خبرفوری به بهانه ناآرامی های بنزینی بررسی می کند

دوره های 10 ساله تنش های سیاسی در ایران / آیا اعتراضات در هر دهه پس از پیروزی انقلاب، اتفاقی است؟


1 آذر 1398 - 20:42
5dd81716de6f5_2019-11-22_20-42
از زمان پیروزی انقلاب اسلامی در سال 1357 تاکنون، تقریبا هر 10 سال، شاهد تنش های سیاسی در ایران بوده ایم. دلیل این ناآرامی های 10 ساله چیست؟

اگر مبدا بررسی های خود را سال 1358 قرار دهیم، همان سالی که در یک رفراندوم، قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران تصویب شد، تا به امروز که 40سال سپری شده، هر 10 سال، کشاکش های سیاسی در ایران به اوج رسیده است.

در آیان 1358 تسخیر سفارت آمریکا در تهران در ادامه درگیری های خیابانی گروهک های مسلح، سرانجام به سقوط اولین دولت پس از انقلاب منتهی شد.

بنابراین اولین بحران سیاسی در سال های 1358 تا 1360 را باید یک بحران حاد امنیتی دانست که در کنار تحرکات گروه های تجزیه طلب و اعدام مقامات رژیم سابق، سالهای پرتنشی را رقم زده بود.

پس از سال 1360 و درحالی که جنگ ایران و عراق نوعی اتحاد داخلی را در کشور رقم زده بود، التهابات فروکش کرد. تعطیلی دانشگاه ها و توقیف مطبوعات در سال 58 به این ثبات کمک کرده بود.

با این حال در سال 1367 و با پایان جنگ تحمیلی، دور تازه ای از تنش ها با عملیات فروغ جاویدان سازمان منافقین آغاز شد. عملیاتی که باعث شد در ایران هواداران این سازمان اعدام شوند و این امر به تنش های سیاسی دامن زد. در پی این تنش ها، قائم مقام وقت رهبری به عنوان منتقد اعدام ها موضع گیری کرد و در نهایت مواضع او به عزل آیت الله منتظری منتهی شد.

در سال 1368 و با ارتحال امام خمینی، موضوع تعیین دومین رهبر جمهوری اسلامی همزمان با برگزاری رفراندوم اصلاح قانون اساسی، التهاباتی را به دنبال داشت که البته جنس آن، جنس تنش های خیابانی نبود. با انتخاب آیت الله خامنه ای به عنوان رهبری نظام، تنش ها و رقابت های سیاسی که 10 سال پس از پیروزی انقلاب شدت گرفته بود، فروکش کرد.

پس از اتفاقات آن سالها، 10 سال بعد بار دیگر التهابات سیاسی در ایران جنجال آفرین شد. توقیف روزنامه سلام به دلیل اشاره به نقش سعید امامی عامل اصلی قتل های زنجیره ای برخی نویسندگان در اصلاح قانون مطبوعات، دانشجویان دانشگاه تهران را به اعتراض واداشت و این اعتراض با حمله به کوی دانشگاه به خشونت کشیده شد. این درگیری ها خیلی زود به خیابان های تهران کشیده شد و قائله 18 تیر را رقم زد که در نهایت با راهپیمایی 23 تیر 78 فروکش کرد.

تنش های سال 78 در دولت اصلاحات به نزاع های سیاسی در ایران دامن زد تا در سال 1379 توقیف طیف وسیعی از مطبوعات رقم خورد. مطبوعاتی که عمدتا حامی رئیس دولت اصلاحات بودند.

تا تنش بعدی که این بار «فتنه» خوانده شد، باز هم فقط 10 سال فاصله لازم بود. این بار انتخابات خرداد 1388 جنجال به پا کرد. ادعای تقلب در انتخابات به سود محمود احمدی نژاد، حامیان میرحسین موسوی و مهدی کروبی را به خیابان کشاند. این درگیری ها نیز از خرداد تا دی ماه همان سال ادامه پیدا کرد. همزمان با این درگیری ها بخشی از شبکه های اجتماعی در ایران فیلتر شدند. مهمترین آنها فیسبوک و توئیتر بود.

درگیری ها و التهابات سیاسی تا سال 89 ادامه یافت تا آنها در بهمن سال 1389 و در پی فراخوان میرحسین موسوی و مهدی کروبی برای حضور هوادارانشان در خیابان برای همبستگی با انقلاب های عربی، این دو کاندیدای معترض به حصر رفتند. حصر آنها هنوز ادامه دارد.

تنها هشت سال پس از اتفاقات سال 88 و درحالی که با پیروزی حسن روحانی، طیف معترض در آن درگیری ها عملا بخشی از قدرت را در ایران در دست گرفته بود، درگیری های دی ماه 1396 به وجود آمد. اعتراضات این بار پس از گرانی تخم مرغ شدت گرفت و شهرهای مختلفی را درگیر کرد. جنس این اعتراضات برخلاف اعتراضات 88 که سیاسی بود، اقتصاد محسوب شده و طبقه معترض، نه طبقات متوسط و دانشجویی، که طیفی از کارگران و فرودستان بودند.

درگیری های دی ماه 96 پس از یک ماه فروکش کرد اما بار دیگر در آبان 98 که درست ده سال تا اعتراضات عمده قبلی فاصله داشت تکرار شد. دلیل اعتراضات این روزها، گرانی بنزین است. با این حال تنها بنزین نیست که برخی را ناراضی کرده است. در پی خروج آمریکا از برجام وضعیت معیشتی مردم تحت تاثیر تحریم های شدید نفتی قرار گرفته و این امر گرانی های کم سابقه ای را به وجود آورده که برای برخی طبقات محروم جامعه قابل پذیرش نیست.

به این ترتیب با آشوب های آبان 98، ماجرای پریودهای 10 ساله در ایران برای درگیری های سیاسی، اقتصادی یا امنیتی ادامه پیدا کرده است. آشوب هایی که هرچند هر یک مقتضیات و ویژگی های خاص خود را دارند اما در یک چیز مشترک هستند: تکرار ده ساله!

آیا این دوره های تقریبا یکسال التهابات سیاسی در ایران اتفاقی است؟ شاید بله، شاید هم نه. نگاهی به مواضع دولتمردان آمریکایی در پی هر یک از این التهابات، همواره این تردید را ایجاد می کند که ممکن است هر ده سال، نقشه ای تازه برای بی ثباتی در ایران کشیده شده باشد. نقشه هایی که البته تا به حال نقش برآب شده است، هرچند باقی ماندن برخی گلایه ها، پتانسیلی برای اعتراضات بعدی ایجاد می کند.

از زمان پیروزی انقلاب اسلامی در سال 1357 تاکنون، تقریبا هر 10 سال، شاهد تنش های سیاسی در ایران بوده ایم. دلیل این ناآرامی های 10 ساله چیست؟

پایگاه خبری خبر فوری (khabarfoori.com)

5dd81716de6f5_2019-11-22_20-42
1 آذر 1398 - 20:42

اگر مبدا بررسی های خود را سال 1358 قرار دهیم، همان سالی که در یک رفراندوم، قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران تصویب شد، تا به امروز که 40سال سپری شده، هر 10 سال، کشاکش های سیاسی در ایران به اوج رسیده است.

در آیان 1358 تسخیر سفارت آمریکا در تهران در ادامه درگیری های خیابانی گروهک های مسلح، سرانجام به سقوط اولین دولت پس از انقلاب منتهی شد.

بنابراین اولین بحران سیاسی در سال های 1358 تا 1360 را باید یک بحران حاد امنیتی دانست که در کنار تحرکات گروه های تجزیه طلب و اعدام مقامات رژیم سابق، سالهای پرتنشی را رقم زده بود.

پس از سال 1360 و درحالی که جنگ ایران و عراق نوعی اتحاد داخلی را در کشور رقم زده بود، التهابات فروکش کرد. تعطیلی دانشگاه ها و توقیف مطبوعات در سال 58 به این ثبات کمک کرده بود.

با این حال در سال 1367 و با پایان جنگ تحمیلی، دور تازه ای از تنش ها با عملیات فروغ جاویدان سازمان منافقین آغاز شد. عملیاتی که باعث شد در ایران هواداران این سازمان اعدام شوند و این امر به تنش های سیاسی دامن زد. در پی این تنش ها، قائم مقام وقت رهبری به عنوان منتقد اعدام ها موضع گیری کرد و در نهایت مواضع او به عزل آیت الله منتظری منتهی شد.

در سال 1368 و با ارتحال امام خمینی، موضوع تعیین دومین رهبر جمهوری اسلامی همزمان با برگزاری رفراندوم اصلاح قانون اساسی، التهاباتی را به دنبال داشت که البته جنس آن، جنس تنش های خیابانی نبود. با انتخاب آیت الله خامنه ای به عنوان رهبری نظام، تنش ها و رقابت های سیاسی که 10 سال پس از پیروزی انقلاب شدت گرفته بود، فروکش کرد.

پس از اتفاقات آن سالها، 10 سال بعد بار دیگر التهابات سیاسی در ایران جنجال آفرین شد. توقیف روزنامه سلام به دلیل اشاره به نقش سعید امامی عامل اصلی قتل های زنجیره ای برخی نویسندگان در اصلاح قانون مطبوعات، دانشجویان دانشگاه تهران را به اعتراض واداشت و این اعتراض با حمله به کوی دانشگاه به خشونت کشیده شد. این درگیری ها خیلی زود به خیابان های تهران کشیده شد و قائله 18 تیر را رقم زد که در نهایت با راهپیمایی 23 تیر 78 فروکش کرد.

تنش های سال 78 در دولت اصلاحات به نزاع های سیاسی در ایران دامن زد تا در سال 1379 توقیف طیف وسیعی از مطبوعات رقم خورد. مطبوعاتی که عمدتا حامی رئیس دولت اصلاحات بودند.

تا تنش بعدی که این بار «فتنه» خوانده شد، باز هم فقط 10 سال فاصله لازم بود. این بار انتخابات خرداد 1388 جنجال به پا کرد. ادعای تقلب در انتخابات به سود محمود احمدی نژاد، حامیان میرحسین موسوی و مهدی کروبی را به خیابان کشاند. این درگیری ها نیز از خرداد تا دی ماه همان سال ادامه پیدا کرد. همزمان با این درگیری ها بخشی از شبکه های اجتماعی در ایران فیلتر شدند. مهمترین آنها فیسبوک و توئیتر بود.

درگیری ها و التهابات سیاسی تا سال 89 ادامه یافت تا آنها در بهمن سال 1389 و در پی فراخوان میرحسین موسوی و مهدی کروبی برای حضور هوادارانشان در خیابان برای همبستگی با انقلاب های عربی، این دو کاندیدای معترض به حصر رفتند. حصر آنها هنوز ادامه دارد.

تنها هشت سال پس از اتفاقات سال 88 و درحالی که با پیروزی حسن روحانی، طیف معترض در آن درگیری ها عملا بخشی از قدرت را در ایران در دست گرفته بود، درگیری های دی ماه 1396 به وجود آمد. اعتراضات این بار پس از گرانی تخم مرغ شدت گرفت و شهرهای مختلفی را درگیر کرد. جنس این اعتراضات برخلاف اعتراضات 88 که سیاسی بود، اقتصاد محسوب شده و طبقه معترض، نه طبقات متوسط و دانشجویی، که طیفی از کارگران و فرودستان بودند.

درگیری های دی ماه 96 پس از یک ماه فروکش کرد اما بار دیگر در آبان 98 که درست ده سال تا اعتراضات عمده قبلی فاصله داشت تکرار شد. دلیل اعتراضات این روزها، گرانی بنزین است. با این حال تنها بنزین نیست که برخی را ناراضی کرده است. در پی خروج آمریکا از برجام وضعیت معیشتی مردم تحت تاثیر تحریم های شدید نفتی قرار گرفته و این امر گرانی های کم سابقه ای را به وجود آورده که برای برخی طبقات محروم جامعه قابل پذیرش نیست.

به این ترتیب با آشوب های آبان 98، ماجرای پریودهای 10 ساله در ایران برای درگیری های سیاسی، اقتصادی یا امنیتی ادامه پیدا کرده است. آشوب هایی که هرچند هر یک مقتضیات و ویژگی های خاص خود را دارند اما در یک چیز مشترک هستند: تکرار ده ساله!

آیا این دوره های تقریبا یکسال التهابات سیاسی در ایران اتفاقی است؟ شاید بله، شاید هم نه. نگاهی به مواضع دولتمردان آمریکایی در پی هر یک از این التهابات، همواره این تردید را ایجاد می کند که ممکن است هر ده سال، نقشه ای تازه برای بی ثباتی در ایران کشیده شده باشد. نقشه هایی که البته تا به حال نقش برآب شده است، هرچند باقی ماندن برخی گلایه ها، پتانسیلی برای اعتراضات بعدی ایجاد می کند.

منبع: خبرفوری

آدرس خبرفوری در پیام‌رسان گپgap.im/akhbarefori


17

نظرات
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما پس از تایید توسط مدیر سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت و افترا باشند منتشر نخواهند شد.
  • پیام هایی که غیر از زبان پارسی یا غیر مرتبط باشند منتشر نخواهد شد.
دکتر دایری 1 0 پاسخ 1398/9/10 -01:44

اقا اگر فکر می کنید این تظاهرات ربطی به امریکا یا مسایل سیاسی داره خودتون زدین به خواب. مردم تو فشار خورد شدن و نتیجش جدا تطاهرات. طبق قانون ۲۷ هم حق دارن برون صلاح گرم و سرد اعتراض کنند. علت این خرابکاری هم اگر تو تطاهرات بدون صدا و بدون خرابکاری برین تحقیق کنید قابل درکه.

خسته از همه چی 2 0 پاسخ 1398/9/4 -12:04

چرا اینترنت همراه رو وصل نمیکنن این چه مملکت کوفتیه

حسن . 1 0 پاسخ 1398/9/4 -08:49

البته اگر به قبل از انقلاب هم رجوع کنیم بدک نیست.قیام 1342.کودتا1332.پایین کشیدن رضاه شاه از قدرت 1322.

عبدالخالق 0 2 پاسخ 1398/9/2 -18:20

خماری واوی وای خمارییییییییی

کاربر ناشناس 9 0 پاسخ 1398/9/2 -12:48

اون مسئولی که نمیتونه مدیریت کنه شرعا واحبه استعفا بده دارین 80 میلیون نفر را اذیت میکنید بابا مردما بیچاره کردید

مهدی 12 1 پاسخ 1398/9/2 -12:47

تنها راه اعتراض تحریم انتخابات

حمید 10 0 پاسخ 1398/9/2 -11:20

معنی بودجه بدون نفت را فهمیدیم بنزین ۳۰۰۰ تومانی آی هویدا یادت بخیر روحت شاد که سیزده سال قیمت کالا ها ثابت نگه داشتی آنوقت روحانی حتی قادر نیست دوماه قیمت کالا را ثابت نگه داره

داودی 9 1 پاسخ 1398/9/2 -11:11

رسانه وزین خبر فوری بسیار عالی کارشناسی کردید و مطلب و موضوع را روان و قابل فهم برای خوانندگان تشریح کردید ولی یک موضوع را غافل بودید ویا مصلحت اندیشی کردید ؟ و ان این اینست ایران کشور بسیار ثروتمند و غنی است با مردم فهیم و بسیار هوشمند این ثروت خدادادی باید صرف خود مردم و مملکت ایران شود و مردم راضی باشند و در رفاه باشند تا مردم کشورهای مسلمان دیگرگرایش پیدا کنند به حکومت جمهوری اسلامی ایران نه اینکه بادیدن اوضاع و احوال معیشتی مردم ایران مردم کشورهای مسلمان دیگر حتی رغبت به امدن به ایران را نداشته باشند و ما را فقیر و تهیدست ببینند از قدیم هم گفتند چراغی که به خانه رواست به مسجد حرام است اگر این نعمت های خددادی فقط مصروف مردم صبور و هوشمند ایران شود خود به خود انقلاب ما به کشورهای دیگر صادر میشود و خواهید دید در دنیای سیاست - فرهنگ غنی اسلامی و اقتصاد تمام الفاظ مشمئز کننده و برچسب های وحشتناک از سر این مملکت و مردم ایران دور میشود متاسفانه اکثر جوانان ما بیکارند یا خود را سرگرم ورزش میکنند یا به اعتیاد روی میاورند و حکومت فکری برای تفریح و فراغت جوانان ما ندارد و وقتی میبینند جوانان مسلمان کشور هایی که از ما کمک مالی میگیرند در خوشی و خوشگذرانی هستند و بعضا هم به ملت ایران توهین و فحاشی میکنند و مارا بی تمدن و وحشی در مصاحبه هاشون یاد میکنند خدا وکیلی نباید جوانان ما و مردم ما عصبانی شوند بهر حال این وضعیت و این فشارمعیشتی با نهضت امام خمینی مغایرت دارد باید بزرگان و علما و اندیشمندان ما فکر عاجلی بکنند این انقلاب به سادگی بدست نیامده پشتوانه میلیونی از شهدا را دارد پشتوانه هزاران معلول وجانباز را دارد پشتوانه علم و تمدن جهانی را دارد حقمان است مردم ایران یک سرو گردن ازکل مسلمانان جهان و کشورهای دیگر ی که به سختی نامشان را در جغرافیای جهانی میتوانید پیدا کند بلند تر و سرافرازتر باشیم که این خواست امام خمینی عزیزمان بود .

Kourosh 32 2 پاسخ 1398/9/1 -23:32

با مشت های گره کرده و شکم سیری انقلاب شد و حالا با مشت های نیمه باز گدایی از سر نداری ... سرنوشت هرقومی با دستان خودش ساخته میشه.... دلیل این ۴۰ سال درگیریها اینه که سال ۵۷ یه تفکر دیگه یه گروه دیگه میخواست صاحب حکومت بشه ولی نتونستن و حالا دارن از خارج هرکاری میکنن که این نظام رو پایین بکشن. انگلیسی که شاه قدرت گرفته رو گول زد و از کشور فراری داد فهمید اشتباه کرده حالا میخواد این حکومت رو از بین ببره.

بهزاد همدانی 43 3 پاسخ 1398/9/1 -22:29

از دید یک معترض میگم، ما از آمریکا فرمان نمی بریم، ما معترضین ( اختشاش گر از دید یه عده) اعتراض داریم به وضع کنونی، اعتراض داریم چطور باید بگیم اینو والا بلا ما فقط معترضیم

رضا مرادی 4 49 پاسخ 1398/9/1 -22:22

من تو پست های قبلی یه کامنت انتقادی گذاشتم و بخاطر فشار عصبی ناشی از قطعی اینترنت و موقعیت شغلی نه چندان خوب از مسئولین گله تند کردم و همین جا عذر خواهی می کنم والا من نه شخصیت سیاسی هستیم و نه ذره ای به سیاست علاقه دارم و به هیچ وجه موافق این شورش ها و تخریب ها نیستم و بشدت اون رو محکوم می کنم ایشالا که این مشکلات که اغلبش به دلیل فشار اقتصادی ناشی از تحریم هست با کمک مردم و با همکاری دولت حل میشه فقط از مسئولین خواهش دارم اینترنت رو وصل کنن. با تشکر از جوان های همسن و سال خودم هم می خوام دست به دست هم بدن و کشور رو بسازن راه نجات کشور اتحاد و روی آوردن به تولید ملی و داخلی هست. الان که تمام دشمنان دست به دست هم دادن رسمش نیست که پشت دولت و حکومت رو خالی کنیم. یا حق

Unknown 33 2 پاسخ 1398/9/1 -22:04

نقشه چیه! دشمن خر کیه! این چه پستی بود آخه!؟ اعتراض بخاطر وضع اقتصادی نقشه دشمنه؟ خداوکیلی همه شماها دست به یکی کردین مردم رو از پا دربیارین و نمک رو زخم مردم بزنین. ما مردم اگه یذره امید داشتیم اونم بااین کارهاتون از بین رفت. پس فقط خدا باید به دادمون برسه و امیدوارم شماهارو از رو زمین منقرض کنه

محمد 27 3 پاسخ 1398/9/1 -21:36

نوع نگارش و تاریخ نگاری درست هست منتها چیزی که درلابلای تاریخ گم شده این هست که طیف بزرگی از مردم حامی این نوع حکومت نیستن وهربار به هردلیلی مخالفتشان را نشان میدهند از مخالفتهای سیاسی واجتماعی تا اقتصادی نکته مهم این نیست که آمریکا چکار میکند چون وقتی احاد مردم از حکومت راضی باشند مشکلی بوجود نمی اید مشکل ازجایی شروع میشود که حاکمان از طرف مردم تصمیم میگیرند ازطرف مردم حرف میزنند واگر مخالفان که طیف زیادی از مردم هستند را در رسانه و سیاستگذاریهایشان اقلیت درنظر میگیرند درحالی که اکثریت هستن

خبر فوری در شبکه های اجتماعی
khabarfoori in social networks