سرحیو لارائین (Sergio Larraín) که سال ۱۹۳۱ در سانتیاگو، شیلی به دنیا آمد، در پی جلوه‌های نمایشی نبود، او در پی احساس بود. در دورانی که عکاسی با شتاب به سوی وضوح، کنترل و کمال فنی می‌رفت، لارائین به سایه‌ها، زوایای نامعمول و لحظه‌های آرامی گرایش داشت که بیشتر مردم بی‌تفاوت از کنارشان عبور می‌کردند. عکاسی خیابانی او فریاد نمی‌زد؛ نجوا می‌کرد و به‌طرز شگفت‌آوری، همین نجواها هنوز از بسیاری از تصاویر تاریخ عکاسی رساتر به گوش می‌رسند.

این مسابقه معتبر عکاسی که سال ۲۰۱۵ بنیان‌گذاری شد، برای همه‌ی عکاسان در هر سطحی (حرفه‌ای، علاقه‌مند و استعدادهای نوظهور) در ۹ بخش برگزار می‌شود: حیوانات، تبلیغات، معماری، مردم، عروسی، هنرهای زیبا، موضوع آزاد، طبیعت و منظره و مجموعه عکس. 

با محوریت موضوع «نمی‌دانم آیا می‌توانی»، شرکت‌کنندگان تشویق شدند آزادانه تکنیک‌ها را آزمایش کنند، مرزهای خلاقیت را جابه‌جا کنند و قواعد سنتی را بشکنند تا روندهای هنری تازه‌ای در عکاسی مدرن شکل دهند. 

اگر یک  توپ گلف  را از وسط برش دهید، آن دنیای ساده و سفیدرنگ ناگهان به لایه هایی پیچیده از مهندسی تبدیل می شود.

آنچه در ظاهر فقط یک قطعه یکپارچه به نظر می رسد، معمولا توده ای از مواد مختلف است که هر کدام وظیفه ای خاص دارند: ارتجاع، کنترل و محافظت. یک برش ساده می تواند طراحی یک  شیء روزمره  را به چیزی شبیه به معماری تبدیل کند.

به گزارش خبر فوری، ماجرا از باسیلیکای سن لورنزو این لوچینا، یکی از کلیساهای تاریخی رم، آغاز شد؛ جایی که در جریان مرمت یک نقاشی دیواری، چهره یکی از فرشتگان به شکلی تغییر یافت که بسیاری آن را شبیه نخست‌وزیر راست‌گرای ایتالیا دانستند. انتشار تصاویر «قبل و بعد» از این اثر، ابتدا در رسانه‌های ایتالیایی و سپس در سطح بین‌المللی، موجی از واکنش‌ها را به دنبال داشت و در نهایت وزارت فرهنگ ایتالیا و همچنین اسقف‌نشین رم را وادار کرد تا تحقیقات رسمی را آغاز کنند.

منتقدان می‌گویند این شباهت، صرفاً یک تصادف هنری ساده نیست و می‌تواند نشانه‌ای از نفوذ سیاست در فضاهای مذهبی و هنری باشد؛ موضوعی که در کشوری با تاریخ حساس رابطه دین، دولت و هنر، بسیار بحث‌برانگیز است. برخی مخالفان دولت ملونی این اقدام را نوعی «شخصیت‌پرستی» یا تلاش نمادین برای مشروعیت‌بخشی مذهبی به قدرت سیاسی توصیف کرده‌اند.

طبیعت نه ژست می‌گیرد، نه منتظر می‌ماند، فقط وجود دارد، وحشی، بی‌نظم، نفس‌گیر و همین انرژی خام درست همان چیزیست که «جوایز عکاسی مجلهAAP، شماره ۵۴: طبیعت» را تعریف می‌کند؛ جایی که ۲۵ عکاس برنده، هیاهو را کنار زده‌اند و سیاره را آن‌گونه که به راستی هست به ما نشان می‌دهند. 

در ادامه، هر یک از این ۲۵ عکاس برنده جداگانه معرفی شده‌اند. 

دانشمندان در کاوشی که منجر به این کشف شد، بر رسوبات کربنات کلسیم موسوم به «پاپ کورن غار» تمرکز کردند. این رسوبات پس از آنکه نقاشان باستانی رنگدانه را روی دیوار به جا گذاشتند تشکیل شده‌اند. محققان با تعیین قدمت این رسوبات، توانستند تاریخ نسبتا دقیق این نگاره را معین کنند.

 این روش تاریخ‌گذاری حداقل سن ۶۷,۸۰۰ سال را تعیین کرد. این سن بیش از ۱۶,۰۰۰ سال از رکوردهای قبلی مربوط به سولاوسی بیشتر است. این نتیجه همچنین از یک اثر دست کشف شده در اسپانیا که قدمت آن به حدود ۶۶۷۰۰ سال می‌رسد و اغلب به نئاندرتال‌ها نسبت داده می‌شود، پیشی می‌گیرد.

کیت کینگ و شوهرش کوری اُدا با همکاری یکدیگر نقاشی‌های بسیار زیبا و طبیعی انسانی کشیده‌اند. آثار این هنرمندان آنچنان طبیعی است که بیننده احساس می کند با یک میکروسکوب در حال دیدن منافذ پوست و چین وچروک‌های یک انسان است.

همزمان با آماده‌سازی میلان برای میزبانی المپیک زمستانی ۲۰۲۶، این شهر دسترسی به یک اثر خاص «لئوناردو داوینچی» را برای مدت کوتاهی فراهم می‌کند. این نقاشی دیواری و سقفی عظیم که ناتمام است، قرن‌ها داخل «قصر سفورزا» پنهان بوده و معمولا به دلیل انجام مرمت، پشت داربست‌ها پنهان است.

با این حال بازدیدکنندگان به زودی اجازه خواهند داشت که حدود پنج هفته، یعنی از ۷ فوریه تا ۱۴ مارس، از داربست سر به فلک‌کشیده داخل تالار «Sala delle Asse» این قلعه بالا رفته تا مرمتگران را در حال کار بر روی نقاشی دیواری «داوینچی» تماشا کنند.

گروهی از قورباغه‌های کهکشانی که به خال‌های آبی درخشان و نقش‌های نارنجی پررنگ‌شان معروفند، پس از ناپدید شدن از زیستگاه طبیعی‌شان گمان می‌رود از بین رفته باشند.

سال ۲۰۲۰، حدود هفت نمونه از این قورباغه‌های ریز که طول‌شان فقط به ۳.۵ سانتی‌متر می‌رسد زیر کنده‌های پوسیده روی کف جنگلدر گات غربی هند پیدا شدند.

آثار او را پیروزیِ هنر انتزاعی در قرن شانزدهم میلادی می‌دانند. برخی معتقدند این نقاشی او تمسخر هجو آمیز کسانی است که کتاب جمع می‌کنند و بیشتر کتاب داشتن را دوست دارند تا کتاب خواندن را.

نام اصلی نقاشی معلوم نیست و عنوان فعلی آن در فهرستی متعلق به اوایل قرن بیستم آمده بود.

پوپک عظیم‌پور مدیر بخش عروسک‌های آئینی و اقوام دهمین جشنواره اسباب بازی در گفت‌وگو با خبرنگار مهر اظهار کرد: در نگارخانه اصلی کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، نمایشگاهی با موضوع «عروسک، بازی و فرهنگ» در کنار دهمین جشنواره اسباب‌بازی برگزار شده است. تمرکز این نمایشگاه بر روی عروسک‌ها و بازیچه‌های اقوام ایرانی است. این آثار در سه دسته‌بندی «بازیچه»، «آیینی» و «مردم‌شناسی» چیدمان شده‌اند.

وی ادامه داد: هدف از برپایی این نمایشگاه، معرفی فرهنگ ایرانی به مخاطبانی است که معمولاً به همراه خانواده‌های خود می‌آیند. در چند متر آن‌سوتر، دهمین جشنواره اسباب‌بازی با هیاهو و سروصدای زیادی برگزار می‌شود، اما مخاطبان در اینجا با آرامش مواجه می‌شوند؛ با مجموعه‌ای از عروسک‌های مادرساخت و دست‌دوز که صنعتی و تجاری نشده‌اند، اما از نظر فرهنگی بسیار ارزشمند هستند. این عروسک‌ها حامل لباس، پوشش و آئین‌های اقوام ایرانی هستند و داستان‌های مختلفی که برای این عروسک‌ها وجود دارد، توسط همکاران برای مخاطبان بازگو می‌شود تا توضیحات و توصیفات آن‌ها را بشنوند و ببینند.

نقاشی « دختری با گوشواره‌های مروارید » اثر «یوهانس ورمیر» در قرن 17 میلادی ترسیم شد و اسامی مختلفی از جمله «پرتره در لباس قدیمی» داشت. از عنوانی که امروزه این تابلو را با آن می‌شناسیم نخستین‌بار مدتی نه چندان دور استفاده شد. برخی محققان هنوز مطمئن نیستند گوشواره‌ی دختر درون نقاشی به‌راستی مروارید باشد. یکی از احتمالات مطرح‌شده اینست که گوشواره از جنس فلز باشد.

پیکر مرحوم استاد هوشنگ جزی‌زاده پیشکسوت و از مفاخر هنرهای تجسمی ایران یکشنبه ساعت ۹ صبح از روبه‌روی مسجد رکن‌الملک اصفهان تشییع و در تکیه سیدالعراقین تخت‌فولاد، در کنار مزار استاد حسن کسایی به خاک سپرده می‌شود.

به گزارش ایسنا، امیرهوشنگ جزی‌زاده هفتم اردیبهشت ۱۳۱۲ در اصفهان متولد شد. علاقه و استعداد او به هنر از کودکی آشکار بود و تحصیلات خود را در هنرستان هنرهای زیبای اصفهان آغاز کرد. او بعدها با بورس تحصیلی به انگلستان رفت تا مهارت‌های خود را در زمینه طراحی و هنرهای تجسمی تکمیل کند. وی پس از بازگشت به ایران، سال‌ها به تدریس مینیاتور، طراحی فرش و تذهیب پرداخت و نسل‌های زیادی از هنرمندان امروز را پرورش داد. او معتقد بود آموزش هنر تنها انتقال تکنیک نیست، بلکه پرورش نگاه و ذهن خلاق هنرمند نیز اهمیت دارد.

استاد هوشنگ جزی‌زاده، پیشکسوتی کم‌نظیر در هنر‌های سنتی ایرانی، عمری طولانی را صرف آموزش، پرورش شاگردان و خلق آثار ماندگار کرد. آثار او نه‌تنها در موزه‌ها و مجموعه‌های داخلی و خارجی نگهداری می‌شوند، بلکه نسل‌های جدید هنرمندان ایرانی نیز از میراث او الهام گرفته‌اند.

امیرهوشنگ جزی‌زاده در ۷ اردیبهشت ۱۳۱۲ در اصفهان متولد شد. علاقه و استعداد او به هنر از کودکی آشکار بود و تحصیلات خود را در هنرستان هنر‌های زیبای اصفهان آغاز کرد. او بعد‌ها با بورس تحصیلی به انگلستان رفت تا مهارت‌های خود را در زمینه طراحی و هنر‌های تجسمی تکمیل کند. وی پس از بازگشت به ایران، سال‌ها به تدریس مینیاتور، طراحی فرش و تذهیب پرداخت و نسل‌های زیادی از هنرمندان امروز را پرورش داد. او معتقد بود آموزش هنر تنها انتقال تکنیک نیست، بلکه پرورش نگاه و ذهن خلاق هنرمند نیز اهمیت دارد.

استاد امیرهوشنگ جزی‌زاده، پیشکسوت نگارگری،‌ طراح فرش و مینیاتوریست برجسته کشور صبح امروز پنجشنبه ۱۸ دی درگذشت.‌

استاد هوشنگ جزی‌زاده، پیشکسوتی کم‌نظیر در هنرهای سنتی ایرانی، عمری طولانی را صرف آموزش، پرورش شاگردان و خلق آثار ماندگار کرد. آثار او نه‌تنها در موزه‌ها و مجموعه‌های داخلی و خارجی نگهداری می‌شوند، بلکه نسل‌های جدید هنرمندان ایرانی نیز از میراث او الهام گرفته‌اند.

جایزه «هنرمند حیات‌وحش سال» که از سوی بنیاد دیوید شِپِرد برای حیات‌وحش برگزار می‌شود، به یکی از مسابقات هنری پیشرو در جهان تبدیل شده است؛ مسابقه‌ای که خلاقیت، شور و هدفمندی را در حمایت از حفاظت جهانی با هم می‌آمیزد. هر اثر هنری نه‌تنها جشن باشکوهی از طبیعت است، بلکه کمک می‌کند منابع مالی حیاتی جمع‌آوری شود برای پروژه‌های میدانی که از گونه‌هایی که دوستشان داریم محافظت می‌کنند. 

به گزارش خبرفوری،  این پروژه، بخشی از برنامه بزرگ‌تر «رنسانس لوور» است که در ژانویهٔ ۲۰۲۵ توسط رئیس‌جمهور فرانسه، امانوئل ماکرون، کلید خورده است.

گالری جدید در بالای محوطهٔ «کوادریتال»  واقع خواهد شد و به فروشگاه ویژهٔ «مونالیزا» متصل می‌شود. همچنین یک ورودی جدید در سمت شرقی لوور طراحی شده تا فشار روی ورودی شیشه‌ای فعلی کاهش یابد و مسیر بازدیدکنندگان روان‌تر شود. هدف کلی این بازسازی، علاوه بر مدیریت جمعیت، بازاندیشی در فضای شهری اطراف موزه و ایجاد مسیرهای سبز و دلپذیر برای بازدیدکنندگان است.

استاد عثمان رحمان‌زاده، هنرمند پیشکسوت، پیکرتراش و مجسمه‌ساز برجسته بوکانی، پس از طی دوران بیماری و بستری در یکی از بیمارستان‌های تبریز، دار فانی را وداع گفت.

این هنرمند فقید متولد سال ۱۳۳۵ در روستای ناچیت بوکان بود و بیش از نیم قرن از عمر خود را صرف خلق آثار هنری با محوریت فرهنگ، آداب و رسوم و تاریخ مردم کُرد کرد.

در عالم هنر، کمتر کسی است که نام «عباس کیارستمی» به گوشش نخورده باشد یا نداند که این اسم با سینما پیوند عمیقی دارد. حتی اگر هم فیلم‌هایش را ندیده باشیم، احتمالا جسته و گریخته به این دریافت رسیده‌ایم که کیارستمی از پشت عینک دودی‌اش جهان را با شکل و رنگی متفاوت می‌دید و آن را به تصویر می‌کشید؛ اما چرا عکس‎‌های او نیز بیرون از دنیای سینما، در جهان هنرهای تجسمی بسیار طرفدار دارند و پرفروشند؟

برای کیارستمی، سینما و عکاسی دو مسیر جداگانه اما هم‌ارزش بودند؛ هرچند خودش بارها تأکید کرده بود که عکاسی را به‌دلیل سادگی و استقلالش ترجیح می‌دهد: «هر دو را دوست دارم، اما شرایط عکاسی راحت‌تر است؛ چون به دکور، سرمایه و امکانات آن‌چنانی نیاز ندارد.» او همچنین باور داشت که این عکاسی بوده که بر سینمایش اثر گذاشته، و نه برعکس؛  شاید به همین خاطر است که ریشه‌های بصری و مینیمالیستی فیلم‌هایش را می‌توان در همان تجربه‌های عکاسانه جست‌وجو کرد.

 رویداد «آرت‌فر تهران» با تمرکز بر متریال کاغذ و حضور ۴۱ گالری تهران و شهرستان و ۲ انجمن تجسمی و ۴ ناشر آغاز شد. نخستین اپیزود از «آرت‌فِر تهران» با عنوان اوپن‌پیپر (Open Paper) از ۱۴ تا ۲۰ آذر ۱۴۰۴ در محل کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان در حال برگزاری است.

این رویداد نخستین آرت فر تهران است که به تعبیر هنرمندان می تواند فرصتی برای تعامل هنرمندان تجسمی و مردم فراهم سازد.

سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد (یونسکو) اعلام کرده که سبک هنر نگارگری کمال‌الدین بهزاد به‌عنوان میراث فرهنگی ناملموس افغانستان در فهرست میراث جهانی به ثبت رسیده است.

این تصمیم در بیستمین جلسه کمیته‌ میراث‌های فرهنگی ناملموس ‌یونسکو که در دهلی‌نو برگزار شد، اتخاذ شده ‌است.‌

به نقل از بی بی سی، بنیاد مارتین پار، اعلام کرده است که این عکاس روز شنبه (۶ دسامبر/ ۱۶ آذر) در خانه‌اش در بریستول چشم از جهان فروبست.

بنیاد مارتین پار در بیانیه‌ای اعلام کرد که «جای او بسیار خالی خواهد بود» و خانواده خواستار حفظ حریم خصوصی شده‌اند.

این رشته‌های پیچ‌خورده که میان تارهای نازک‌تر و حلقه‌مانند قرار گرفته‌اند (عکس بالا)، در واقع تارهای یک عنکبوت تورافکن استرالیایی هستند؛ شکارگری کمین‌گر و بی‌نقص. این عنکبوت به‌جای ساختن تار و انتظار برای افتادن شکار، تورش را در میان چهار پای جلویی‌اش نگه می‌دارد و آن را بر سر حشره بی‌خبر می‌اندازد.

حجت امانی، نقاش، پژوهشگر و خوشنویس پیشرو، پس از سال‌ها غیبت از صحنه نمایشگاه‌های ایران، با نمایشگاه «سه اپیزود؛ فرشتگان، چهره‌های دلربا و تبادلات فرهنگی» به گالری ایوان بازگشته است. نمایشگاهی که امانی خود آن را «بازتعریف» یا «یادآوری» آثاری که تاکنون پدید آورده است، می‌داند؛ آثاری در مرز نقاشی، تصویرسازی و هنر محیطی. امانی در این آثار با رویکردی پژوهشی و مبتنی بر پیش‌طرح‌های قدیمی، بازخوانی و نوآوریِ هنر دوره قاجار که خود آن را «نوقاجارگرایی» می‌نامد پی گرفته است. او تاکید دارد که زیبایی‌شناسی عامه، حتی در قالب هنر «غلط» یا ناقص، ارزشمندتر و اصیل‌تر از استانداردهای آکادمیک است و مثال آن را در گبه و نقاشی قهوه‌خانه‌ای ایرانی می‌بیند. امانی در گفت‌وگو با خبرآنلاین ضمن نقد وضعیت بازار هنر ایران و از دست رفتن جایگاه خاورمیانه‌ای‌اش، هشدار می‌دهد که تمرکز بیش از حد بر سود و تبلیغات، موجب فاصله گرفتن آثار هنری از معیارهای جهانی شده است. تا جایی که به عقیده او: «بازار هنر دنیا هم‌اکنون متمرکز بر جنبش‌های هنری عراق است و ما جایگاه‌مان را از دست داده‌ایم.» امانی هم‌چنین در این گفت‌وگو درباره احیای خط تعلیق و ویژگی‌های خوشنویسی سنتی، تهدیدها یا فرصت‌های ناشی از ورود هوش مصنوعی به عرصه هنر و همچنین هفته دیزاین تهران صحبت کرد. 

به رسم هر سال، نشنال جئوگرافیک پس از ثبت صدها هزار عکس در مأموریت‌های مختلف، بهترین عکس‌های سال ۲۰۲۵ را منتشر کرد.

شبکه نشنال جئوگرافیک یکی از رسانه‌های مطرح و باسابقه در زمینه حیات وحش است که هر ساله تصاویر برتر خود را برای تماشای علاقه‌مندان منتشر می‌کند. این شبکه به تازگی تصاویر برتر سال ۲۰۲۵ را به نمایش گذاشته که می‌توانید در ادامه آن‌ها را تماشا کنید. در عکس‌هایی که خواهید دید، شاهد چشم اندازهای جدید عکاسان و روایت‌های تازه از حیات وحش خواهید بود.

به نقل از بی بی سی، در «هَمنِت» – رمان تحسین‌شده مگی اوفارل (۲۰۲۰) و فیلم تأثیرگذار جدیدی که بر اساس آن ساخته شده  همسر شکسپیر، اگنس، زنی گیاه‌شناس است که دانشی از داروهای گیاهی دارد و از توانایی خاصی برای درک آینده برخوردار است. اما او نمی‌تواند پسر خردسالش را از طاعون نجات دهد؛ مرگی که پدر پسر را به نوشتن یکی از بزرگ‌ترین نمایشنامه‌های تمام تاریخ ادبیات، یعنی «هملت»، سوق می‌دهد و تقریباً هیچ‌کدام از این‌ها به روشی قابل راستی‌آزمایی حقیقت تاریخی ندارد.

چه بر روی کاغذ و چه بر پرده سینما، «همنت» اثری برآمده از تخیلی الهام‌بخش است؛ کاوشی غنی در اندوه که از دلِ حقایقی ناچیز بیرون کشیده شده است. با این حال، نمی‌توان گفت که اوفارل، که فیلمنامه را نیز همراه با کارگردان فیلم، کلوئی ژائو، نوشته است، داستان واقعی را تحریف کرده؛ چرا که با وجود قرن‌ها کاوش مورخان در گذشته شکسپیر، هیچ «داستان شناخته‌شده‌ای» وجود ندارد. 

این حراجی بعد از آن برگزار شد که به دنبال درخواست دولت ترامپ، کنگره ۱.۱ میلیارد دلار از بودجه تلویزیون عمومی آمریکا را حذف کرد. پس از این کاهش بودجه، اکنون حدود ۳۳۰ شبکه تلویزیونی و ۲۴۶ شبکه رادیویی عمومی فعال باقی مانده‌اند.