دختران ناجی رسول صدرعاملی/ آیدای زیبا تداعی ترانه زیستن است

به گزارش خبر فوری، فیلم «قایق سواری در تهران» جدیدترین ساخته رسول صدرعاملی است که در غیاب کارگردان در کاخ جشنواره چهل و چهارمین دوره فیلم فجر اکران شد.

مخاطبان که هنوز ذهنشان از مرور فیلم «زیبا صدایم کن» دچار شعف می‌شود تماشای این فیلم را غنیمتی در هجمه تولیدات باری به هرجهت می‌دانستند. اما چرا مخاطب منتظر فیلم‌های صدرعاملی است.

واقعیت را همان طور که هست نشان بده

قایق سواری در تهران نه ماجرای یک ازدواج است، نه عشق، نه تقابل نسل‌ها، نه نمایی از زندگی در تهران و نه بحران‌های تربیتی. بلکه همه را در خود دارد. اینکه دوربین صدرعاملی می‌تواند به موازت هم از نقطه ملموس و درک شدنی تمامی ‌این موضوعات را حرکت داده، به ماجراهای دلنشین پیوند زده و به انتها برساند تبحر اوست.

صدرعاملی در فیلم سازی خود شخصیت‌های ایرانی، کادرهای ایرانی، گریم ایرانی، زندگی ایرانی و موسیقی ایرانی دارد.

همه چیز واقعی است و مخاطب احساس نمی‌کند که کارگردان او را فریب می‌دهد یا شعار می‌دهد.

به دلیل همین صداقت است که صدرعاملی قابل دیدن و نه یکبار که بارهاست. احساس خوشایندی که در فیلم‌های صدرعاملی منتقل می‌شود همان انسانیت و قواعد درست زندگی است که چون پیامی‌ از سمت او منتقل شده است.

دختران مقاوم ناقل پیام‌های صدرعاملی

صدرعاملی یک ادبیات ثابت اما مقبول دارد. او در سال 1377 دختری با کفش‌های کتانی را ساخت.فروش این فیلم در سینماهای تهران در سال 1378،  ۱۹۵ میلیون تومان بود. رقمی ‌قابل توجه. با گذشت 27 سال، سه نسل دیگر وارد  میدان شده و هنوز هم که هنوز است این فیلم با بازی پگاه آهنگرانی در نقش «تداعی» ارزش بارها دیدن دارد. آنجا که ماهیت معشوق با یک مشکل عیان می‌شود. سرگردانی تداعی در این فیلم مختص به یک نفر نیست. تجربه‌ای است که گریبانگیر دختران بسیاری شده است و در میانه این مشکل به دنبال راهکار بوده‌اند.

رسول صدرعاملی  در سال 1380  فیلم «من ترانه 15 سال دارم» را ساخت و سیمرغ بلورین بهترین کارگردانی (رسول صدر عاملی) و بهترین فیلمنامه و بهترین بازیگر نقش اول زن (ترانه علیدوستی) از بیستمین جشنواره فیلم فجر را از آن خود ساخت. «ترانه» نه تنها قربانی عشق بود بلکه قربانی نگاه جامعه نیز شد. دختر معصومی ‌که هم قضاوت می‌شد و هم رها شده بود و مجبور بود به تنهایی شناسنامه بگیرد و مادری کند.

صدرعاملی در سال 1403 از نسل‌های دهه 60 داستان خود را به قهرمان‌های دهه  80 آورد. او در فیلم «زیبا صدایم کن» با بازی ژولیت رضاعی در نقش «زیبا» باز قهرمان داستان خود را در موضع تلاش برای ادامه حیات با وجود همه مانع تراشی‌های جامعه قرار می‌دهد.

این فیلم نخستین‌بار در بخش سودای سیمرغ چهل و سومین دوره جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد و موفق شد سیمرغ بلورین بهترین فیلم را دریافت کند و به عنوان فیلم برگزیده منتقدان و نویسندگان ماهنامه فیلم انتخاب شود. داستان فیلم از کتابی به همین نام اقتباس شده است.

امسال این کارگردان به سراغ دهه 90 رفته است. او همچنان قهرمان خود را از بین دختران انتخاب می‌کند. با وجود اینکه در تمامی ‌آثار وی چهره‌های بزرگ سینمایی حضور دارند اما مخاطب در ذهن خود تلاش‌های یک دخترک شیرین را برای ایجاد عشق بین دو بزرگسال به خاطر می‌سپارد. «آیدا» در فیلم قایق سواری در تهران با بازی بنیتا افشاری یک قهرمان کوچک است او کودکی می‌کند، اداهای دهه نودی دارد و در دنیای ساده و معصوم خود به دنبال شادی، عشق و زندگی می‌گردد. وقتی دعوای آدم‌ها را نگاه می‌کند تعجب می‌کند و وقتی محبت‌های کوچک می‌بیند چشمهایش می‌خندد.

این دنیایی است که صدرعاملی تلاش می‌کند ترسیم کند.