فولاد خوزستان، دارایی مردم و کارگران استان؛ پرده باز هم فرو افتاد؛ جنگ آمریکا، جنگ با مردم ایران است

حمله 2 روز گذشته به تاسیسات شرکت فولاد خوزستان، نشانه جابه‌جایی یک خط مهم است؛ خطی که تا پیش از این، ادعا می کرد میان «هدف نظامی» و «زندگی مردم» تفکیک قائل می‌شود. این‌بار اما هدف، یک زیرساخت اقتصادی بود؛ زیرساختی که متعلق به مردم است؛ به ده‌ها هزار سهامدار، هزاران کارگر، پیمانکاران و خانواده‌هایی که معیشت شان به آن گره خورده است.

فولاد خوزستان، دارایی مردم و کارگران استان؛ پرده باز هم فرو افتاد؛ جنگ آمریکا، جنگ با مردم ایران است

فولاد خوزستان، فقط یک کارخانه نیست. بیش از ۱۲۰ هزار سهامدار دارد و هزاران شغل مستقیم و غیرمستقیم در اطراف خود ایجاد کرده است. چنین مجموعه‌ای در ادبیات اقتصادی، بخشی از «سرمایه اجتماعی تولید» محسوب می‌شود؛ جایی که تولید، اشتغال و زندگی روزمره به هم می‌رسند. هدف قرار دادن این نقطه، به‌معنای هدف گرفتن همان چیزی است که مردم هر روز با آن زندگی می‌کنند: کار، درآمد و آینده. اینجا دیگر بحث یک واحد صنعتی نیست؛ بحث زندگی مردم است.

سال‌ها رسانه های آنور آب تلاش کردند این‌گونه القا کنند که فشارها و اقدامات خصمانه، متوجه «ساختارهای سیاسی» است و نه مردم. اما حمله به زیرساختی که هیچ کارکرد نظامی ندارد، این روایت را فرو ریخت. این اقدام نشان داد که تفکیک میان «مردم» و «هدف» بیشتر یک روایت رسانه‌ای بوده تا یک واقعیت میدانی. وقتی کارخانه‌ای که نان هزاران خانواده از آن تأمین می‌شود هدف قرار می‌گیرد، دیگر نمی‌توان از «فشار هدفمند» سخن گفت؛ این، فشار بر زندگی مردم است.

در این میان، آنچه بیش از همه برجسته می‌شود، فروپاشی همان ادعای «اخلاق جنگ» است که بارها از سوی آمریکا مطرح شده بود. هدف قرار دادن زیرساخت‌های اقتصادی، آن هم در چنین سطحی، نشانه‌ای روشن از عبور از قواعدی است که خود مدعیان آن را تبلیغ می‌کردند. هم‌زمان، رفتار رژیم صهیونیستی نیز بیش از هر چیز شبیه تخلیه یک خشم انباشته است؛ نوعی عقده‌گشایی که تلاش می‌کند از مسیر آسیب به زندگی مردم، هزینه‌ای اجتماعی ایجاد کند و امریکا را نیز به این مسیر بکشاند.

حمله به فولاد خوزستان، یک پیام روشن دارد: این دیگر صرفاً یک تقابل سیاسی یا نظامی نیست؛ حملات دشمن، به سطح زندگی مردم رسیده است. اما تجربه نشان داده چنین اقداماتی، بیش از آنکه مردم را از درون تضعیف کند، تصویری شفاف‌تر از واقعیت ایجاد می‌کند. وقتی زیرساخت‌های متعلق به مردم هدف قرار می‌گیرد، مرزها روشن‌تر می‌شود؛ و این روشن شدن، معمولاً نتیجه‌ای معکوس برای عاملان آن به همراه دارد.

شبکه‌های اجتماعی
دیدگاهتان را بنویسید