۱.۹ میلیون آواره در میان صدها خانه مخروبه در غزه زندگی میکنند
در پی کمبود شدید سرپناه در نوار غزه، هزاران خانواده آواره برای فرار از ازدحام اردوگاههای موقت، به سکونت در ساختمانهای نیمهویران و فاقد ایمنی روی آوردهاند؛ وضعیتی که نهادهای امدادی آن را بسیار خطرناک توصیف میکنند.
خبرگزاری شهاب نوشت: «مراکز اسکان آوارگان در نوار غزه با بحرانی بیسابقه از تراکم جمعیتی روبهرو شدهاند؛ بحرانی که موجب شده هزاران خانواده، بهجای ماندن در چادرهای موقت و اردوگاههای شلوغ، در ساختمانهای آسیبدیده و در معرض ریزش ساکن شوند».
بر اساس گزارشهای میدانی، کمبود شدید واحدهای اسکان و نبود زمین کافی برای برپایی چادرهای جدید، گزینههای پیش روی آوارگان را به انتخابهای اجباری و پرخطر محدود کرده است. در نتیجه، برخی خانوادهها زندگی در سازههای نیمهویران را به حضور در فضای باز یا اردوگاههای پرجمعیت ترجیح دادهاند.
یکی از ساکنان، فردی به نام «محمد»، گفته است که به دلیل نبود فضای کافی در مراکز رسمی اسکان، ناچار شده خانوادهاش را به یک آپارتمان بهشدت آسیبدیده منتقل کند؛ تصمیمی که به گفته او میان هزاران خانواده دیگر نیز تکرار شده است.
در همین حال، «هیئت عربی بینالمللی بازسازی» هشدار داده است که سکونت در این ساختمانها تهدید مستقیم برای جان ساکنان محسوب میشود. بر اساس ارزیابیهای فنی این نهاد، بیش از ۲۰۰۰ ساختمان در نوار غزه در وضعیت بسیار خطرناک و در آستانه فروریختن کامل قرار دارند.
این نهاد همچنین اعلام کرده است که حدود ۵۰۰ ساختمان «بسیار پرخطر» در حال حاضر نیز محل سکونت خانوادههاست؛ امری که در صورت وقوع زلزله، لرزشهای خفیف یا شرایط جوی نامساعد میتواند به فاجعه انسانی منجر شود.
در سطح بینالمللی، آژانس آنروا گزارش داده است که حدود ۱.۹ میلیون نفر در غزه آواره شدهاند؛ رقمی که معادل ۸۵ درصد جمعیت این منطقه است.
این گزارش تأکید میکند که روند آوارگی در غزه حالت چرخهای پیدا کرده و بسیاری از خانوادهها بهطور مداوم میان مناطق مختلف جابهجا میشوند و در نهایت به ناچار در میان خرابههای ساختمانهای تخریبشده سکونت میگزینند.
همچنین هشدار داده شده است که نبود زیرساختهای حیاتی مانند شبکه فاضلاب، آب آشامیدنی سالم و همچنین وجود مهمات عملنکرده در برخی مناطق، این فضاهای سکونتی را به کانونهای بالقوه شیوع بیماریهای پوستی و اپیدمیهای گسترده تبدیل کرده است.
این شرایط در مجموع نشاندهنده بحرانی عمیق در حوزه اسکان و سرپناه است؛ بحرانی که به گفته ناظران، ظرفیت بسیاری از نهادهای امدادی را برای مدیریت آن پشت سر گذاشته و زندگی هزاران خانواده را در معرض خطر مستقیم قرار داده است.
