چراغی که خاموش نمیشود؛ نور امید در فولاد خوزستان
بعضی کارخانهها فقط محل تولید نیستند؛ بخشی از حافظه یک سرزمیناند. جایی که سالها عرق کارگران، دانش مهندسان، تجربه مدیران و امید هزاران خانواده در هم آمیخته و به محصولی تبدیل شده که نام ایران را در بازارهای جهان زنده نگه داشته است. فولاد خوزستان از همین جنس است؛ کارخانهای که هر بار آزمونی تازه پیش رویش قرار گرفته، به جای عقبنشینی، ایستادن را انتخاب کرده است.
سالهای اخیر برای فولاد خوزستان، سالهای آسانی نبود. تحریمهای مستقیم آمریکا، محدودیتهای کمسابقه برق و گاز، فشارهای بازار، دشواریهای صادرات و در نهایت حمله مستقیم دشمن به زیرساختهای این مجموعه، هر کدام میتوانست چرخ تولید را از حرکت بازدارد. اما آنچه این روزها در بهبهان، در نیروگاه خورشیدی در آستانه بهرهبرداری، در نیروگاه خودتأمین خلیج فارس و در خطوط تولید این شرکت دیده میشود، روایت دیگری است؛ روایت مجموعهای که حتی در سختترین روزها نیز سرمایهگذاری برای آینده را متوقف نکرد و امید را به عمل تبدیل کرد.
شاید مهمترین سرمایه فولاد خوزستان نه کورههایش باشد و نه تجهیزاتش؛ بلکه انسانهایی باشند که هر صبح با این باور وارد کارخانه میشوند که تولید، فقط یک فعالیت اقتصادی نیست، بلکه مسئولیتی ملی است. فولادمردان خوزستانی در این سالها نشان دادهاند که ایمان به توان داخلی، خودباوری، تخصص و اراده، واژههایی برای سخنرانی نیست؛ حقیقتی است که در گرمای کورهها و زیر فشار سختترین شرایط، معنا پیدا میکند.
از همین رو، هر پروژهای که امروز به ثمر میرسد، از ورود ظرفیت جدید نیروگاه خلیج فارس گرفته تا بهرهبرداری از فاز نخست نیروگاه خورشیدی بهبهان، تنها افتتاح یک طرح عمرانی نیست؛ نشانه آن است که آینده، حتی در دشوارترین روزها، فراموش نشده است. مجموعهای که برای فردای خود سرمایهگذاری میکند، در واقع اعلام میکند که به آینده این سرزمین ایمان دارد.
اکنون انتظار میرود این اراده ملی، از سوی سیاستگذاران نیز دیده شود. حمایت از چنین مجموعههایی، تنها حمایت از یک شرکت نیست؛ حمایت از نسلی از کارگران، مهندسان و متخصصانی است که در سختترین شرایط، نگذاشتند چرخه تولید از حرکت بایستد. پایان دادن به محدودیتهای فرساینده انرژی و فراهم کردن شرایط برای استمرار سرمایهگذاری، بهترین پاسخی است که میتوان به این ایستادگی داد.
دشمن شاید بتواند دیواری را ویران کند یا تأسیساتی را آسیب بزند، اما نمیتواند ارادهای را که در دل انسانها ریشه دوانده است، بمباران کند. تا وقتی این فولادمردان با همان ایمان، همان غیرت و همان خودباوری در کنار کورههای روشن ایستادهاند، چراغ این خانه خاموش نخواهد شد، امید از این سرزمین رخت برنخواهد بست و پرچم ایران بر فراز صنعت و تولید، همچنان برافراشته خواهد ماند.
