۹ ویژگی شخصیتی افراد وابسته را بشناسید

ما باید از خودتان بپرسید، "آیا ویژگی شخصیتی افراد وابسته در من وجود دارد؟ آیا من شبیه افراد وابسته رفتار میکنم؟" اگر پاسخ مثبت است، احتمال این وجود دارد که این صفات در رابطه شما خود را نشان بدهند و گاهی برایتان دردسر ساز باشند. در این نوشتار ۹ ویژگی شخصیتی افراد وابسته را می‌بینید که می توانید با در نظر گرفتن ویژگی های خودتان پی ببرید که آیا یک فرد وابسته هستید یا خیر.

درک کردن و شناختن این‌ها همیشه آسان نیست، و برای آدم‌ها به طور قابل درکی دشوار است که عمیقا در آینه نگاه کنند. هر فرد به یک چهار راه می‌رسد که باید در آن تصمیم بگیرد و وارد مسیر چالش‌برانگیز کشف خویشتن شود. کسانی که خود را وابسته می‌بینند- خواه به الکل یا مواد مخدر، مواد غذایی، قمار، خرید، یا روابط - حتما به این چهارراه می‌رسند.

۱. تصمیم‌گیری‌های روزمره بدون مشورت گرفتن و اطمینان‌آفرینی، برای افراد وابسته دشوار است.
کلید کار در این‌جا، تصمیمات روزمره است. اگر قرار است تصمیم مهمی برای تغییر زندگی‌تان بگیرید، حتما باید در مورد آن بحث و تبادل نظر کنید و نظرات خانواده و دوستان را بدانید. اما یک شخصیت وابسته، از موضع تردید و ترس با تصمیم‌گیری‌های روزانه مواجه می‌شود. مشکل این است که او از اشتباه کردن هراس دارد.

مطلب مرتبط: چگونه آدم های کنترل کننده را بشناسیم ؟

۲. آنها برای پذیرش مسئولیت در حوزه‌های مهم زندگی، به دیگران نیاز دارند.
درخواست کمک از شخص دیگری در یک حوزه‌ی مهم زندگی یک چیز است، و توقع این‌که آن شخص دیگر مسئولیت کار شما را بر عهده بگیرد، چیزی دیگری است. آدم‌هایی که شخصیت وابسته دارند در اثر هراسی که دارند، کنترل حوزه‌های مهم زندگی‌شان را رها می‌کنند و آن را روی دوش شخص دیگری قرار می‌دهند. چالش‌های زندگی می‌تواند به شکل مشکلات غیرقابل حل دربیاید، و در نتیجه، مقابله با آنها به تنهایی غیرممکن به نظر برسد.

۳. آنها به دلیل ترس، با عدم موافقت با دیگران مشکل دارند.
آیا تا به حال این جمله‌ی مزاح‌آمیز را شنیده‌اید که می‌گوید، " هر کسی حق دارد نظر خود را داشته باشد، تا زمانی که با من موافق باشد؟" یک فرد وابسته، نمودِ نوع دیگری از این گفته است: "من حق دارم نظر خودم را داشته باشم، تا زمانی که نظر من در توافق با نظر شما است." یک فرد وابسته فکر می‌کند که داشتن عقیده‌ای که مخالف با عقیده‌ی فرد دیگری است، یا ابراز آن، کار شایسته‌ای نیست.

۴. برای آنها دشوار است که پروژه‌ی جدیدی را شروع کنند یا کارها را با اتکا به خودشان انجام دهند.
افراد وابسته از ارائه و معرفی کارشان هراس دارند زیرا این کار ممکن است باعث شود دیگران بفهمند که آنها تا چه حد "بی‌لیاقت" هستند. آنها با قبول کارهای ابتکاری یا نویدبخش، خودشان را در معرض توجه دیگران قرار نمی‌دهند. اگر آنها باور داشته باشند که محکوم به شکست در یک کار هستند، انگیزه‌ای برای انجام آن کار نخواهند داشت؛ در واقع آنها به عدم انجام آن کار تشویق می‌شوند.

۵. آنها زمانی که تنها هستند، یا وقتی در مورد تنها بودن فکر می‌کنند، احساس اضطراب و نگرانی دارند.
افراد وابسته اغلب منتظر بدترین چیزها هستند. آنها احساس می‌کنند که توانایی زندگی کردن را بدون دیگران ندارند. تنها بودن به معنای عدم امنیت و آسیب‌پذیر بودن است. فکر تنها بودن برای مقابله با هر اتفاق وحشتناکی که زندگی سر راه آنها قرار می‌دهد، کاملا آنها را در هم می‌شکند. آدم‌های وابسته با تمام وجود قانون مورفی را باور دارند: هر خطای ممکنی رخ خواهد داد.

۶. وقتی اتفاق بدی رخ می‌دهد آنها خودشان را مسئول می‌دانند.
زندگی به وقوع می‌پیوندد. اتفاقات رخ می‌دهند. گاهی اوقات این اتفاقات بد هستند. افراد وابسته، که به اندازه‌ی کافی خودشان را دوست ندارند یا به خودشان اعتماد ندارد، به سرعت خودشان را بابت اتفاق پیش آمده سرزنش می‌کنند، حتی اگر این قضاوت غیر‌منطقی باشد. آنها همواره خود را به خاطر حوادث، شرایط، و حتی آدم‌های دیگر سرزش می‌کنند.

۷. آنها برای به انجام رسانیدن توقعات دیگران احساس مسئولیت می‌کنند.
در حالت وابستگی، فرد وابسته توقعات آدم‌های دیگر را مانند توقعات خودشان می‌بینند. بنابراین، هنگامی که فرد وابسته موفق نمی‌شود، نه تنها نتوانسته‌است که انتظارات فرد دیگری را برآورده کند، بلکه از عهده‌ی به انجام رسیدن توقعات خودش هم برنیامده‌است. هر شکستی باعث می‌شود که قضاوت مخربی را که شخص در مورد خود دارد، تقویت شود.

۸. آنها نیاز شدیدی به تایید شدن از سوی دیگران دارند.
افراد وابسته به همان اندازه که یک فرد الکلی نسبت به نوشیدن الکل یا یک قمارباز نسبت به بردن جایزه‌ی بزرگ ولع دارد، برای گرفتن تایید و تصدیق از سوی دیگران ولع دارند. هنگامی که این اعتبار و تصدیق را دریافت می‌کنند، همه چیز در دنیای آنها ردیف می‌شود، حداقل تا زمانی که ناامنی دوباره وارد میدان شود. بنابراین هر "بردی" حتی اگر به شدت تشنه‌ی به‌دست آوردن‌اش باشیم، در بدترین حالت، ممکن است اشتباه باشد و در بهترین حالت می‌تواند تکرار شونده باشد.

۹. آنها نمی‌توانند برای خود مرزهایی تعیین کنند یا از مرزهای شخصی خود دفاع کنند.
تنها مرز واقعی که یک فرد وابسته دارد، بودن در یک رابطه‌ی دلخواه است. جدای از آن، تمام مرزهای شخصی دیگر به منظور حفظ رابطه‌ی مورد نظر، بی‌ثبات و قابل مذاکره هستند. تمایل به مذاکره‌ی مرزهای شخصی برای یک رابطه، آسیب‌پذیری ایجاد می‌کند. برخی از انواع تیپ‌های شخصیتی به دنبال بهره‌برداری از این نوع آسیب‌پذیری هستند. آنها همه بیش از اندازه دوست دارند بفهمند که یک فرد وابسته تا چه حد برای فداکاری کردن حاضر است. و البته دریای کمبود و نیازهای آنها هرگز پر نمی‌شود؛ چون به نظر نمی‌رسد که فرد وابسته بتواند به اندازه‌ای توانایی داشته باشد که همه‌ی نیازها را برآورده کند.

هر چند دشوار است، اما پذیرفتن این حقیقت، مسیر رو به آزادی است. فرد وابسته زمان و انرژی خود را در تلاش برای نگه داشتن رابطه‌ای که به طور دائمی مورد تهدید قرار دارد، صرف کرده‌است. برای نجات یافتن، آنها باید درک کنند که ارزش واقعی، در صرف زمان و انرژی برای ایجاد رابطه‌ای بر اساس حقیقت است.

728