کشف رفتار عجیب پرندگان در جزیره بزرگ

پرندگان در جزایر هاوایی مشغول دزدی از همنوعان خود هستند و این جنایت پرنده‌ای حتی بین اعضای یک گونه هم رخ می‌دهد. این رفتار نمونه‌ای از کلپتوپارازیتیسم است، یعنی زمانی که یک حیوان چیزی را از حیوان دیگر می‌دزدد. این دزدان بالدار و رنگارنگ، مواد لازم برای ساخت لانه را می‌ربایند و گاهی این سرقت باعث نابودی لانه‌ای می‌شود که از آن دزدی شده است.

کشف رفتار عجیب پرندگان در جزیره بزرگ

محققان این رفتار را در حین مشاهده بیش از ۲۰۰ لانه پرندگان بومی که روی درختان جنگل‌های جزیره هاوایی (معروف به جزیره بزرگ) زندگی می‌کنند، ثبت کردند. این پرندگان شامل آپاپانه، ایوی و هاوایی آماکیهی بودند.

اگرچه شواهد غیررسمی از چنین دزدی‌هایی وجود داشت، اما مطالعه‌ای که اخیراً در نشریه علمی آمریکن نچرالیست منتشر شده، نخستین باری است که این رفتار در طبیعت به طور دقیق ردیابی و اندازه‌گیری شده است.

ارین ویلسون رنکین، نویسنده اصلی این مطالعه و حشره‌شناس دانشگاه کالیفرنیا در ریورساید، در بیانیه‌ای گفت: «افرادی که در این زمینه کار می‌کنند سال‌هاست این رفتار را دیده‌اند، اما هرگز در این سطح مستند نشده بود. حالا می‌توانیم بگوییم چه کسی این کار را انجام می‌دهد، از چه کسی می‌دزدد و بعد از آن چه اتفاقی برای لانه‌ها می‌افتد.»

چرا پرندگان از همنوعان خود می‌دزدند؟

بیشتر این جرایم پرنده‌ای بین لانه‌هایی رخ می‌داد که در ارتفاع مشابهی از زمین قرار داشتند. این موضوع با فرضیه «همپوشانی ارتفاع» همخوانی دارد که می‌گوید پرندگان ممکن است از لانه‌هایی که هنگام جستجوی غذا با آن‌ها برخورد می‌کنند، دزدی کنند.

هم دزدان و هم قربانیان بیشتر از نوع آپاپانه بودند و این احتمالاً به دلیل جمعیت قابل توجه این گونه در جنگل است.

ویلسون رنکین گفت: «نکته جالب این است که این رفتار در درون یک گونه هم اتفاق می‌افتد. آپاپانه‌ها از آپاپانه‌های دیگر دزدی می‌کردند.»

خطرات پنهان دزدی در دنیای پرندگان

این رفتار دزدی کار خطرناکی است. اگرچه ربودن مواد لانه‌سازی ممکن است ساخت لانه را سریع‌تر و آسان‌تر کند، اما این مواد می‌توانند بیماری یا انگل‌ها را نیز با خود به همراه بیاورند. دزدی همچنین می‌تواند به درگیری‌های خشونت‌آمیز با پرنده آسیب‌دیده منجر شود، هرچند پرندگان هاوایی معمولاً تهاجمی نیستند.

در حالی که بیشتر دزدی‌ها از لانه‌های متروکه انجام می‌شد، حدود ۱۰ درصد موارد شامل لانه‌هایی بود که در حال ساخت بودند یا قبلاً تخم یا جوجه داشتند. حدود ۵ درصد از لانه‌های مورد مطالعه پس از دزدی «شکست خوردند» چون پرندگان والدین آن‌ها را ترک کردند یا به ساختار لانه آسیب وارد شد.

هشداری برای گونه‌های در معرض خطر

این نتایج زنگ خطر جدیدی برای گونه‌هایی است که از قبل از بیماری، از دست دادن زیستگاه و تغییرات آب و هوایی رنج می‌برند. با افزودن خطراتی مانند مالاریای پرندگان، تهدیدهای کم‌اهمیت از این دست می‌توانند کاهش جمعیت را تسریع کنند.

پرندگان مورد مطالعه در معرض خطر انقراض نیستند، اما اعضای گروهی رو به کاهش از پرندگان بومی هستند که به دلیل بیماری‌های منتقله از پشه که توسط انسان وارد شده‌اند، به ارتفاعات بالاتر عقب‌نشینی می‌کنند. این نوع جنگل‌ها ممکن است برای پرندگان بیش از پیش شلوغ و رقابتی شوند.

ویلسون رنکین توضیح داد: «اگر مواد لانه‌سازی یا مکان‌های امن برای لانه‌سازی کمیاب شوند، این نوع رفتار می‌تواند رایج‌تر شود. این چیزی است که باید اندازه‌گیری کنیم.»

راهکارهای حفاظتی برای آینده

شناسایی پرندگان در معرض خطر و فهمیدن زمانی که کلپتوپارازیتیسم بیشتر رخ می‌دهد، می‌تواند به استراتژی‌های بهتر حفاظت از محیط زیست کمک کند، به‌ویژه زمانی که زیستگاه‌ها به طور مداوم تکه‌تکه می‌شوند.

ویلسون رنکین افزود: «اگر بتوانیم پیش‌بینی کنیم این رفتار کی و کجا اتفاق می‌افتد، شاید نتوانیم آن را متوقف کنیم، اما می‌توانیم به روش‌های دیگر مداخله کنیم تا از گونه‌های در معرض خطر حمایت کنیم. این یکی از مزایای این تحقیق است.»

این مطالعه نشان می‌دهد که حتی رفتارهای به ظاهر کوچک در دنیای حیوانات می‌توانند تأثیرات بزرگی بر بقای گونه‌ها داشته باشند، به‌خصوص زمانی که شرایط محیطی سخت‌تر می‌شود.