و اشرافیت به درد می‌خورد، تا آنکه در سال ۱۷۴۰ مردان به طور کامل پوشیدن کفش‌های پاشنه‌بلند را کنار گذاشتند و بالاخره این کالای به اصطلاح شیک و مجلسی در انحصار بانوان درآمد.

1980